Οι Magic De Spell μπορούν πλέον να θεωρούνται γκρουπ – θεσμός της ελληνικής ροκ σκηνής καθώς σε λίγο καιρό συμπληρώνουν τριάντα πέντε (!) χρόνια συνεχούς και αδιάλειπτης παρουσίας. Γνωστό για την συνέπεια του στις κοινωνικές ευαισθησίες και αγώνες και την αταλάντευτα προοδευτική πολιτική του θέση το συγκρότημα επανήλθε πριν μερικές εβδομάδες (και πέντε ολόκληρα χρόνια μετά τον προηγούμενο «OK Πατέρα») με τον ενδέκατο κατά σειρά δίσκο του «Πρόγονε Πίθηκε, Εσύ Τι Λες:» ο οποίος είναι ίσως και ο πιο απροκάλυπτα πολιτικοποιημένος της διαδρομής του, δεν είναι καθόλου συμπτωματικό άλλωστε ότι κυκλοφορεί με την υποστήριξη του ραδιοσταθμού του ΣΥΡΙΖΑ Στο Κόκκινο 105.5. Στην τωρινή του μορφή το γκρουπ, εκτός φυσικά από τον ντράμερ Θοδωρή Βλαχάκη που ως το μόνο από τα ιδρυτικά μέλη το οποίο έχει παραμείνει αδιάκοπα σε όλη αυτή την πολύχρονη πορεία επέχει – έστω και...αναγκαστικά – την θέση του άτυπου ηγέτη τους, απαρτίζεται επίσης από τους τραγουδιστές Γιώργο Λαγγουρέτο και Δημήτρη Pixel, τον κιθαρίστα Βαγγέλη Θεοδωράκη, τον κιμπορντίστα Δημήτρη Μπατή και τον μπασίστα Γιώργο Αρχοντάκη. Λίγες ημέρες πριν την παρουσίαση του «Πρόγονε Πίθηκε, Εσύ Τι Λες:» την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου στο «Κύτταρο» και λίγες περισσότερες πριν τις εκλογές μας μίλησαν για αυτά τα δύο γεγονότα που τελικά δεν σχετίζονται μόνο χρονολογικά...
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Πόσο διαφορετική ήταν η διαδικασία προετοιμασίας μα και υλοποίησης αυτού του δίσκου από τον προηγούμενο σας; Και γιατί αλήθεια μεσολάβησε τόσο μεγάλο διάστημα μεταξύ τους;
Συνηθίζουμε να μιλάμε όταν έχουμε κάτι να πούμε. Μας ενδιαφέρει κάθε νέα κυκλοφορία να αποτελεί επόμενο βήμα, να έχει και κοινωνικό λόγο ύπαρξης. Η λογική «κάθε χρόνο νέος δίσκος» αφορά άλλου τύπου «καλλιτέχνες», μαγαζιά, σεζόν κ..λπ. Συγκεντρώσαμε τα τραγούδια και μερικοί από το γκρουπ κλειστήκαμε σε ένα home studio και τα ενορχηστρώσαμε έχοντας στο μυαλό μας ότι μετά, στην ηχογράφηση, θα καλούσαμε φίλους μουσικούς, νεότερους και παλαιότερους, να παίξουμε όλοι μαζί, κόντρα στη λογική της κρίσης που μας θέλει απομονωμένους. Δημιουργήσαμε μια μεγάλη παρέα καλλιτεχνικής παρέμβασης που της δώσαμε και όνομα, 21st Century Darkness!
Ο όρος «ελληνικό ροκ» (και φυσικά με ελληνικό στίχο) εξακολουθεί να σας καλύπτει απόλυτα ή θα τον εξειδικεύατε λίγο περισσότερο;
Πιστεύουμε ότι αυτός ο όρος περιγράφει ένα ξεχωριστό μουσικό είδος που επί της ουσίας διαφοροποιείται από την αντίστοιχη διεθνή εκδοχή του ιδιώματος. Από την άλλη όμως είναι και πολύ περιοριστικός ως προς τις σύγχρονες μουσικές τάσεις...
Τι κάνει έναν άνθρωπο, δηλαδή τον Θοδωρή Βλαχάκη, να επιμένει στο ίδιο - και μάλλον ακόμα σχετικά «περιθωριακό» για την υπόλοιπη μουσική σκηνή - είδος επί σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια και μάλιστα υπό το ίδιο όνομα;
Αυτό το σχετικά «περιθωριακό» μουσικό είδος είναι το πρώτο που αντιστάθηκε στη χούντα των συνταγματαρχών και μάλιστα μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Τι γινόταν στο «Κύτταρο», τέλη δεκαετίας του '60 με αρχές εκείνης του '70; Πόσοι μουσικοί και θαμώνες κατέληγαν στη Γενική Ασφάλεια; Στην δεκαετία του '90 αυτή η μουσική έπαψε να είναι «περιθωριακή» αλλά δεν σταμάτησε να διαμαρτύρεται αν και χτυπήθηκε από το life style και τη χλιδή της εποχής. Συνεχίζει ακάθεκτη ως άκουσμα στις πορείες, στις συγκεντρώσεις και στις καταλήψεις, μαζί με τη σκηνή του hip – hop έχει την πιo έντονη παρουσία στις συναυλίες διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης. Συμβάλλει στην αποδυνάμωση αυτών που τα τελευταία χρόνια έσπειραν τον όλεθρο στη χώρα και είναι σχεδόν το μοναδικό μουσικό είδος το οποίο παράγει πολιτικοποιημένα τραγούδια, κάτι που θα περίμενες να κάνουν οι περισσότεροι αντί για τραγουδάκια που απευθύνονται στον «μέσο ακροατή» χαϊδεύοντας τον. Η σκηνή αυτή - που με τις πρωτότυπες μουσικές φόρμες και ενορχηστρώσεις της έχει επηρεάσει και τα υπόλοιπα είδη στην Ελλάδα - σε ένα βαθμό λοιπόν παραμένει σχετικά «περιθωριακή» γιατί δεν προσφέρεται για μεγάλες χρηματικές αποδόσεις, τα clubs όπου παίζεται ζωντανά δεν είναι «νυχτερινά κέντρα». Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν επιμένω αμετανόητα και βέβαια με το ίδιο όνομα αφού για δεκαετίες, από το «Διακοπές Στο Sarajevo» μέχρι το νέο album, δεν αλλάξαμε το βασικό προσανατολισμό μας, ούτε μουσικά ούτε κοινωνικά, ανεξάρτητα από το αν υπήρξαν αλλαγές μελών. Με νέες δισκογραφικές κυκλοφορίες και καινούργια τραγούδια συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε, βλέπουμε μπροστά και όχι πίσω!
Πόσο επηρεάστηκε η στιχουργία του δίσκου από την περιρρέουσα κοινωνικοπολιτική κατάσταση, με άλλα λόγια ξεκινήσατε με τον σκοπό να κάνετε ένα πολιτικό album ή απλά προέκυψε στην πορεία; Θα ήταν καθόλου διαφορετικά τα συγκεκριμένα τραγούδια αν η προκήρυξη των εκλογών σας είχε προλάβει ας πούμε κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων;
Κατ' αρχήν μιλάμε για τη σκοτεινιά του εικοστού πρώτου αιώνα σε παγκόσμια κλίμακα, κοιτάμε γύρω μας, συζητάμε, σκεφτόμαστε, συμπάσχουμε. Δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά αυτά τα τραγούδια! Οι εκλογές μπορεί να αποτελέσουν το πρώτο βήμα για μια καλύτερη, πιο δίκαιη κοινωνία. Όμως έχουμε πολύ δρόμο, καθένας χωριστά και όλοι μαζί, για να αλλάξουν ουσιαστικά τα πράγματα προς όφελος του συνόλου των ανθρώπων. Το ερώτημα «πρόγονε πίθηκε, εσύ τι λες;» γίνεται πρόκληση στην οποία οφείλουμε να ανταποκριθούμε!
Πιστεύετε πραγματικά ότι το μεγαλύτερο κακό για τον σύγχρονο άνθρωπο είναι η ατομική ιδιοκτησία; Αν ναι, πώς βλέπετε να αντιμετωπίζεται, διαμέσου ίσως μια νέας και διεθνούς ίσως πια κομουνιστικής επανάστασης;
Το τραγούδι του Λατινοαμερικανού αγωνιστή - ποιητή Roque Dalton το οποίο μελοποιήσαμε κατηγορεί την ατομική ιδιοκτησία με τη μορφή πολυεθνικών ομίλων, ιδιωτικοποιήσεων δημόσιων αγαθών, συσσώρευσης πλούτου κ.λπ. Δεν τα βάζει με το σπιτάκι του απλού ανθρώπου...Σε κάποιες χώρες ιδιωτικοποιούν πάρκα και πυροβολούν τους άστεγους που καταφεύγουν εκεί, λίγο ακόμα και θα το βλέπαμε και εδώ. Αυτό λοιπόν είναι το κυρίως πρόβλημα και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μία νέας μορφής επανάσταση.
Είναι σίγουρα πιο εύκολο να πείτε στο όνομα ποιων μιλάτε γι' αυτό άλλωστε και το κάνετε στο σχετικό τραγούδι αλλά στο όνομα ποιων σίγουρα δεν μιλάτε και δεν θα μπορούσατε ποτέ να το κάνετε;
Δεν θα μιλούσαμε ποτέ, στο όνομα αυτών που μας καταδυναστεύουν, ούτε στο όνομα αυτών που τους υπηρετούν, συνειδητά ή μη. Τα προηγούμενα χρόνια βρεθήκαμε με πολύ κόσμο και με αρκετό μαλόξ στις πορείες...Σήμερα πρέπει εμφατικά να διαλέξεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις, δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες!
Σε δύο τραγούδια του δίσκου βρίσκουμε στοιχεία που δεν έχουμε συναντήσει συχνά σε δικά σας, αντίστοιχα λαϊκής αλλά ακόμα και βυζαντινής/θρησκευτικής μουσικής. Πώς και γιατί συνέβη αυτό;
Δεν είναι κάτι τόσο νέο τάση για εμάς, τα «Ζεϊμπέκικο Του Rock» (1995), «Kriti Jam» (2000), «Το Δύο» από το προηγούμενο album και άλλα τραγούδια μας φλερτάρουν με την μουσική παράδοση της χώρας μας. Αυτός είναι και ένας λόγος που η ελληνική σκηνή διαφοροποιείται από τις αντίστοιχες του εξωτερικού, ενσωματώνει τα βιώματά μας. Όσον αφορά στο «Στο Όνομα Εκείνων» το βυζαντινό ιδίωμα χρησιμοποιείται περισσότερο για να σοκάρει το «κατηγορητήριο» του Roque Dalton. Κάτι τέτοιο πιστεύουμε ότι θα έκανε και ο ίδιος καθώς συνήθιζε να προκαλεί.
Τι σας έκανε να επανεκτελέσετε το «Σαμποτάζ» της Λένας Πλάτωνος όταν το αυθεντικό θεωρείται και είναι κλασικό; Πιστεύετε ότι για κάποιο λόγο έχει αποκτήσει εκ νέου επικαιρότητα στην εποχή μας ή απλά σας αρέσει πολύ;
Πάντα μας άρεσε το τραγούδι και είναι πρόκληση να διασκευάζεις Λένα Πλάτωνος. Ο στίχος της Μαριανίνας Κριεζή παραμένει επίκαιρος, είναι καιρός να βγούμε από το τέλμα και τον «καθωσπρεπισμό» και «να τους κάνουμε σαμποτάζ»!
Και ποια ήταν η αιτία που προτείνατε στον Γιάννη Παλαμίδα να συμμετέχει σε αυτή τη νέα εκτέλεση; Θεωρούσατε ότι οι δύο ερμηνευτές σας δεν θα μπορούσαν να τα βγάλουν πέραν επαρκώς μόνοι τους; Και πώς από ένα μόνο τραγούδι κατέληξε να συμμετέχει στα μισά του δίσκου αλλά και στις κοινές σας εμφανίσεις σε όλη την διάρκεια του '15;
Είχαμε αποφασίσει εκ των προτέρων να κάνουμε έναν πολυσυλλεκτικό δίσκο με τη συμμετοχή πολλών δημιουργών και εκτελεστών. Δεν μας απασχόλησε ποιος θα παίξει ή θα τραγουδήσει σε κάθε τραγούδι αλλά μόνο να επιτύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ο Γ. Παλαμίδας είναι ο τραγουδιστής της αυθεντικής εκτέλεσης του «Σαμποτάζ» και μας γοήτευε η ιδέα να συμπράξουμε μαζί του. Όταν βρεθήκαμε όμως στο στούντιο συνέβη κάτι μαγικό, ο Γιάννης «ζυμώθηκε» με τους τραγουδιστές μας και, με κοινή αισθητική και αντίληψη, δώσαμε την τελική πινελιά. Έτσι εμείς και ο Γιάννης νιώσαμε όσο κοντά χρειαζόταν για να προχωρήσουμε τα τραγούδια πιο πέρα, έγινε μια συνεργασία επί της ουσίας. Οι συναυλίες ήταν φυσικό επακόλουθο...
Αισιόδοξοι για τον ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες εκλογές;
Το θέμα δεν είναι τόσο δημοσκοπικό όσο φυσιολογικό! Ο κόσμος δεν γυρίζει πίσω...Είμαστε αισιόδοξοι ότι, μετά τις εκλογές, η κοινωνία θα μπορεί να παλέψει για το μέλλον της με καλύτερους όρους.
Πώς βλέπετε όμως τα πράγματα και στην περίπτωση που οι πλέον αισιόδοξες προβλέψεις ευοδωθούν; Πιστεύετε ότι η δουλειά μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα είναι εύκολη σε όλους τους τομείς, ανάμεσα τους και στον πολιτισμό που προφανώς σας ενδιαφέρει ιδιαίτερα;
Πρέπει να αλλάξουν τα πάντα και αυτό δεν είναι εύκολο σε ένα σάπιο περιβάλλον! Χρειάζονται μεγάλα αυτιά για να ακούσεις την κοινωνία αλλά και Θέληση για προσφορά και αγώνα. Πρέπει όμως και ο κόσμος να διεκδικήσει ενεργά, η εποχή της ανάθεσης σε σωτήρες έχει τελειώσει. Σήμερα ο πολιτισμός είναι τοπίο στην ομίχλη και η οικονομική κρίση συνήθως χτυπάει αμέσως μετά την πολιτισμική παρακμή γιατί τότε αμβλύνονται οι αντιστάσεις. Με ποια προτεραιότητα λοιπόν θα ξεκινήσει η διαδικασία επαναφοράς;
Και τέλος ποια είναι τα σχέδια σας για το '15 μετά από την συναυλία παρουσίασης του δίσκου;
Την επόμενη Παρασκευή λοιπόν έχουμε στο «Κύτταρο» την πρώτη κοινή συναυλία με τον Γιάννη Παλαμίδα, θα παίξουμε ολόκληρο το νέο album και αρκετά ακόμη τραγούδια που έχουν καθορίσει την πορεία μας αλλά και τραγούδια του Γιάννη, τόσον από την προσωπική του δισκογραφία όσο φυσικά και από εκείνη με την Λένα Πλάτωνος. Μετά σειρά έχουν συναυλίες σε άλλες πόλεις, δεν βλέπουμε την ώρα να συναντηθούμε ξανά με τους φίλους της ροκ σκηνής σε όλη την Ελλάδα!
Αν και λοιπόν στο ομότιτλο τραγούδι του δίσκου οι M. D. S. θυμούνται σοφά την – σύμφωνα με την θεωρία της εξέλιξης των ειδών – καταγωγή μας από τον πίθηκο τόσο σε αυτό όσο και σε όλα τα υπόλοιπα τους επιμένουν να μιλούν ως άνθρωποι οι οποίοι απευθύνονται σε άλλους τέτοιους και αποκλειστικά σε αυτούς. Και προσωπικά αυτό μας αρκεί για να έχουν πάντα μιαν αξιοσέβαστη θέση όχι μόνο στο μυαλό αλλά και στην καρδιά μας...
Γιάννης Παλαμίδας
Όπως μάλλον θα αντιληφθήκατε καθοριστική στον δίσκο αλλά και στις επερχόμενες συναυλίες των Magic De Spell είναι η συμβολή του κορυφαίου ερμηνευτή Γιάννη Παλαμίδα στον οποίο απευθύναμε λίγες ερωτήσει για τα «πως» και «γιατί» αυτής της απροσδόκητης μα και λίαν ευπρόσδεκτης εκτεταμένης συνεργασίας που τον επαναφέρει στο προσκήνιο μετά από πολλά χρόνια ακούσιας απουσίας.
Γιατί ένας ερμηνευτής των δικών σας σπάνιων δυνατοτήτων φαίνεται να είναι «εκτός παιχνιδιού» επί τόσα χρόνια;
Κάποτε ένας συνθέτης μου είχε πει «φίλε μου έχεις μία φωνή που δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε»...
Πιστεύετε ότι η επανεκτέλεση του «Σαμποτάζ» έχει όντως λόγο ύπαρξης, υπάρχει κάτι σε αυτό το τραγούδι που το διατηρεί επίκαιρο; Και τι σας έκανε να δεχτείτε να συμμετάσχετε σε αυτήν;
Όταν σου δίνεται δεύτερη ευκαιρία να κάνεις «Σαμποτάζ» δεν την αφήνεις! Ετσι πρέπει να ακούγεται σήμερα το ιστορικό αυτό τραγούδι, θεωρώ την διασκευή των Magic De Spell πολύ σπουδαία.
Και πώς από αυτό καταλήξατε να συμμετέχετε στα μισά τραγούδια του δίσκου και να δίνετε κοινές συναυλίες με το γκρουπ, ερμηνεύοντας μάλιστα και αποσπάσματα από το δικό σας ρεπερτόριο;
Άκουσα τη διασκευή του «Σαμποτάζ» και ενθουσιάστηκα!! Τραγούδησα το πρώτο ρεφρέν του κομματιού όπως ακριβώς το 1981, στο δεύτερο άλλαξα κάπως τη μελωδία της Λένας Πλάτωνος γιατί ήθελα να «βουτήξω» μέσα στις φαζαρισμένες κιθάρες των Magic De Spell και νομίζω ότι τα κατάφερα, άρεσε σε όλους. Μου πρότειναν να συμμετάσχω και σε άλλα τραγούδια, το έκανα και πάλι μας άρεσε το αποτέλεσμα.. Χημεία, μαγεία μα και φιλία άρχισε να βγαίνει από τους ενισχυτές και τα ηχεία, τέτοια χαρά είχα να νιώσω από την εποχή των Apocalypsis και όταν ηχογραφούσαμε με την Λένα το «Σαμποτάζ»!
Αισιοδοξείτε για τα αποτελέσματα των επερχόμενων εκλογών; Ανεξάρτητα από αυτό, τι ελπίζετε και τι περιμένετε από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά σε κάθε τομέα και ιδίως στον πολιτισμό και την μουσική;
Η λεηλασία αυτού του τόπου πρέπει επιτέλους να σταματήσει! Όσο για τον πολιτισμό είναι υποχρέωση και της κυβέρνησης που έρχεται αλλά και καθενός από εμάς να τον στηρίξει. Ο πολιτισμός είναι οξυγόνο, χωρίς αυτόν η χώρα μας είναι και θα παραμείνει ένα αχανές «μεσημεριανάδικο»!
Φωτογραφίες: Χρήστος Διαμάντης
