Σε ένα έργο - σταθμό στη θεατρική περιοχή των μονοπρόσωπων θεατρικών έργων, τον εμβληματικό μονόλογο του Σάμιουελ Μπέκετ "Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ" επανέρχεται ο Πάνος Σκουρολιάκος, δεκαεπτά χρόνια μετά την πρώτη ερμηνεία του, προκειμένου να ανιχνεύσει πάλι την ουσία της ζωής μέσα από τον γοητευτικό και σπαρακτικό μπεκετικό λόγο.
"Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ" ανεβαίνει την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου στο "Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης" - Black Box, μέχρι τις 11 Ιανουαρίου, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαίδη, νέα μετάφραση της Βάλιας Καϊμάκη και εικαστική επιμέλεια της Ελένης Καραμέρου.
Στο δωμάτιό του ο Κραπ (που το όνομά του παραπέμπει σε «σκουπίδι») ξανακούει από παλιές μπομπίνες στο μαγνητόφωνο σκέψεις, γεγονότα και καταστάσεις που κατέγραψε ο ίδιος με τη φωνή του καθ' όλη τη διάρκεια του βίου του που πλησιάζει προς τη δύση. Αντιδρά και αισθάνεται την επαν-ανακάλυψή τους. Και έρχεται για άλλη μια φορά, όπως όλοι, αντιμέτωπος με το μέγα μυστήριο της ζωής.
Το έργο πραγματεύεται καταστάσεις μοναξιάς και διάσπασης προσωπικότητας από τις οποίες υποφέρει ένας άνθρωπος που δεν έχει ούτε κοινωνικό, ούτε βιολογικό, ούτε θρησκευτικό στόχο. Κατά καιρούς προσπάθησε να βρει νόημα στον έρωτα και στη δημιουργικότητα, αλλά δεν θα κατάφερε. Το μόνο που τον ανακουφίζει είναι το τελετουργικό της μαγνητοταινίας. Είναι το ίδιο το τελετουργικό των γενεθλίων του, αλλά και το άνοιξε - κλείσε του μαγνητοφώνου, οι φράσεις του οποίου επαναλαμβάνονται. «Τι είναι πια ένα έτος; Σκέψη και δυσκοιλιότητα». Η φράση συνοψίζει όλη την προσωπικότητα του Κραπ. Από τη μία το μυαλό και από την άλλη το σώμα το οποίο συμβολίζεται με τα έντερα και αυτό που παράγουν. Σκουπίδια, σκατά. Είναι το όνομα του ίδιου του Κραπ, είναι η ουσία από την οποία είναι φτιαγμένος.
Ο Πάνος Σκουρολιάκος ερμήνευσε για πρώτη φορά τον μονόλογο του Σάμιουελ Μπέκετ «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» το 1996 στο θέατρο «Σημείο» σε σκηνοθεσία του Νίκου Διαμαντή, μετάφραση του Κώστα Σταματίου και εικαστική επιμέλεια του Ηλία Δελόγλου.
