Μπορεί αρχικά να ανέβηκε μόνο για τέσσερις παραστάσεις, ωστόσο έφτανε για να ταράξει τα νερά της θεατρικής πιάτσας και της εγχώριας αισθητικής. Ήταν το 2004 στο φουαγέ του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος όταν πρωτοπαρουσιάστηκε η σπαρταριστή «Γκόλφω» του Περεσιάδη, με πρωτόγνωρη, μοντέρνα ανάγνωση, περισσή φρεσκάδα, τόλμη και θηριώδες ταλέντο από τους ηθοποιούς της θεατρικής ομάδας «Χώρος». Την ορμητική κατάβαση από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και την πρώτη παρουσίαση στο θέατρο Ροές, ακολούθησαν πολλές παραστάσεις, διαδρομές, περιπέτειες και ταξίδια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Η «Γκόλφω» παρουσιάστηκε σε διαφορετικές εκδοχές, «ζυμώθηκε» στις πλατείες των χωριών, στα καφενεία, στα σχολεία και στον δρόμο, έγινε προίκα της ομάδας και της άνοιξε τον δρόμο για νέες μεγάλες συνεργασίες. Με έμπνευση από γιαπωνέζικα κόμικς, αλλά και βαθιά ελληνικότητα που συγκινεί μέσα από τη μνήμη και το βίωμα, η παράσταση ανέδειξε τους χυμούς της ποιητικής και ζωντανής γλώσσας, ενσωμάτωσε στοιχεία γκόθικ, έγινε μέχρι και μάνγκα, συνεχίζοντας να κάνει το κοινό να την παρακολουθεί παραμένοντας πιστό. Μετά από δέκα χρόνια διαδρομή και έξι εκδοχές του μύθου, η "Γκόλφω directors cut", ολοκληρώνει τη θεατρική της ζωή στο θέατρο "Αυλαία" της Θεσσαλονίκης, όπου θα παίζεται έως τις 21 Σεπτεμβρίου. Ο εμπνευστής και σκηνοθέτης της Σίμος Κακάλας μιλά στην "Αυγή" για τη δεκάχρονη ζωή της παράστασης και το περιπετειώδες ταξίδι της.
Η διαδρομή
«Η «Γκόλφω» πρωτοπαρουσιάστηκε μέσα σε έναν κύβο που άνοιγε μπροστά στα μάτια των θεατών. Με το σημαιάκι, τη σχολική εξέδρα, το πατάρι του μπουλουκιού που προστέθηκε αργότερα και τις μάσκες. Μεταμορφωνόταν ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθυνόταν. Παίχτηκε από δρόμους και πλατείες έως αρχαιολογικούς χώρους. Ζούσε τη δική της ζωή και εμείς ακολουθούσαμε. Μέσα από εκείνην εξασκηθήκαμε στην επαφή με το κοινό. Ο κλόουν της πρώτης Γκόλφως μετεξελίχθηκε στον σημερινό κομπέρ, που ενώ στην αρχή έκανε μια εισαγωγή, στη συνέχεια άρχισε να μπαίνει μέσα στην παράσταση και έγινε χαρακτήρας. Ήταν πάντα αυτός που συνέδεε το παρόν με την πραγματικότητα της σκηνής. Δύσκολο πράγμα, που μαθαίνεται κυρίως πάνω στην πράξη, μέσα στην παράσταση, και έχει άμεση σχέση με το κοινό. Πολλές φορές κινδυνεύεις να αστοχήσεις, να επαναλαμβάνεσαι, να κουράζεις".
Η Γκόλφω έχει σαρκασμό, αυτοσαρκασμό και συγκίνηση
«Έργο με παράδοση, που ήταν κατάλληλο για να συσχετισθούν στοιχεία για τη συμπεριφορά, τις τάσεις, το ελληνικό φαινόμενο. Ο Περεσιάδης πατάει πάνω στην παράδοση του δεκαπεντασύλλαβου, που ανασύρει ένα ολόκληρο παρελθόν. Πρόκειται για το μέτρο πάνω στο οποίο αναπτύσσεται η ελληνική ποίηση μετά τον μεσαίωνα. Ο δεκαπεντασύλλαβος ήταν παρών έως πρόσφατα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Ο Περεσιάδης, αν και έχει χρησιμοποιήσει κλισέ και δεν είναι τόσο μεγάλος τεχνίτης του λόγου όπως ο Χορτάτσης, έχει γράψει ένα καταπληκτικό μελόδραμα. Είναι μια ιστορία η οποία θα συγκινεί. Για μας η «Γκόλφω» είχε πάντα πολιτικές προεκτάσεις και μέσω αυτής μιλούσαμε για όσα μας πίκραιναν, μας θύμωναν, μας απογοήτευαν. Σχολιάζαμε τη ζωή, την πολιτική, το θέατρο. Σήμερα η «Γκόλφω» είναι η σκοτεινή Ελλάδα, τα σκοτάδια της ψυχής μας, η εθνική μας τραγωδία. Που σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται για να μπορέσει να επιβιώσει και να μην πέσει στην κατάθλιψη".
Η σημερινή Γκόλφω χάνει κάθε ελπίδα
"Η σημερινή 'Γκόλφω' είναι ένα σχόλιο πάνω στην προηγούμενη, παίζει με τον ίδιο της τον εαυτό, είναι μια αλλαγή στη σκέψη. Η προηγούμενη ήλπιζε π.χ. να ενώσει κάποια πράγματα, αυτή χάνει κάθε ελπίδα για κάτι τέτοιο, φαίνεται ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ενώ πριν από δέκα χρόνια, στο ξεκίνημά της, η σκέψη ήταν ότι, αν αποκτήσουμε γνώση και αυτογνωσία, υπάρχει μια περίπτωση να ωριμάσουμε ως όντα, ως πολιτισμός, ως κοινωνία. Σήμερα δεν υπάρχει ελπίδα. Η Γκόλφω λέει ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ. Γιατί δεν υπάρχει θέληση και ανάγκη. Μοιάζει με την παραδοχή πως αν δεν διαβάσουμε τους Άθλιους του Ουγκώ, δεν έγινε και τίποτα, βρε αδερφέ!".
Η Γκόλφω μας έχει ζήσει
"Η Γκόλφω μας πήγε παντού. Μας έχει ζήσει. Αγοράσαμε εξοπλισμό, ταξιδέψαμε στην Ελλάδα και στον κόσμο. Είναι ένα εθνικό θέμα, θέτει ζητήματα. Αφορά τη δημιουργία του έθνους - κράτους όπως το αντιλαμβανόμαστε από τον 19ο αιώνα και μετά. Την εποχή που γραφόταν, η Ελλάδα ήταν ένα μωσαϊκό. Νομίζω πως είναι η τελευταία φορά που παίζουμε την Γκόλφω. Έγινε μάνγκα, κόμικ, την κρατάμε στο ρεπερτόριό μας, αλλά αυτό το κεφάλαιο έκλεισε για εμάς".
Τα σχέδια και τα επόμενα βήματα
"Μας απασχολεί το τι κάνουμε από εδώ και πέρα αλλά και το πώς το κάνουμε. Η κρίση μάς επηρέασε πάρα πολύ. Άλλαξε το πρόγραμμά μας, καθώς δεν βρίσκουμε λόγο πραγματοποίησής του. Δεν μπορείς να λες ότι η ζωή συνεχίζεται όταν συμβαίνουν ακατονόμαστα πράγματα... Όλη αυτή η φρίκη σε τόσες περιοχές του κόσμου... Σήμερα παρά ποτέ μοιάζει να φουσκώνουν οι εγωισμοί και όλα δείχνουν πως «τραγουδάμε, όχι για να σμίξουμε τον κόσμο, αλλά για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο...».
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας. Επεξεργασία κειμένου: Σίμος Κακάλας, Ξένια Αηδονοπούλου. Κοστούμια - Μάσκες: Μάρθα Φωκά. Μουσική: Γιώργος Μαυρίδης. Βίντεο: Μπάμπης Βενετόπουλος. Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλης. Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Καλακίδης.
Mangaka: Eli Ketzi, Κατερίνα Παπαφλωράτου. Παίζουν: Σίμος Κακάλας, Δήμητρα Κούζα, Έλενα Μαυρίδου, Μιχάλης Βαλάσογλου. Παραγωγή: Χώρος Εταιρεία Θεάτρου. Φωτογραφίες: Mike Rafail.
