Από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του ελληνικού μοντερνισμού, ο Βλάσης Κανιάρης, που επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στην έρευνα του ρόλου της τέχνης σε σχέση με τη ζωή, άντλησε έμπνευση από κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις και δημιούργησε το δικό του προσωπικό αναγνωρίσιμο ύφος δημιουργώντας κατασκευές από πραγματικά υλικά και αντικείμενα. Η εγκατάσταση με τίτλο "Arrivederci - Willkommen" του 1976, που συμμετέχει στην Μπιενάλε της Gwangju στην Κορέα, εστιάζει στην κοινωνιολογική πλευρά της μετανάστευσης, στους απρόσωπους, ανώνυμους μετανάστες που κατέκλυσαν τη Γερμανία της δεκαετίας του '60, αναζητώντας εργασία και την προοπτική μιας καλύτερης ζωής. Μέσα από αντικείμενα που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν στην καθημερινή τους ζωή, όπως καρέκλες και παιχνίδια, ποδήλατα και βαλίτσες, ο Κανιάρης προσπαθεί διά μέσου μιας προσωπικής παρατήρησης να ανακατασκευάσει ατομικές ιστορίες, όνειρα και αλήθειες, το βάρος της οικονομικής ανέχειας.
Έντονη στα έργα του είναι η αίσθηση της αποξένωσης και επισημαίνεται η δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος όταν έρχεται αντιμέτωπο με κατεστραμμένα όνειρα και απογοητεύσεις. Το ενδιαφέρον του Κανιάρη για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος στην καθημερινότητά του ήταν εμφανές από τα πρώτα έργα του. Το τρομερό δυστύχημα στην Marcinelle του Βελγίου το 1957, όπου περίπου 400 Ιταλοί ανθρακωρύχοι έχασαν τη ζωή τους, είχε αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας σειράς αφηρημένων ζωγραφικών έργων, στα οποία προσπάθησε να αποτυπώσει την έντονη συναισθηματική φόρτιση που του προκάλεσε το γεγονός αυτό. Τρία χρόνια αργότερα, στη σειρά έργων με τον τίτλο "Walls", επιχείρησε να ανακατασκευάσει την ατμόσφαιρα της Αθήνας κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60, αρχίζει να χρησιμοποιεί στα έργα του αντικείμενα καθημερινής χρήσης και στις θεματικές του αναζητήσεις εμφανίζεται η ανθρώπινη φιγούρα. Οι πρώτες εγκαταστάσεις δημιουργήθηκαν το 1971, όταν η προσοχή του στράφηκε στο πρόβλημα της αυξανόμενης ροής οικονομικών μεταναστών στη Γερμανία. Όπως έχει πει ο ίδιος αναφερόμενος στην εγκατάσταση "Arrivederci - Willkommen": "Δεν είναι θέμα ενός ατόμου ή μιας χώρας, είναι θέμα του μηχανισμού που ισχύει και τώρα. Βέβαια προσθέτω το εξής οξύμωρο, ότι τότε εμείς ήμασταν χώρα που εξήγε ένα μεταναστευτικό δυναμικό και τώρα είμαστε η χώρα που εισάγει. Αλλά η εικόνα είναι η ίδια και δεν είναι καινούργια, ούτε εκείνης της εποχής μόνο. Είναι παμπάλαιο αυτό το πρόβλημα της μετανάστευσης, που συναντιέται όχι μόνο διακρατικά αλλά και μέσα σε κάθε χώρα".
