Με τη φράση "The three Khans that rule Bollywood" οι Ινδοί εννοούν τους συμπατριώτες τους σούπερ σταρ Σαρούχ Χαν, Σάλμαν Χαν, Άμιρ Χαν. Ωστόσο, ένας 4ος Χαν, ο Ιρφάν Χαν, κατάφερε να γίνει πιο "οικείο" πρόσωπο στη Δύση. Όχι μόνο επειδή έπαιξε τον επιθεωρητή στο "Slumdog Millionaire" των 8 Όσκαρ ή πρωταγωνίστησε στο χολιγουντιανό "Ζωή του Πι", όσο επειδή παίζει με κώδικες υποκριτικής εύληπτους για τους μη εξοικειωμένους με τον ινδικό κινηματογράφο θεατές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο ρόλος με τις πολλές σιωπές, τους ήρεμους τόνους και κυρίως τη στωική στάση ενός ήρωα που βιώνει το καθημερινό "παράλογο" (αλλά πάντα με μια κρυμμένη αιτία) μιας "εξωτικής" για εμάς κοινωνίας όπως η ινδική, στην ταινία "Lunchbox".
Η ταινία, σε χνάρια του ποιοτικού "Parralel Cinema" (θα το λέγαμε και "Εναλλακτικό Μπόλιγουντ") με μοντέρνα στοιχεία ρεαλισμού, όπου ο Ιρφάν Χαν πρωταγωνιστεί (ως Σάτζαν Φερνάντεζ) με τη Νιμράτ Κορ (Ίλα) σε σκηνοθεσία Ριτές Μπάτρα, κέρδισε το "Grand Rail d' Or". Βλέποντας την ελληνική πρεμιέρα κατάλαβα γιατί...
Μια "ερωτική" με πρώτη ματιά ταινία (χωρίς μουσικοχορευτικά κλισέ, με τα οποία άδικα έχουν ταυτίσει το ινδικό σινεμά οι Δυτικοί, αφού για εκατοντάδες ινδικές παραγωγές κάθε χρόνο δεν ισχύει αυτό), σε δεύτερη ανάγνωση γίνεται ερευνητική προσέγγιση στη σταδιακή ανάδειξη μιας κρυμμένης ανθρωπιάς. Αλλά και στον αμοιβαία αναπτυσσόμενο "δι' αλληλογραφίας" έρωτα ενός δημοσίου υπαλλήλου πριν την συνταξιοδότηση με μια παντρεμένη νεαρή άγνωστη, στην πολύβουη Βομβάη. Αλληλογραφία που ξεκίνησε από λάθος ενός κούριερ. Μέσα από αυτή τη σχέση, ένας άνθρωπος που βαρύνεται με το "θανάσιμο αμάρτημα" της "ακηδίας" (έλλειψη ενδιαφέροντος για τον διπλανό) ανακαλύπτει σταδιακά τη συμπόνια και την ανθρωπιά.
Η ταινία έχει πολλές έντονες στιγμές. Όπως εκεί όπου ο πρωταγωνιστής εξηγεί γιατί δεν έστησε στο ραντεβού τη νεαρή κοπέλα: καθώς πλενόταν, η μυρωδιά του σώματός του του θύμισε του παππού του και τότε συνειδητοποίησε πως είχε γεράσει και ο χρόνος πέρασε χωρίς καν να το καταλάβει...
Άλλο δυνατό σημείο, οι έξυπνοι διάλογοι. Όπως εκεί όπου η "θεία" (σε κανένα σημείο της ταινίας δεν τη βλέπουμε, μόνο ακούμε τη φωνή της) φωνάζει από τον φωταγωγό στην Ίλα πως ο άντρας της, αν νιώσει ευτυχισμένος, θα της χτίσει ένα Ταζ Μαχάλ (κάτι σαν το "θα σε κάνει βασίλισσα") και παίρνει την απάντηση της Ίλα: "το Ταζ Μαχάλ δεν είναι παλάτι, αλλά τάφος" (το θεωρούμενο και ως ένα από τα 7 σύγχρονα θαύματα του κόσμου χτίστηκε από τον Σαχ Τζαχάν ως μαυσωλείο της αυτοκράτειρας Μουμτάζ). Ή το επαναλαμβανόμενο μότο "κάποιες φορές, ένα λάθος τρένο σε πηγαίνει στον σωστό προορισμό" φράση που αρμόζει σε ένα ασυνήθιστο λάθος (να παραδίδει καθημερινά ο μεταφορέας - κούριερ το πακέτο με το φαγητό της Ίλα στον Σάντζαν Φερνάντεζ αντί στο γραφείο του συζύγου της) στον αποτυχημένο γάμο της Ίλα και στη "χαμένη" ζωή του Σάτζαν.
Στα συν και η "ντοκιμαντερίστικη" χρήση φυσικών ήχων στο τρένο, στον δρόμο, στο ταλαιπωρημένο κασετόφωνο που παίζει παλιά τραγούδια...
Η ανταπόκριση του κοινού στην ελληνική πρεμιέρα στο Σινέ Ψυρρή ήταν θερμή και θετική. Δεν φάνηκε απλώς στο χειροκρότημα ή στα βλέμματα επιδοκιμασίας που διασταυρώνονταν στο τέλος της προβολής, αλλά κυρίως στο ότι εξαρχής το κοινό ήταν απαιτητικό, αδημονώντας επί χρόνια για πρεμιέρα ινδικού σινεμά στην Ελλάδα. Και οι προσδοκίες του δεν διαψεύσθηκαν. Την προτείνουμε ανεπιφύλακτα.
