FIFA είναι η διεθνής ομοσπονδία που χειρίζεται τα ποδοσφαιρικά ζητήματα, «συνουσιάσου» είναι η υβριστική χρησιμοποίηση της γενετήσιας πράξης στην καθαρεύουσα... Η αγγλική εκδοχή τής ως άνω ύβρεως (fuckfifa) αποτελεί αποτελεσματικότερη και δραστικότερη συντομογραφία, λόγω συνήχησης των F...
Σε ένα άρθρο του Παναγιώτη Κάτσικα για το βραζιλιάνικο Μουντιάλ μαθαίνουμε όσα διαδραματίζονται με στόχο την έξωση των εξαθλιωμένων από το οπτικό πεδίο του τουρίστα και το τηλε-οπτικό πεδίο των μίντια... Οι μεν επιτίθενται με δυνάμεις καταστολής, οι δε χαράσσουν σε τεράστιες επιφάνειες "fuckfifa": Γιατί δεν είναι διατεθειμένοι, στο όνομα της ποδοσφαιρικής γκλαμουριάς, να ανεχθούν το fuck της φτώχειας, των παραγκότοπων, των κοινωνικών υπηρεσιών που έχουν ανάγκη...
Ως συγγραφέας άρθρου για ένα «Εναλλακτικό βρισίδι» ("Εποχή" 25.9.2005), δεν αισθάνομαι υπερήφανος όταν αναπαράγω φράσεις απαξιωτικές του ερωτισμού. Με παρηγορεί (!) όμως το ότι και άλλοι απέτυχαν να ευπρεπείσουν τον γηπεδικό λόγο, όπου το «αυνανιστής» πάει σύννεφο... Eννοώ το παλιό εγχείρημα διασποράς αστυνομικών στa γήπεδα για τη σύλληψη συστηματικών υβριστών. Τότε ο γελοιογράφος Καλατζής έβαζε κάποιους φιλάθλους να παρακάμπτουν έξυπνα τις απαγορεύσεις και εν εξάλλω να αποδοκιμάζουν: «ΡΕ ΔΙΑΙΤΗΤΗ, ΕΙΣΑΙ ΚΙΝΑΙΔΟΣ!».
Οι μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις σημαίνουν παραγοντισμό, οπαδοποίηση, αντιπαλότητα κάτω από τα ευχολόγια του «ευ αγωνίζεσθαι». Ο εκπολιτισμός του «αθλητικού πολιτισμού» αποτελεί ανάγκη όσο και η εκτίμηση των επιπτώσεων στο περιβάλλον, στην κοινωνία και στην οικονομία.
Κάποιοι θα έμπαιναν στον πειρασμό να φανταστούν ότι το «μικρό είναι όμορφο», όμως και οι διοργανώσεις εθνικής ή τοπικής κλίμακας παρουσιάζουν ανάλογα ελαττώματα: ο φίλαθλος λόγος εκτροχιάζεται, η οπαδοποίηση μαίνεται, ο σχηματισμός «αυλών» γύρω από παραλήδες μεγαλοπαράγοντες εντείνεται. Θυμάμαι τον πρώην πρωθυπουργό Ράλλη, που «έχοντας χάσει συνέχειες» από τα εξελισσόμενα ποδοσφαιρικά ήθη δήλωσε σε μια συγκέντρωση Ηρακλειδών ότι είναι Παναθηναϊκός - με αποτέλεσμα να αποκτήσει άμεση εμπειρία της γηπεδικής «καθομιλουμένης».
Μεταξύ πολιτικής και ποδοσφαίρου αναπτύσσεται όσμωση, που λιγότερο πολιτικοποιεί το ποδόσφαιρο και περισσότερο ποδοσφαιροποιεί την πολιτική. Ο πολιτικός συνήθως προσαρμόζεται παθητικά στα αθλητικά δρώμενα, ενώ ο ποδοσφαιρικός παράγων απαιτεί.
Η παρούσα διαπίστωση μάλλον δεν αφορά τον Θοδωρή Δρίτσα , υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ στον Πειραιά, , που πρόσφατα δήλωσε παιδιόθεν Ολυμπιακός... Όμως προφανώς αφορά τον κύριο Μώραλη, που θέλει πολιτική καριέρα επί τη βάσει πιστοποιητικών ακραιφνούς Ολυμπιακότητας...
Σήμερα η «κριτική ένταση» ποδοσφαίρου και πολιτικής αντικαθίσταται από ένα καθεστώς συναλλαγών. Παλιά το ποδόσφαιρο έπρεπε να αμύνεται απέναντι σε επιθετικές θεωρητικές προσεγγίσεις του, ενώ επί δικτατορίας κυκλοφορούσαν τετράγωνα χαρτάκια με αντιποδοσφαιρικά συνθήματα. Το δε αναπάντεχο δημόσιο φιλί της γυναίκας του Συνταγματάρχη Παπαδόπουλου στον «στρατηγό» Μίμη Δομάζο καυτηριαζόταν για χρόνια...
