Στην κυβέρνηση των γελοίων όλα επιτρέπονται όσο η Δικαιοσύνη πορεύεται άλλοτε διστακτικά και άλλοτε σε πλήρη κώφωση.
Κι αν ακόμη οι νόμοι, που το σύστημα επέβαλε μέσω των υποτακτικών του, επιτρέπουν απίστευτης ανηθικότητας πράξεις, έρχεται η ώρα που οι μητραλοίες πέφτουν οι ίδιοι στον λάκκο που προόριζαν για τους αντιπάλους τους, τον λαό και τα κόμματα που τον εκπροσωπούν.
Έτσι, το σχήμα Σαμαρά - Βενιζέλου, που σε λίγο θα έχει αποκηρυχτεί και από τους όσους πρόθυμους το στηρίζουν τώρα, άρχισε τις αλχημείες για τις επικείμενες αυτοδιοικητικές και ευρωπαϊκές εκλογές.
Κίνηση πρώτη: ανατροπή του ίδιου του «Καλλικράτη», μεταφέροντας τη δεύτερη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών μαζί με τις ευρωεκλογές. Σε εποχή λιτότητας πετάνε λεφτά στα σκουπίδια για να γλιτώσουν -νομίζουν- τη συντριβή μέσω της αναπόφευκτης αποχής. Ξεχνούν οι θλιβεροί ότι οι ηλικιωμένοι είναι αυτοί που ακόμη τους στηρίζουν και αυτοί δεν αντέχουν τις πολλές μετακινήσεις (άσε που τα παιδιά τους μάλλον θα τους ξεχάσουν σπίτι).
Κίνηση δεύτερη: αποστερούν από το δικαίωμα ψήφου τους ομογενείς (ναι, οι ελληναράδες!) και τους νόμιμους αλλοδαπούς κατοίκους. Εντελώς χρυσαυγίτικη προσέγγιση, αλλά το ΠΑΣΟΚ που έδωσε αυτό το δικαίωμα ψήφου έχει αφωνία (για να διατηρεί κάποιος την ασυλία του). Αλήθεια, όταν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εκλέγονται κανονικά αλλοδαποί, πλην Ευρωπαίοι, πολίτες, ποιος είναι ο αντιευρωπαϊστής; Μήπως ξεχνούν ότι Έλληνες μετανάστες στην Ε.Ε. έχουν εκλεγεί στο ευρωκοινοβούλιο με ψήφους, π.χ., Γερμανών;
Κίνηση τρίτη: εισάγουν το πελατειακό σύστημα και στις ευρωεκλογές με σταυρό προτίμησης. Επίσης, μελετούν τον διπλασιασμό των υποψηφίων σε σχέση με τους εκλεγόμενους. Δηλαδή, θα δει ο κόσμος υποψήφιο τον Μπίστη και θα τρέξει να τον ψηφίσει;
Κίνηση τέταρτη: μελετούν την αλλαγή και του τρόπου εκλογής των δημάρχων για να το παίξουν ανεξάρτητοι και να μη χρεωθούν τη συντριβή... Όμως και αυτό θα ευνοεί τον πρώτο, οπότε... πάπαλα!
Να θυμίσω ότι όποτε η Δεξιά (πράσινης, γαλάζιας ή φαιάς απόχρωσης) επιχείρησε τέτοια κόλπα, συνήθως την πλήρωσε ο δούλος που τη σηκώνει στην πλάτη: το 1958 που έφερε την ΕΔΑ δεύτερο κόμμα αντί να τη διαλύσει, όπως ήλπιζαν ΕΡΕ και Φιλελεύθεροι, δεν θα είναι τίποτα μπροστά στη «σταύρωση» που έρχεται.
Θα μπορούσε, τέλος, να κατατάξει κάποιος στις κινήσεις απελπισίας των κυβερνώντων την απελευθέρωση της καύσης σκουπιδιών από τις τσιμεντοβιομηχανίες. Τους αφορά!
