Πριν λίγες μέρες έκανα μια ανάρτηση στο διαδίκτυο για τη στυγερή δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά στο Άργος, από δύο ξεσαλωμένους μπάτσους του ένστολου συμμοριτισμού που έριξαν πάνω από 20 σφαίρες, τις δύο στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Γνωστές οι φρικιαστικές λεπτομέρειες. Άκουσα διάφορα «χαριτωμένα» γι’ αυτή την ανάρτηση. Αντιγράφω το πιο χαρακτηριστικό για να μην ξεχνάμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε… ανάμεσά τους και όχι αυτοί ανάμεσά μας. Υπογράφεται από κάποιον Emmanuel Mouzourakis ο οποίος διατηρεί κανονικά σελίδα στο fb. Αυτός λοιπόν έμπλεος ιθυφαλλικού ενθουσιασμού, για να μην πω πριαπιστικού παροξυσμού, μου γράφει: «Θα καυλώσω απίστευτα αν πυροβολήσει και σένα κάποιος στο κεφάλι και χυθούν στον δρόμο τα σκατά που έχει μέσα». Αν δεν κάνω λάθος, τα ως άνω λεχθέντα, σύμφωνα με το άρθρο 115 του Ποινικού Κώδικα συνιστούν το σοβαρότατο αδίκημα της υποκίνησης σε φόνο.
Ψιλά γράμματα στο καθεστώς Μητσοτάκη, όπου («βελτιώνοντας» ένα σκοτεινό παρελθόν) συχνά πυκνά ο ένστολος συμμοριτισμός συναντά τον δικαστικό και η κατασταλτική φονική ασυδοσία χορεύει καντρίλιες με τον ποινικό λαϊκισμό. Γι’ αυτό ζούμε σε μια χώρα όπου «χαγάνοι, ορνεοκέφαλοι» (Ελύτης), διασύρουν τη Δημοκρατία για να λεηλατούν ανεμπόδιστα το υλικό και άυλο απόθεμα της χώρας.
Αυτή είναι η κατάσταση και τη βλέπουμε αποτυπωμένη με χιλιάδες αφορμές και με θανατηφόρα αποτελέσματα. Τη βλέπουμε αποτυπωμένη στην αστυνομολαγνική, απάνθρωπη και μισαναπηρική αντίδραση του ακροδεξιού γαλάζιου δημάρχου Άργους Γιάννη Μαλτέζου που μέμφεται τους αρμόδιους για την προφυλάκιση των δύο αστυνομικών. Τη βλέπουμε και στα λόγια του πρώην ακροδεξιού δημάρχου Άργους (σόι πάει το βασίλειο) Δημήτρη Καμπόσου, που με ένα μνημείο χυδαιότητας χαρακτήρισε «αναρχοφασίστες», «μπαχαλάκηδες» και «αποβράσματα» όσους εναντιώνονται στον φόνο του παιδιού. Το ότι ο Καμπόσος είχε διαγραφεί από τη Ν.Δ. το 2019 για ρατσιστικές και αντισημιτικές δηλώσεις, επανήλθε το 2023, παραιτήθηκε το 2024 και οδεύει στην «αντρική σχολή» πολιτικής του Σαμαρά, είναι απλή λεπτομέρεια.
Σε αυτήν την κατάσταση ζούμε. Στην κατάσταση όπου ο πρωθυπουργικός ανιψιός Δημητριάδης μιλάει δημοσίως με όρους «Καμόρα» και «Κόζα Νόστρα» χωρίς να ενοχλείται ουδείς. Από τον interviewer δημοσιογράφο μέχρι τον τελευταίο εισαγγελέα υπηρεσίας.
Λεγόμενα για τα οποία ο καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, Θεόδωρος Ρακόπουλος, που επί 20 χρόνια ασχολείται με το μαφιακό ζήτημα, δήλωσε «παγωμένος και τρομοκρατημένος» χαρακτηρίζοντας «ανατριχιαστική» την εικόνα της συνέντευξης, όπου τα λεγόμενα ειπώθηκαν «σαν να είναι πράγματα νορμάλ κι όχι μια αδιανόητη, ανοιχτή διασάλευση της δημοκρατικής τάξης». Αλλά και ο Παύλος Ελευθεριάδης, καθηγητής Νομικής στην Οξφόρδη και πρώην υποψήφιος ευρωβουλευτής με τη Ν.Δ. (2019), με ανάρτηση στο διαδίκτυο υπό τον τίτλο «Ο κατηγορούμενος Δημήτρης Δημητριάδης» χαρακτήρισε τον εν λόγω «ύποπτο πολύ σοβαρών κακουργημάτων», τονίζοντας: «Η ποινική ευθύνη δεν ξεπλένεται με τις εκλογές, όπως ισχυρίζεται ο κ. Δημητριάδης, αυτά είναι φληναφήματα των λαϊκιστών και των ακροδεξιών. Η ποινική ευθύνη πρέπει να ερευνηθεί από τη δικαιοσύνη, την ελληνική και την ευρωπαϊκή».
Κάτι που όσον αφορά την ελληνική δικαστική εξουσία απαντάται από την παροιμία «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι».
Έχει άλλες φούριες η δικαστική εξουσία. Να στείλει π.χ. παντελώς αναίτια τον Νίκο Ρωμανό ενάμιση χρόνο άδικα στη φυλακή για μισό αποτύπωμα σε σακούλα σκουπιδιών. Να ξαναστείλει άλλους δύο ανθρώπους στη φυλακή, προφυλακισμένους για το τριπλό έγκλημα της Marfin, αφού οι προηγούμενοι που κατηγορήθηκαν αποδείχτηκαν αθώοι. Αλλά και τώρα η κατηγορία μπάζει από παντού (οι λεπτομέρειες βρίσκονται ευκολότατα) και το περίφημο μέιλ το οποίο στάλθηκε ανωνύμως μετά από 16 χρόνια (σ’ αυτό στηρίχθηκε η δικογραφία), αν δεν ήταν τόσο τραγική η υπόθεση, θα άξιζε μόνο για γέλια.
Αυτή είναι η φρίκη της κατάστασης: να χρησιμοποιεί το καθεστώς τρεις δολοφονημένους, κάθε φορά που στριμώχνεται, για να εξυπηρετήσει τη στρατηγική της «ψόφιας γάτας» που επινοήθηκε από τον Λίντον Κρόσμπι, σύμβουλο στρατηγικής του Μπόρις Τζόνσον. Σύμφωνα με αυτόν, όταν στριμώχνεσαι, διατυπώνεις έναν εξωφρενικό ισχυρισμό για να αποσπάσεις την προσοχή. Τα λόγια του: «Πέτα την ψόφια γάτα στο τραπέζι του δείπνου και όλοι θα συζητάνε για τη γάτα».
Η σκύλευση της Δημοκρατίας δείχνει ότι το καθεστώς δεν αρκείται στη γάτα…
