Λίγες ημέρες μετά τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ότι πάνω από 2,5 εκατομμύρια συμπολίτες μας βρίσκονται αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της φτώχειας, ο πρωθυπουργός, μιλώντας στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο, υποστήριξε ότι η Ελλάδα γίνεται μια "φυσιολογική χώρα"! Τα ίδια θα έλεγε, υποθέτω, και για τα στοιχεία της Eurostat, που δείχνουν ότι ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους βρίσκεται αντιμέτωπος με τη φτώχεια. Άλλωστε, η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο της Ευρώπης...
Τι, άραγε, συμβαίνει και ο Αντώνης Σαμαράς, ενώ υποστήριζε τα αντίθετα πριν γίνει πρωθυπουργός, εμφανίζεται τώρα ως διαπρύσιος υποστηριχτής των μνημονιακών επιλογών, που έχουν δραματικές επιπτώσεις στους πολίτες αυτής της χώρας; Μια απάντηση θα μπορούσε να είναι η αντίφαση μεταξύ λόγων και έργων των πολιτικών, η οποία λειτουργεί τελικά ως απαξίωση της ίδιας της πολιτικής, διευρύνοντας την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Η απάντηση αυτή έχει κάποια βάση, αν και δεν εξηγεί το πρόβλημα.
Ο νεοφιλελεύθερος λόγος μεταλλάσσεται όσο μεταλλάσσονται και οι πολιτικές επιλογές της σημερινής ηγεσίας της ελληνικής Δεξιάς. Ο Σαμαράς στα πρώτα χρόνια της πολιτικής του διαδρομής ήταν νεοφιλελεύθερος, γι' αυτό άλλωστε αποτέλεσε και "πουλέν" του Μητσοτάκη. Έμεινε στα αζήτητα της πολιτικής μετά την επιλογή του να ρίξει την κυβέρνηση του μέντορά του και επανήλθε έπειτα από μακρά απουσία, ως μεταλλαγμένος καραμανλικός.
Από τη στιγμή που ο Σαμαράς έγινε πρωθυπουργός και μετατράπηκε σε έναν από τους ζηλωτές του Μνημονίου, τα πράγματα άλλαξαν. Εξ ου και χαρακτηρίζει σήμερα τη χώρα "φυσιολογική", αδιαφορώντας ή υποβαθμίζοντας σκόπιμα τις κατακλυσμιαίες κοινωνικές επιπτώσεις. Ο σημερινός νεοφιλελευθερισμός έχει όλο και λιγότερη σχέση με τον εμπνευστή του, Μίλτον Φρίντμαν, της δεκαετίας του '70, οπότε και αποτέλεσε την επιλογή των δεξιών πολιτικών δυνάμεων, ως απάντηση του παραγωγικού καπιταλισμού στην κρίση του στασιμοπληθωρισμού (υψηλός πληθωρισμός και μπλοκάρισμα ανάπτυξης). Στη συνέχεια μεταλλάχθηκε σε αρπακτικό νεοφιλελευθερισμό, δίνοντας τον πρώτο λόγο στην οικονομική μεγέθυνση του ΑΕΠ και σχεδόν αδιαφορώντας ή υποβαθμίζοντας τη σημασία της παραγωγικής ανάπτυξης. Στηρίχθηκε και στηρίζεται στις φούσκες του χρηματοπιστωτικού τομέα, που δίνουν εύκολα και γρήγορα κέρδη, και μόνο όταν αυτές σπάνε βυθίζοντας στην κρίση το σύστημα, καταφεύγει στην αγκαλιά του κράτους για να σωθεί.
Ο Σαμαράς υποστηρίζει ότι με τις ιδιωτικοποιήσεις φέρνει επενδύσεις στη χώρα, αδιαφορώντας αν της στερεί έναν μοχλό παραγωγικής ανασυγκρότησης και λησμονώντας ότι κανένα σοβαρό κράτος δεν βγήκε από την κρίση με μαζική ανεργία ή ακρωτηριάζοντας τα εργαλεία που παράγουν τα δημόσια αγαθά. Αλλά για τον Σαμαρά ίσως δεν υπάρχουν καν δημόσια αγαθά...
Σταύρος Καπάκος
