Φανταστείτε τη σκηνή: ο πολύς Πολ Τόμσεν στρέφει το βλέμμα του στον Γιάννη Βρούτση και ήρεμα, σχεδόν αδιάφορα, του πετάει: "Μήπως θα πρέπει να ξαναδείτε το θέμα των συντάξεων για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό".
Ο υπουργός Εργασίας προσπαθεί να του θυμίσει τις δεσμεύσεις της κυβέρνησής του να μην προχωρήσει σε νέα μείωση. Προσοχή! Σύμφωνα με τους διαλόγους που αποκάλυψε ο χθεσινός "Ελεύθερος Τύπος", ο υπουργός δεν ξεσπά φωνάζοντας στον αξιωματούχο του ΔΝΤ ότι οι συνταξιούχοι ήδη κινούνται στα όρια της φτώχειας (και πολλοί βρίσκονται κάτω απ' αυτό). Όχι. Του υποδεικνύει απλώς το πολιτικό πρόβλημα που θα κληθεί να διαχειριστεί η κυβέρνηση. Εύλογα, επομένως, ο Τόμσεν απαντά, σύμφωνα πάντα με τις διαρροές, "δεν σας είπα τι να κάνετε αλλά μήπως θα πρέπει να ξαναδείτε, να συζητήσετε το θέμα των συντάξεων [...] Άλλωστε, το μέσο επίπεδο των συντάξεων στην Ελλάδα είναι 915 ευρώ όταν σε άλλα κράτη, όπως στη Γερμανία το μέσο επίπεδο των συντάξεων είναι 830 ευρώ"...
Ο υπουργός φέρεται να επανέλαβε ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι επιλογή και η συζήτηση πέρασε σε άλλα θέματα... "Δεν μπορεί να είναι επιλογή", βέβαια, δεν σημαίνει "δεν θα γίνει"... Και, βέβαια, δεν συνιστά υπόδειξη στον κ. Τόμσεν -που, ας μην ξεχνάμε, ετοιμάζεται να βγει στη σύνταξη πριν κλείσει τα 58- ότι με αυτά τα στατιστικά 915 ευρώ σύνταξη, ο 67χρονος, 70χρονος, 80χρονος συνταξιούχος πρέπει να πληρώσει 200 - 350 ευρώ νοίκι τον μήνα, τουλάχιστον 120 ευρώ φως, νερό και τηλέφωνο (περιμένοντας μάλιστα τα αποτελέσματα της απελευθέρωσης των τιμών της ΔΕΗ ή της ιδιωτικοποίησης του νερού), 450 - 500 ευρώ για τρόφιμα (όχι της καλύτερης ποιότητας αλλά τα φθηνότερα) και ένα ποσό που δεν πέφτει κάτω από τα 50 ευρώ αλλά αντίθετα ανεβαίνει ακόμα και σε δυσθεώρητα ύψη, για φάρμακα και γιατρούς ενόσω αναμένονται οι περικοπές στον ΕΟΠΥΥ και οι συγχωνεύσεις - καταργήσεις νοσοκομείων που θα κάνουν ακόμα πιο αβίωτες τις ουρές για τα "περήφανα γηρατειά"...
Πολλοί, άλλοι καλοπροαίρετα και άλλοι κακοπροαίρετα (οι περισσότεροι αν προσμετρήσουμε τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και βουλευτές που έχουν μόνιμο στασίδι στα ΜΜΕ και πολλούς από τους "διαμορφωτές της κοινής γνώμης") ρωτάνε την Αριστερά πώς θα διαπραγματευόταν, επιδιώκοντας κατ' αυτόν τον τρόπο να περάσουν στους εργαζόμενους και στους όλο και περισσότερους ανέργους την αντίληψη ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Και όμως, η απάντηση, τουλάχιστον για όποιον θυμάται ότι στις δημοκρατίες εκλέγεται για να εκπροσωπεί πολίτες, είναι απλή: θυμίζοντας την πραγματικότητα, καλώντας τον κάθε Τόμσεν να απαντήσει πώς θα περνούσε ο ίδιος τον μήνα με αυτά τα χρήματα, με το ισόποσο δηλαδή ενός καλού δείπνου εργασίας σε ένα πεντάστερο ξενοδοχείο... Και ζητώντας του να απαντήσει γιατί ένας άνθρωπος ο οποίος, με βάση τα ίδια ευρωπαϊκά στατιστικά στοιχεία που επικαλείται η τρόικα, έχει δουλέψει περισσότερες ώρες από "το μέσο επίπεδο άλλων κρατών, όπως η Γερμανία", πρέπει να οδηγηθεί σε αργό, βασανιστικό θάνατο χωρίς να μπορεί να νιώσει ούτε καν τη χαρά -και την αξιοπρέπεια- να δώσει χαρτζιλίκι στο εγγόνι του, να γευτεί ένα μεζέ σε μια ταβέρνα ή να ξεκουραστεί κάπου στην εξοχή. Και ας απαντήσει εκείνος ανοιχτά ότι το μοντέλο που προωθεί στηρίζεται στον διαχωρισμό σε πατρίκιους και πληβείους...
