Η αβεβαιότητα ως προς τον χρόνο των εκλογών, ο κατακερματισμός και η ρευστοποίηση του πολιτικού συστήματος μετά την εμφάνιση των νέων κομμάτων προκαλούν γενικευμένη ανασφάλεια και πόλεμο όλων εναντίον όλων, τόσο μεταξύ τους όσο και στο εσωτερικό των κομμάτων. Παράλληλα και σε συνάφεια με τον χρόνο των εκλογών διαμορφώνεται το ερώτημα της επόμενης ημέρας, αν το κυβερνητικό κενό μετά την υποχώρηση της Ν.Δ. θα καλυφθεί από το δεξί ή το αριστερό φάσμα του πολιτικού συστήματος. Για τη δεξιά πτέρυγα το παιχνίδι είναι ανοιχτό και έχει ακόμη πολύ δρόμο. Η Ν.Δ. έχει αντοχές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι στριμωγμένος, τελεί υπό την απειλή διώξεων για τα πεπραγμένα του και θα δώσει σκληρή μάχη. Οι Σαμαράς και Καραμανλής που ενεργοποιούν διαδικασίες επανατοποθέτησης της Δεξιάς είναι παλιοί και έμπειροι με ισχυρά ερείσματα στην παράταξή τους καθώς και στον επιχειρηματικό και μιντιακό χώρο. Το παιχνίδι θα τεθεί σε νέα βάση για τη δεξιά παράταξη αν την εξουσία δεν θα τη διασφαλίζει ο Κ. Μητσοτάκης αλλά η αποχώρησή του. Ενδεχόμενο το οποίο ενισχύει και για το οποίο προετοιμάζεται με σταθερή και διαρκή διαφοροποίηση ο Νίκος Δένδιας. Τον οποίο ειρήσθω εν παρόδω δεν εμπιστεύονται λόγω της ατολμίας και της αναβλητικότητάς του οι δύο πρώην πρωθυπουργοί. Αλλά οι μεταξύ τους διαφορές δεν είναι αγεφύρωτες όπως με τον Κ. Μητσοτάκη. Μία κυβέρνηση συνεργασίας με τη Ν.Δ. δίχως τον Κ. Μητσοτάκη, με το κόμμα Σαμαρά και το ΠΑΣΟΚ είναι ήδη ένα σενάριο που συζητείται στα πολιτικά και δημοσιογραφικά παρασκήνια.
Η ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα διαμορφώνεται ως ο άλλος πόλος τού υπό διαμόρφωση νέου πολιτικού συστήματος. Για να αποτελέσει όμως κυβερνητική λύση από μόνη της δεν αρκεί και η μόνη πιθανή συμμαχία είναι με το ΠΑΣΟΚ, όπου εκδηλώνονται αποκλίνουσες τάσεις μετά τις δηλώσεις Διαμαντοπούλου. Ο Αλέξης Τσίπρας, παρά τις διακηρύξεις του, θα μπορούσε να διαμορφώσει τον νέο πόλο και να περιμένει μέχρι τις επόμενες εκλογές. Ωστόσο, οι καιροί ου μενετοί. Βλέποντας όμως και εκείνος τις εξελίξεις στα άλλα κόμματα, επιτίθεται στην Άννα Διαμαντοπούλου στο ΠΑΣΟΚ και στον Κυριάκο Πιερρακάκη στη Ν.Δ. Αμφότεροι είναι ευθυγραμμισμένοι με την κυβερνητική αντίληψη του Κ. Μητσοτάκη.
Ανοιχτές οι πρόωρες εκλογές
Ο πρωθυπουργός σκοπίμως κρατά ανοιχτό τον χρόνο των εκλογών (η τελευταία διαρροή από τους κυβερνητικούς κύκλους είναι για 27 Σεπτεμβρίου ή 4 Οκτωβρίου). Έχει ξεκινήσει τις προεκλογικές περιοδείες, καταρτίζει ψηφοδέλτια, κινητοποιεί ό,τι έχει απομείνει στις αποψιλωμένες κομματικές οργανώσεις της Ν.Δ. Σπεύδει να κλείσει κάθε κοινοβουλευτική εκκρεμότητα -και τη συνταγματική αναθεώρηση- μέχρι το τέλος Αυγούστου και έχει βάλει το οικονομικό επιτελείο να σχεδιάζει παροχές που μπορεί κινηθούν μέχρι τα 2 δισ. ευρώ. Κυρίως όμως προετοιμάζει τον θηριώδη προπαγανδιστικό μηχανισμό του για να αντιμετωπίσει τις από δεξιά και αριστερά απειλές που εκφράζουν ο Αντ. Σαμαράς, η Μ. Καρυστιανού και ο Αλ. Τσίπρας. Η προεκλογική περίοδος προβλέπεται άγρια.
Εμφύλιοι
Στη δεξιά παράταξη έχουν αρχίσει τα τροχιοδεικτικά στον ακήρυχτο ακόμη εμφύλιο με το υπό ίδρυση κόμμα του Αντ. Σαμαρά. Δεν είναι βέβαιο πότε θα το ανακοινώσει, καθώς προσπαθεί να υπολογίσει τον χρόνο των εκλογών και την αντίδραση του κυβερνητικού μηχανισμού. Ο πόλεμος φθοράς ευνοεί τον Αντ. Σαμαρά, η μετωπική αντιπαράθεση θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον ισχυρό κυβερνητικό μηχανισμό. Το Μαξίμου προετοιμάζει το έδαφος με δηλώσεις του είδους «θα βλάψει για δεύτερη φορά την παράταξη που τον τίμησε και τον έκανε πρωθυπουργό;». Παράλληλα, επιχειρεί να εμφανίσει ότι δεν υπάρχει άξονας με τον Κώστα Καραμανλή, τον οποίο αντιμετωπίζει διαφορετικά προκειμένου να τον εκθέσει στη βάση του κόμματος. Εις μάτην. Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί αποδομούν πολιτικά τον Κ. Μητσοτάκη και προς το παρόν η εκλογική ζημιά που μπορούν να του κάνουν δεν μετριέται. Με τη Ν.Δ. να κινείται στο 22%-23%, ακόμη και δύο ή τρεις μονάδες είναι κρίσιμες. Αν η Ν.Δ. κινηθεί κάτω από το 25% στις εκλογές, τότε ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα έχει τον καθοριστικό ρόλο που επιθυμεί στον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.
Διαλυτικές τάσεις στο ΠΑΣΟΚ
Κάπου εδώ ήρθε η δήλωση της Άννας Διαμαντοπούλου -«ναι, είναι καλά τα δημοσιονομικά μας και στο εξωτερικό είναι πολύ καλή η αποδοχή της χώρας»- να βγάλει τον Κ. Μητσοτάκη από την πολιτική απομόνωση και να βάλει φωτιές στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Κυρίως όμως να αποκλείσει τη συνεργασία της ΕΛ.Α.Σ με το ΠΑΣΟΚ (χαρακτηρίζοντας γελοία τη σχετική προσέγγιση του Χάρη Δούκα) και να ξανανοίξει την ενδεχόμενη συνεργασία με τη Ν.Δ. (συνδέοντάς την με το θέμα της διακυβέρνησης της χώρας, όπως είπε). Ο Χ. Δούκας και η Άν. Διαμαντοπούλου εκφράζουν τις δύο αποκλίνουσες τάσεις του κόμματος που εμφανίζονται ξανά με ένταση στο προσκήνιο μετά την ίδρυση του κόμματος του Αλ. Τσίπρα που επανέφερε το υπαρξιακό ερώτημα του ΠΑΣΟΚ. Το σενάριο των μετεκλογικών συνεργασιών προβλέπει στην ακραία του εκδοχή μέχρι και διάσπαση του ΠΑΣΟΚ λόγω της πίεσης από τους δύο βασικούς πόλους τού υπό διαμόρφωση νέου πολιτικού συστήματος. Επίσης, σε μακρά περιδίνηση βρίσκονται και ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά μετά τις τεκτονικές αλλαγές που επέφερε η ΕΛ.Α.Σ.
