Ο πόλεμος στο Ιράν εκ των πραγμάτων επηρεάζει το εσωτερικό πολιτικό τοπίο και επαναπροσδιορίζει τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης και των πολιτικών κομμάτων φέρνοντας στο τραπέζι όλα τα σενάρια. Η ελληνική κυβέρνηση αντιμετωπίζει την κρίση σαν ευκαιρία για να βγει από τον κλοιό των σκανδάλων και των δύσκολων υποθέσεων και να ανακάμψει δημοσκοπικά, ενώ παράλληλα μπαίνει στον πειρασμό των πρόωρων εκλογών όσο θα διαρκεί η θετική, όπως εκτιμά, συγκυρία και πριν φανούν οι επιπτώσεις στην οικονομία και στην καθημερινότητα των πολιτών. Παράλληλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκμεταλλεύεται την κατάσταση για να ακυρώσει την κριτική για την «υποχωρητική» εξωτερική του πολιτική, να αντιμετωπίσει τις από δεξιά απειλές και να επαναπροσεγγίσει τους αποστασιοποιημένους ψηφοφόρους της Ν.Δ. Το παραδοσιακό κοινό της Ν.Δ. δεν το διεκδικεί μόνο ο Κ. Μητσοτάκης, στο εσωτερικό της Ν.Δ. παίζεται και το παιχνίδι με τον Νίκο Δένδια. Ο υπ’ αριθμόν ένα δελφίνος αξιοποιεί τη θέση του υπουργού Άμυνας και, πλειοδοτώντας σε πατριωτισμό, έφτασε στο σημείο να νεκραναστήσει (ρητορικά μόνο) το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα.
Η κυβέρνηση δεν καταδικάζει τις εχθροπραξίες ούτε τάσσεται υπέρ της άμεσης ειρήνευσης. Αντιθέτως, με το πρόσχημα της προστασίας της Κύπρου εμπλέκει όλο και περισσότερο τη χώρα στον πόλεμο. Είναι ενδεικτικό ότι ο Ν. Δένδιας ανακοίνωσε πως οι Patriot θα προσφέρουν προστασία στη Βουλγαρία από ιρανικά πλήγματα. Τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα καθώς σταδιακά μπαίνει στο παιχνίδι η Τουρκία, που φοβάται ανατροπή των συσχετισμών λόγω της δικής της ευμενούς ουδετερότητας έναντι του Ιράν και της αντιπαλότητας με το Ισραήλ.
«Λουδοβίκος» Μητσοτάκης
Ο Κ. Μητσοτάκης, ενώ με «λουδοβίκεια» συμπεριφορά αρνήθηκε το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών για τη χάραξη εθνικής γραμμής, την περασμένη Τετάρτη στη Βουλή φόρεσε το κοστούμι του «εθνικού ηγέτη». Ψευδολογώντας ότι επιδιώκει εσωτερική συναίνεση, επιτέθηκε στους πολιτικούς του αντιπάλους που του ασκούν κριτική για την εξωτερική του πολιτική κάνοντας λόγο για «ιδεολογική αντιμετώπιση», «επαγγελματίες ανησυχούντες» και για «πατριώτες της φακής». Συναίνεση του πρόσφερε ο Νίκος Ανδρουλάκης, υποκύπτοντας στους κεντρώους του κόμματος που θέλουν σύμπλευση με τη Ν.Δ. στην προοπτική να ξαναμπούν στην εξουσία. Από τα δεξιά του την πρόσφερε ο Δημήτρης Νατσιός, που νιώθει την απειλή της Μαρίας Καρυστιανού.
«Κάνε το όπως η Θάτσερ»
Η σύγκρουση στο Ιράν ήρθε σε μια συγκυρία που ο Κ. Μητσοτάκης είναι αντιμέτωπος με τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών, την αναθέρμανση των Τεμπών και ενώ έχει καταρρεύσει το αφήγημα για την ενεργειακή του πολιτική που δήθεν εξασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα, αλλά και η αντιμετώπιση της ακρίβειας μέσω της μείωσης της φορολογίας. Ακόμη και φιλικός ιστότοπος έγραψε την εβδομάδα που πέρασε ότι η πολυαναμενόμενη δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ σε συνδυασμό με τις υποκλοπές προκαλούν ζαλάδα.
Ενδεικτικό της στάσης του Μαξίμου είναι ότι με το ξέσπασμα των εχθροπραξιών άρχισαν να τρέχουν ξανά οι δημοσκοπήσεις (που είχαν σταματήσει) με ερωτήματα του είδους «ποια κυβέρνηση εμπιστεύεστε για την αντιμετώπιση της κρίσης» και ήδη δείχνουν ανεβασμένη τη Ν.Δ. και τον Κ. Μητσοτάκη και δευτερευόντως τον Ν. Ανδρουλάκη - κάτι σαν αντίδωρο για τη συναίνεση που του πρόσφερε. Δημοσκοπήσεις που θα τον φέρνουν στα όρια του ποσοστού των ευρωεκλογών και με την εκτίμηση στο 35% δεν θα είναι έκπληξη.
Μία εισήγηση στο Μέγαρο Μαξίμου είναι να πάει σε πρόωρες εκλογές μετά τη λήξη των συγκρούσεων. Μία πιο επιθετική εισήγηση είναι να μην περιμένει καν τη λήξη του πολέμου -που μπορεί να πάρει μήνες- αλλά να προχωρήσει σε εκλογές όσο ακόμη διαρκούν οι εχθροπραξίες, σε μία λογική «κάνε το όπως η Θάτσερ». Το εναλλακτικό σενάριο -παλαιότερο, που τώρα ενισχύεται- είναι να περιμένει μέχρι τον Σεπτέμβριο και, αφού εξαγγείλει ακόμη ένα πακέτο στη ΔΕΘ που θα χρηματοδοτήσει από την υψηλή έμμεση φορολογία, να προκηρύξει εκλογές.
Το πρόβλημα εδώ είναι οι επιπτώσεις στην οικονομία και στην καθημερινότητα μέχρι τον Σεπτέμβριο που θα εξανεμίσουν τα όποια οφέλη. Φυσικά, το οικονομικό επιτελείο ήδη επεξεργάζεται νέα έκτακτα επιδόματα ως φιλολαϊκή πολιτική, αλλά είναι αμφίβολο αν θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Η κυβέρνηση προσδοκά νέα δημοσιονομική χαλάρωση από την Ε.Ε. που θα δώσει περιθώρια παροχών.
Η ιδεολογική μάχη
Σε ένα παράλληλο επίπεδο εκτυλίσσεται η μάχη των εντυπώσεων γύρω από τη συνολική θέση της Ελλάδας έναντι του πολέμου, που όμως συγχέεται με την ανάγκη υποστήριξης της Κύπρου. Ο Κ. Μητσοτάκης ταυτίστηκε από την αρχή με την επιχειρηματολογία του Ισραήλ, συμφωνώντας ακόμη και με το αίτημα να εγκαταλείψει το Ιράν όχι μόνο το πυρηνικό αλλά και το βαλλιστικό του πρόγραμμα, που ισοδυναμεί με πλήρη συνθηκολόγηση. Ό,τι δεν λέει επισήμως ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης το κάνει ο εσμός των δημοσιογράφων, δημοσιολογούντων, αποστράτων και κάθε λογής ειδικών που κατευθύνονται από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό και έχουν ξεχυθεί στα παράθυρα όχι μόνο για να υπερασπίζονται την προληπτική επίθεση του Ισραήλ, αλλά για να κάνουν μπούλινγκ σε όποιον αρθρώνει διαφορετικό λόγο και μιλά για την ανάγκη ειρήνευσης. Η Σοφία Βούλτεψη είπε ότι καλώς ΗΠΑ και Ισραήλ επιτέθηκαν στο Ιράν. Απόστρατος στρατιωτικός πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ σε τηλεοπτική εκπομπή δήλωνε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εγκαταλείψει την ουδετερότητα και να στρατευτεί με το Ισραήλ που είναι αντίπαλος της Τουρκίας. Μεγαλοδημοσιογράφος επιτέθηκε με σκαιό τρόπο σε όσους μιλούν θετικά για τον Πέδρο Σάντσεθ.
Για την Αριστερά τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Ενώ η θέση της εναντίον του πολέμου είναι καθαρή και αδιαπραγμάτευτη, είναι υποχρεωμένη να συμφωνεί με την υποστήριξη και την παροχή στρατιωτικών μέσων για την προστασία της Κύπρου. Έχει σημασία όμως να κερδίσει την ιδεολογική μάχη γύρω από την καταδίκη των προληπτικών πολέμων και τη διατήρηση του Διεθνούς Δικαίου. Τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, άμεσα και μακροπρόθεσμα, δεν εξυπηρετούνται από την αναθεωρητική πολιτική Τραμπ και Νετανιάχου.
