Η κυβέρνηση είναι καταδικασμένη να βρίσκει συνέχεια μπροστά της τα Τέμπη όσο αρνείται να αποδοθεί δικαιοσύνη στο έγκλημα. Μέσα από τα συντρίμμια τής αμαξοστοιχίας και τα χώματα που έπεσαν στον τόπο του δυστυχήματος για να «μπαζωθεί» η αλήθεια αναδύθηκε η ιερή οργή των ανθρώπων που έχασαν παιδιά και συντρόφους και ακόμα δεν έχουν μάθει το γιατί. Αναδύθηκε το «Δεν έχω οξυγόνο», με την Καρυστιανού, τον Ασλανίδη, τον Ψαρόπουλο, τον Κωνσταντινίδη, την οικογένεια Βλάχου, όλους τους γονείς, μαζί με εκατομμύρια που γέμισαν και γεμίζουν δρόμους και πλατείες. Αναδύθηκε και ο Πάνος Ρούτσι, ο χαροκαμένος πατέρας που συνεχίζει την απεργία πείνας διεκδικώντας το δικαίωμα της εκταφής του παιδιού του χωρίς να υποκύπτει στο ελάχιστο, χωρίς να παρασύρεται από τερτίπια και τακτικισμούς παράκεντρων.
Με την κοινωνία στο πλευρό του και με τη δύναμη της θέλησης να φτάσει μέχρι το τέρμα προκειμένου να δικαιωθεί, προκαλεί τρόμο στην κυβέρνηση, που ψάχνει τρόπους να δώσει τέλος στην υπόθεση πριν της προκαλέσει μεγαλύτερο κακό. «Συνεχίζω τον αγώνα μου, δεν σταματάω. Όπως έχω πει από την πρώτη στιγμή, την πρώτη μέρα, μέχρι τέλους. Γιατί αυτά τα αγγελούδια που είναι εκεί πάνω θέλουν δικαίωση. Και δεν θα το αφήσω έτσι. Μέχρι να γίνουν όλα όπως πρέπει» είπε, μόλις η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας άναψε πράσινο φως επίσημα για την εκταφή του γιου του, αλλά μόνο για ταυτοποίηση του DNA.
Στο Μαξίμου κάνουν ήδη damage control προσπαθώντας να δουν πώς μπορεί να εξελιχθεί όλο αυτό στο μέλλον. Βλέπουν έναν αποφασισμένο γονιό να μην κάνει πίσω και να συνεχίζει τον αγώνα του έχοντας συμπαραστάτες ακόμα δύο γονείς, που απεργούν επίσης, και ακολουθούν κι άλλοι. Βλέπουν δεκάδες παιδιά που μετά το μάθημά τους πηγαίνουν στο Σύνταγμα και εκφράζουν την αγάπη τους στον τραγικό πατέρα. Βλέπουν εκατοντάδες ανθρώπους που μάχονται για το δίκιο τους, όπως προ ημερών οι αυτοκινητιστές, να σφίγγουν το χέρι του Πάνου, να του δίνουν κουράγιο κάθε μέρα και κάθε ώρα, συνθέτοντας μια «τσαντιροκατάσταση» υπερηφάνειας και αλληλεγγύης. Και βλέπουν ήδη μπροστά στα μάτια τους χιλιάδες πολίτες να τους θυμίζουν ότι το έγκλημα δεν πρόκειται να ξεχαστεί.
Την Κυριακή (28/9) ήταν προγραμματισμένες συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό και κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πόσος κόσμος θα βρισκόταν δίπλα στον απεργό στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Το σίγουρο είναι ότι το μήνυμα της ανθρωπιάς και της ανάγκης για δικαιοσύνη είναι ηχηρό. Και κάποιοι ήδη σταθμίζουν αποφάσεις και κόστος.
