Προτού επικαλεστεί το λεγόμενο σύνταγμα του Παπαδόπουλου, ώστε να μιλήσει για αλλαγή του άρθρου 16, ο Κυριάκος Πιερρακάκης είχε μνημονεύσει μια αναφορά του Τόμας Φρίντμαν την εποχή της χρεοκοπίας: «Δεν θα κοιτάζω τα μακροοικονομικά μεγέθη. Εγώ θα κοιτάζω κάτι άλλο για να δω πώς τα πάει η Ελλάδα. Θα κοιτάζω τι κάνουν οι νέοι Έλληνες. Αν τους δεις να φεύγουν, πούλα ελληνικά ομόλογα. Αν τους δεις να μένουν και κάποιους να έρχονται πίσω, ξεκίνα να αγοράζεις» έγραφε ο έγκριτος αναλυτής των New York Times.
Αν ο Φρίντμαν ερχόταν σήμερα στην Αθήνα, θα συνέχιζε να βλέπει νέους να ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για να περπατήσουν τους δρόμους της ξενιτιάς. Θα παρατηρούσε επίσης τα δεκάδες πρακτορεία λαχείων, Τζόκερ, Λόττο -σε κάποιες γειτονιές υπάρχουν σε κάθε γωνιά-, θα έβλεπε τις ουρές που σχηματίζονται όσο αυξάνουν τα ποσά έπειτα από κάθε τζάκποτ, θα έβλεπε την αγωνία στα πρόσωπα την ώρα των κληρώσεων. Και μετά, ρίχνοντας μια ματιά στα στοιχεία, θα έβλεπε ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην 34η θέση της κατάταξης των χωρών του ΟΟΣΑ όσον αφορά τη συμμετοχή των νέων στην απασχόληση, στην εκπαίδευση και στην κατάρτιση, και μάλλον θα πούλαγε - πριν καν δει πόσοι νέοι εξακολουθούν να μένουν στο πατρικό τους…
Το γεγονός ότι οι υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη επικαλούνται σκέψεις που τους εκθέτουν δεν είναι παράδοξο. Εδώ αποφεύγουν ακόμα και να αρθρώσουν τη λέξη «ακρίβεια» κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού, θεωρώντας προφανώς ότι η «λίστα 107» μπορεί να αλλάξει τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι. Εδώ ο Σκρέκας επιμένει ότι οι τιμές έχουν μειωθεί (ή ότι παραμένουν στα περσινά επίπεδα) και εκδίδει δελτία Τύπου για να μας πείσει ότι καταπολεμά την αισχροκέρδεια παραβλέποντας ότι η πραγματικότητα, που αποτυπώνεται σαν φτάσεις στο ταμείο, δεν γράφει ούτε ανάπτυξη ούτε success story.
Η επικοινωνία του συστήματος Μαξίμου δεν μπορεί να κρύψει μια πραγματικότητα που αποκαλύπτει πολύ απλά ότι ο πλούτος που παράγεται αυξάνει τα… απρόσμενα υπερκέρδη των μεγάλων ομίλων και ανοίγει κι άλλο την ψαλίδα των κοινωνικών ανισοτήτων με την αναδιανομή υπέρ των ολίγων, ελέω και των φορολογικών μέτρων. Κι αυτά θα τα έβλεπε, χαρούμενος, και ο άλλος Φρίντμαν...
