Και κοίτα να δεις που οι «πατριώτες» ήταν πατριδοκάπηλοι και «εθνοπροδότες». Και με τη βούλα της ΕΥΠ. Το ήξεραν αλλά το έκρυβαν, μέχρι που κάποια στιγμή τους αποκάλυψε ο Τσίπρας. Και τότε έτρεξαν να ζητήσουν από τον «εθνοπροδότη» να βγει από τα «πατριωτικά» ψηφοδέλτια (με τα οποία ούτως ή άλλως δεν θα εκλεγόταν. Όλα εκ του ασφαλούς, έτσι;). Προσέξτε, του είπαν να φύγει, όχι να κάνει δήλωση εθνικοφροσύνης - αυτές οι απαιτήσεις είναι για τους αριστερούς. Αυτούς πρέπει να τους ξεφτιλίσουν και τους αποκαλούν «εθνική εξαίρεση». Τους δικούς τους απλώς τους βάζουν πάγκο για να αξιοποιηθούν σε μία καλύτερη στιγμή.
Η Ν.Δ. στην προεκλογική περίοδο, η οποία συνέπεσε με τις Πανελλαδικές εξετάσεις, πέρασε με άριστα το μάθημα της πατριδοκαπηλίας. Απέδειξε όμως ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να κερδίσει τις εκλογές. Είναι ένα μάθημα για όλους. Νίκη παντί τρόπω. Ακόμα και χωρίς κανόνες, με χτυπήματα κάτω από τη μέση, με κάθε πολιτικά έντιμη ή ανέντιμη μέθοδο, ακόμα και εις βάρος του εθνικού συμφέροντος - κάποια από αυτά που έλεγε και έκανε η Ν.Δ. τα έβλεπαν στην απέναντι όχθη του Αιγαίου και έτριβαν τα χέρια τους με ικανοποίηση.
Βεβαίως, πριν χαθούν οι εκλογές, χάθηκε η μάχη των αξιών και της ιδεολογίας. Χάθηκε η μάχη για να νιώθει ο πολίτης ασφάλεια στην καθημερινότητά του, κοινωνική αλληλεγγύη και αίσθηση δικαιοσύνης. Ο πολίτης θα είναι μόνος του απέναντι σε κάθε κρίση και αν διαθέτει τα μέσα, ας τα βγάλει πέρα.
Τούτων δοθέντων, το ερώτημα τίθεται ξανά στην «αποδώ πλευρά».
Η εξουσία θα είναι κυριαρχική, αυταρχική, αλαζονική, δεν θα ακούει τον πολίτη, θα νιώθει ότι είναι χωρίς αντίπαλο. Όμως τα αντίθετα αυτών (και όχι μόνο αυτά βέβαια) αποτελούν τα συστατικά για ένα κόμμα εξουσίας. Δίνουν ρόλο στην επόμενη συγκυρία και αποτελούν βατήρα για την επόμενη.
Τα κόμματα ψηφίζονται για να είναι χρήσιμα στον πολίτη. Είτε από θέσεις εξουσίας είτε από θέσεις μελλοντικής κυβέρνησης. Υπάρχει κάτι που ξεχωρίζει τα κόμματα εξουσίας ακόμα και όταν είναι στην αντιπολίτευση από τα κόμματα διαμαρτυρίας: ετοιμάζονται να κυβερνήσουν. Ετοιμάζονται, δηλαδή, να λύσουν τα προβλήματα του πολίτη και του υποδεικνύουν πώς θα το κάνουν με βάση τις αξίες, την πολιτική οπτική τους και τον ρεαλισμό τους.
