Ήταν τέλη Φεβρουαρίου - αρχές Μαρτίου του 1987 όταν ένας δυνατός χιονιάς χτύπησε την Αθήνα. Στη Σταδίου, επί δύο ημέρες, τα τρόλεϊ ανέβαιναν με αλυσίδες αλλά δεν σταμάτησαν. Το ίδιο και τα λεωφορεία στην Πανεπιστημίου. Άρα δεν ήταν τόσο πρωτοφανής η τελευταία χιονόπτωση στην Αθήνα. Και, παρά τα λογικά προβλήματα, τότε το σύστημα λειτούργησε.
Η διαχειριστική ανεπάρκεια της κυβέρνησης και του κατ' ευφημισμόν επιτελικού - υπερσυγκεντρωτικού κράτους Μητσοτάκη αναδείχθηκε με οδυνηρό τρόπο για την τεράστια πλειονότητα των πολιτών ακόμη και σε παραδοσιακούς δήμους - κάστρα της Δεξιάς (Ψυχικό, Παπάγου κ.ά.).
Παρά το προφανές της διαφορετικής πολιτικής περιόδου, από το 1987 μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά περισσότερα.
Βασική συνταγή του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ για τον περιορισμό των κρατικών δαπανών επί πολλές δεκαετίες σε όλες τις υπερχρεωμένες χώρες ήταν οι συγχωνεύσεις δήμων, κοινοτήτων, αλλά και Περιφερειών σε πολύ μεγάλα υδροκέφαλα σχήματα.
Η Ελλάδα γνώρισε τον «Καποδίστρια» και τον «Κλεισθένη» χωρίς κατάλληλη χρηματοδότηση, συρρίκνωση του προσωπικού της Αυτοδιοίκησης και άλλα παρόμοια σχέδια που οδήγησαν σε τεράστιους δυσκίνητους μηχανισμούς που αγνοούσαν τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής.
Μειώθηκαν όμως (ή... ορθολογικοποιήθηκαν) οι κρατικές δαπάνες. Και, βεβαίως, στη θέση του παλιού και αποτελεσματικού συνήθως σχεδίου έκτακτης ανάγκης «Ξενοκράτης», μετά τους Ολυμπιακούς του 2004, εκπονήθηκαν άλλα... αναποτελεσματικά κατά το μάλλον ή το ήττον.
Υπάρχει, όμως, κάτι ακόμη πολύ ουσιαστικό. Τότε η ΔΕΗ και όλες οι θυγατρικές της, ο ΟΣΕ και πολλές ακόμη εταιρείες ήταν κρατικές και η διαχείριση των εθνικών οδών δημόσια. Ο αριθμός του προσωπικού πολύ μεγαλύτερος. Διότι, αν κάτι αναδείχθηκε με κραυγαλέο τρόπο τις τελευταίες ημέρες, είναι η παταγώδης αποτυχία του ιδιωτικού τομέα στη διαχείριση κρίσεων, αλλά και του υδροκέφαλου επιτελικού (υπερσυγκεντρωτικού) κράτους.
