Ένα πρώτο πράγμα που συζητήθηκε για τα Pandora Papers είναι οι 35 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων -από τους οποίους οι 14 εν ενεργεία- που έχουν φυγαδεύσει περιουσίες.
Κι αυτό έχει σημασία, γιατί πρόκειται 100% για δημόσιο χρήμα.
Κι αν είναι τόσοι οι αρχηγοί κρατών, φανταστείτε τι γίνεται παρακάτω, μέχρι νομάρχες.
Το δεύτερο είναι οι πλούσιοι. Τα ποσά αυτά έχουν φυγαδευτεί για να μην φορολογηθούν. Και είναι ιλιγγιώδη.
Αυτό είναι παγκόσμιο πρόβλημα για τα κράτη. Και, πολύ περισσότερο, τα υπερχρεωμένα.
Η κατάσταση είναι απλή. Παντού στον κόσμο υπάρχουν κράτη και νόμοι που προστατεύουν τον πλούτο από τη φορολογία. Και τα χρήματα κατευθύνονται φυσικά εκεί.
Αυτό συνέβαινε πάντοτε. Αλλά από τη δεκαετία του '90 και μετά ο πλούτος που κρύβεται από τα κρατικά φορολογικά συστήματα είναι αμύθητος.
Την ίδια στιγμή, οι χώρες του κόσμου είναι μπλεγμένες σε έναν φορολογικό ανταγωνισμό προς τα κάτω. Κι αυτό θεωρείται και αναπτυξιακό.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα: ενώ ο πλούτος που παράγεται είναι αμύθητος και η κερδοφορία του κεφαλαίου επίσης, τα κράτη φτωχαίνουν όλο και περισσότερο.
Μαζί με τα κράτη φτωχαίνουν και τα συνταξιοδοτικά συστήματα και οι κοινωνικές υπηρεσίες.
Και πάντα οι κυβερνήσεις προσπαθούν να διορθώσουν την κατάσταση προσφέροντας χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές στο κεφάλαιο.
Κι επίσης του προσφέρουν χαμηλότερους μισθούς και χειρότερες θέσεις εργασίας.
Για να έρθει η ανάπτυξη και να ρεφάρουν. Και τα χάφτει και ο κόσμος, γιατί τα ακούει από το πρωί μέχρι το βράδυ στα κανάλια.
Έτσι τα κράτη είναι σε έναν συνεχή φαύλο κύκλο. Και οι κοινωνικές ανισότητες αυξάνονται τρομακτικά.
Κι αν αναρωτηθείτε γιατί τα κράτη μπαίνουν τόσο εύκολα σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο, η απάντηση είναι γιατί ωφελεί προσωπικά την πολιτική τους ελίτ.
Εξ ου και οι 35 αρχηγοί κρατών σε μια μόνο ψαριά.
Έχουν μαζί τους τη μεσαία τάξη, που πιστεύει ότι για όλα φταίνε οι φτωχοί, οι συνδικαλιστές και το Δημόσιο, ρίχνουν και κάμποση Ακροδεξιά στους φτωχότερους να τους λέει ότι φταίνε οι μετανάστες και τακτοποιούν τις δουλειές τους μια χαρά.
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Είναι παγκόσμιας σημασίας ζήτημα αυτός ο πλούτος να φορολογηθεί.
Κι αυτό είναι απλό. Να κλείσουν οι φορολογικοί παράδεισοι και τα νομικά παράθυρα.
Οι φορολογικοί παράδεισοι είναι ανθρώπινη επινόηση, δεν είναι ιδέα. Μια άλλη ανθρώπινη επινόηση μπορεί κάλλιστα να τους εξαλείψει.
Διότι, προσέξτε: αν ένας βγάζει 1.000 και ο άλλος 10.000 και φορολογούνται με τον ίδιο συντελεστή, ο ένας δεν θα έχει να ζήσει και ο άλλος θα τα βγάζει στο εξωτερικό.
Δεν χρειάζεται παγκόσμια διάσκεψη γι’ αυτό. Οι δέκα πιο αναπτυγμένες χώρες να το εφαρμόσουν, αρκεί. Θα ισχύσει παντού.
Το τρίτο είναι να υιοθετήσουν τα κράτη δικαιότερα φορολογικά συστήματα.
Δηλαδή κλιμακωτά. Όσο μεγαλύτερα τα κέρδη τόσο μεγαλύτερος ο φορολογικός συντελεστής.
Και βέβαια να κυνηγήσουν αυτού του είδους τη φοροδιαφυγή.
Αλλά προφανώς δεν υπάρχει πολιτική βούληση να γίνουν τέτοια πράγματα. Εξηγήσαμε γιατί.
Πρέπει λοιπόν να ασκηθεί πίεση από τον κόσμο. Τους πολίτες, την κοινή γνώμη, τους ψηφοφόρους.
Και, για να γίνει αυτό, πρέπει ο κόσμος να καταλάβει τι συμβαίνει και πόσο σοβαρό είναι.
Η φορολογία του πλούτου είναι τεράστιας σημασίας ζήτημα για το μέλλον του κόσμου. Για λόγους και κοινωνικούς, και περιβαλλοντικούς. Και ηθικούς.
Και η φορολογική δικαιοσύνη πρέπει να είναι βασικό σχέδιο στο πρόγραμμα της Αριστεράς.
