Ποια είναι τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις ενός πολιτικού που έχει σώας τας φρένας; Δηλαδή τι είναι εκείνο που ωθεί έναν πολιτικό, όταν είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος και με σώας τας φρένας, να κάνει αυτά που κάνει;
Πρώτον, η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων. Στο πλαίσιο των οποίων εισηγείται ή αποφασίζει για την προμήθεια νέων πολεμικών αεροπλάνων ή φρεγατών. Ή προσπαθεί να ενισχύσει τις συμμαχίες μας με κάποιες χώρες - ακόμα κι αν οι ηγεσίες τους δεν είναι πρότυπα δημοκρατικότητας ή διαφάνειας.
Δεύτερον, η εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων. Στο πλαίσιο των οποίων προσπαθεί να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με τους μισθούς, με τις συντάξεις, με τα δάνεια και γενικά με ό,τι έχει να κάνει με τα οικονομικά του κόσμου. Καθώς, επίσης, με το περιβάλλον, με τον πολιτισμό και τη λεγόμενη ποιότητα ζωής.
Τρίτον, η συγκέντρωση ψηφαλακίων. Με δεδομένο, για να μην ξεχνιόμαστε, ότι η Δημοκρατία, όπως έλεγε και ο σερ Ουίνστον, είναι το χειρότερο των πολιτευμάτων αν εξαιρέσουμε όλα τα άλλα.
Τέταρτον, η απόκτηση χρημάτων. Που στον καπιταλισμό που ζούμε χρειάζονται κι αυτά.
Πέμπτον, η απόκτηση δόξας. Την οποία ως γνωστόν ουδείς μίσησε.
Έκτον, η επιδίωξη να περνά καλά. Να ψυχαγωγείται, να κάνει τις βόλτες του, να παίρνει τον αέρα του.
Και σας ερωτώ. Όλη αυτή η «Ικαριάδα» του πρωθυπουργού εντάσσεται πουθενά σε όλα αυτά; Υπεράσπισε το εθνικό συμφέρον; Αστεία πράματα. Εξυπηρέτησε τις λαϊκές ανάγκες; Εδώ γελάνε. Μήπως τουλάχιστον μάζεψε κανένα ψηφαλάκι; Μάλλον το αντίθετο συνέβη. Έβαλε τίποτα λεφτά στην τσέπη του; Όχι, βέβαια. Κέρδισε δόξα; Δριμείες επικρίσεις για παραβίαση των περιοριστικών μέτρων και για στρώσιμο βούτυρου στο ψωμί του κορωνοϊού κέρδισε. Μήπως πέρασε καλά τουλάχιστον, έστω και με τη στενή έννοια του όρου, μήπως πήρε τον αέρα του; Δεν νομίζω ότι είχε τέτοια ανάγκη. Όλη την ημέρα στα αεροπλάνα και στις ξένες χώρες είναι.
Συνεπώς, αφού είναι δεδομένο ότι ο πρωθυπουργός είναι ένας πολιτικός, ποιο είναι το λογικό συμπέρασμα που προκύπτει από την «Ικαριάδα»; Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ο πρωθυπουργός μας μπορεί να είναι ένας συμπαθέστατος και ανέμελος νέος άνθρωπος. Aλλά 100% φυσιολογικό και με σώας τας φρένας του δεν μπορείς να τον πεις.
Θα μου πείτε, μήπως είναι υπερβολικά όλα αυτά; Μήπως βγάζω αυθαίρετα συμπεράσματα από ένα και μόνο περιστατικό; Κοιτάξτε κάτι. Ας ξαναθυμηθούμε τι θα πει φυσιολογικό. Φυσιολογικό είναι αυτό που κάνει η πλειοψηφία. Ή έστω αυτό που κάνουν αρκετοί. Όταν κάνεις κάτι μόνο εσύ, αυτό είναι ο ορισμός της απόκλισης από το φυσιολογικό.
Και η ανεμελιά...
Ας ξαναθυμηθούμε λοιπόν την ανεμελιά της Πάρνηθας. Μέχρι τότε δικαιούμαστε, με βάση τα κυβερνητικά μέτρα, να βγαίνουμε για βόλτα μόνοι ή με τον σκύλο μέχρι τα όρια του δήμου μας. Έπρεπε να έρθει η Πάρνηθα για να αλλάξει αυτό αυτόματα και να φτάσουν οι περίπατοι στα όρια του νομού. Ρωτάω. Ο πλανήτης έχει 193 ανεξάρτητα κράτη. Που παίρνουν μέτρα, εκδίδουν διατάγματα και θεσμοθετούν με βάση τις εισηγήσεις των ειδικών. Ξέρει κανείς έστω και ένα από αυτά, συμπεριλαμβανομένου αυτού των Ντιάου - Ντιάου που έλεγε κι ο Βάρναλης, που να θεσμοθετεί ποδηλατικώ δικαίω;
Αλλά ας θυμηθούμε και τον εμβολιασμό του πρωθυπουργού. Από τότε που ανακαλύφθηκαν τα εμβόλια, έχουν εμβολιαστεί κάποια δισεκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Ξέρει κανείς κανέναν που για να εμβολιαστεί, έβγαλε όλα του τα ρούχα από τη μέση και πάνω;
Ξέρω πάντως ότι υπάρχει και μια τελευταία ένσταση. Ότι αυτό που είπα προϋποθέτει συνήθως μια κληρονομικότητα. Θυμήθηκα μια ιστορία με τον πατέρα τού σημερινού πρωθυπουργού, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Το καλοκαίρι του 1965, η Ελλάδα, και κυρίως η Κρήτη, έβραζε από τη μεγαλύτερη πολιτική μετεμφυλιακή αναταραχή, αυτήν της λεγόμενης αποστασίας, για την οποία ο Μητσοτάκης είχε θεωρηθεί σαν βασικός υποκινητής. Ήξερε ότι αν πήγαινε στα Χανιά, οι αποδοκιμασίες και τα γιουχαΐσματα προς το πρόσωπό του θα ήταν πέραν οποιουδήποτε προηγουμένου. Παρ’ όλα αυτά πήγε και τα υπέστη με τη γνωστή του αταραξία (Σόλων Γρηγοριάδης, «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας»). Βλέπετε εσείς τίποτα το φυσιολογικό σ’ αυτή τη συμπεριφορά; Ή μήπως το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά;
