"Παντιέρα ρόσα", "σύγκρουση", "ρήξη με τον Τσίπρα" και άλλα συναφή συνόδευαν τους χθεσινούς τίτλους σε ιστοσελίδες και εφημερίδες. "Τα Νέα" μάλιστα αφιέρωσαν ολόκληρο πρωτοσέλιδο, με αφορμή το άρθρο ("Ήταν ο Ανδρέας τροτσκιστής;") της Κ. Καζάντη για τον Α. Παπανδρέου στον ιστότοπο commonality, που αποτελεί χώρο διαλόγου και βήμα έκφρασης της τάσης των "53+" του ΣΥΡΙΖΑ.
Σύμφωνα με στελέχη που πρόσκεινται στους "53+", το κείμενο αυτό δεν αποτελεί "παρέμβαση των 53", όπως γράφτηκε, αλλά προσωπική άποψη της αρθρογράφου. "Κάθε φορά πρέπει να το επαναλαμβάνουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δημοκρατικό κόμμα και οι απόψεις μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα" σημείωνε στέλεχος του κόμματος.
Στο σχετικό άρθρο αμφισβητείται το ότι ο Α. Παπανδρέου υπήρξε αριστερός. "Ουδέποτε αυτοορίστηκε τέτοιος, κάτι που εξάλλου δεν ευνοούσε η εποχή (αυτή των διώξεων των αριστερών) ούτε, βέβαια, η ταξική και η πολιτική του καταγωγή" αναφέρεται στο άρθρο.
Όπως επισημαίνεται, «ο Α. Παπανδρέου πέτυχε κάμποσα, πολλά απ’ τα οποία σήμερα, στην εποχή της οπισθοδρόμησης για τα δικαιώματα λαών, φαντάζουν περίπου ριζοσπαστικά. Άλλα αυτονόητα -θα γίνονταν έτσι κι αλλιώς- και άλλα όχι. Το ΕΣΥ, το οικογενειακό δίκαιο, η αποχουντοποίηση του κράτους, η -σχετική- αναδιανομή του πλούτου είναι κάποια από αυτά».
"Σε άλλα", συμπληρώνεται, "ο Α. Παπανδρέου μετέτρεψε το κρασί του σε σκέτο, γάργαρο νεράκι. Στις σχέσεις κράτους - Εκκλησίας, επί παραδείγματι. Στην περιβόητη κρίση του 1987, με επίδικο τον ‘νόμο Τρίτση’ για την εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία, ο Α. Παπανδρέου οπισθοχώρησε ιδεολογικά και πρακτικά. Και έχασε. Ενώ ο νόμος υπερψηφίστηκε -μαζί με ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτ.-, όχι μονάχα δεν εφαρμόστηκε ποτέ, αλλά εν τέλει τη μεγάλη νίκη την κατήγαγε ο τότε αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ. Ο Τρίτσης παραιτήθηκε, ενώ στο υπουργείο Παιδείας τον διαδέχτηκε ο Γιώργος Α. Παπανδρέου. Ο δε νόμος Τρίτση παραμένει φάντασμα, καθώς ακόμη δεν έχει εφαρμοστεί».
Σε άλλο σημείο αναφέρεται πως ο Α. Παπανδρέου "επένδυσε στην αθέατη μάζα, που δεν έβλεπε το πρόσωπό της στους λοιπούς πολιτικούς σχεδιασμούς, έβαλε στο τραπέζι χειραφετητικά προτάγματα, αλλά τα εγκατέλειψε αμέσως μόλις πιέστηκε από τις κατεστημένες δυνάμεις. Αφομοίωσε δηλαδή και εμπέδωσε τον 'κακό' λαϊκισμό, παραμερίζοντας τις προσδοκίες της όντως λαϊκής του βάσης και διαρρηγνύοντας το 'συμβόλαιο με τον λαό'».
Επιπλέον ασκείται κριτική πως "στο εσωτερικό θριάμβευε, λενινιστικώ αλλά και σταλινικώ τω τρόπω. Με τις διαδοχικές εκκαθαρίσεις - διαγραφές κυρίως στελεχών και μελών με σταθερό αριστερό προσανατολισμό, ο Α.Π. έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος τού, πολλά άλλα υποσχόμενου, κόμματος".
"Για τα κόμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, με όλα τα ρηξικέλευθά του, ήταν μια όλως άλλη, ενίοτε και αντιθετική, περίπτωση, επί της ουσίας, στην άλλη μεριά του ποταμού" καταλήγει το άρθρο.
