ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΑΖΗ
Αν στο βρετανικό δημοψήφισμα της 23ηςΙουνίου έπαιρναν μέρος οι Ευρωπαίοι αριστεροί, πιθανότατα να κέρδιζε η πρόταση εξόδου από την Ε.Ε. Φυσικά, εννοώ τους ευρωπαϊστές αριστερούς, οι οποίοι θεωρούν τη Βρετανία κάτι σαν «πράκτορα» των ΗΠΑ στην Ε.Ε. και εμπόδιο στην πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Ωστόσο, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα έχει απρόβλεπτες διεθνείς συνέπειες. Σίγουρα δεν θα ωφελήσει την Ευρώπη και την υπόθεση της ενοποίησής της, ενώ θα αποτελέσει και βαρύ πλήγμα για τις ήδη ευαίσθητες παγκόσμιες ισορροπίες. Θα αποβεί εις βάρος της παγκόσμιας ασφάλειας και σταθερότητας την οποία επιθυμούν οι αριστερές και φιλειρηνικές δυνάμεις.
Αν η Βρετανία αποχωρήσει από την Ε.Ε., ίσως να ακολουθήσουν και άλλες χώρες και σε περίπτωση διάλυσής της, η Ευρώπη ως σύνολο δεν θα γίνει πιο ειρηνική ούτε πολύ πιο ασφαλής ο κόσμος. Ας θυμηθούμε ότι ο Γκορμπατσόφ είχε κάνει το ιστορικό βήμα της σύναψης σχέσεων της ΕΟΚ με την ΚΟΜΕΚΟΝ, στο πλαίσιο της επιδίωξής του για την άρση της ψυχροπολεμικής έντασης και διαίρεσης της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε επίσης ότι και η Συμφωνία του Μινσκ για την ειρήνη στην Ουκρανία φέρει ευρωπαϊκή σφραγίδα.
Σε ό,τι αφορά τη βρετανική διάσταση, δεν το επιθυμούν ούτε τα βρετανικά συνδικάτα, ούτε ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν, που είναι υπέρ του Remain, αφού έχει συνείδηση ότι τυχόν επιτυχία του Leave θα σημάνει νίκη της Ακροδεξιάς, που μεγάλο μέρος της βρίσκεται εντός του Συντηρητικού κόμματος, ενώ δεξιότερα υπάρχει και το ξενοφοβικό κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ. Ο Κόρμπιν υποστηρίζει ότι η παραμονή αποτελεί μέρος της στρατηγικής «οικοδόμησης του σοσιαλισμού μέσω ριζικής αλλαγής της Ε.Ε.».
Η συζήτηση που γίνεται στη Βρετανία προεκτείνεται και στο εάν, με τα σημερινά δεδομένα, ο κοινωνικός μετασχηματισμός ή τουλάχιστον ο εκδημοκρατισμός είναι περισσότερο εφικτός στο ευρωπαϊκό ή το εθνικό επίπεδο. Θα πει κάποιος «ναι, είναι εφικτός ο εθνικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό», σε μια μεγάλη χώρα σαν τη Βρετανία. Αυτό υποστήριζαν οι Μαρξ και Ένγκελς στα χρόνια τους, αλλά από τότε έχουν αλλάξει πολλά.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης και η θέση του ισχυρότατου Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας, το οποίο τάσσεται αναφανδόν υπέρ της παραμονής. Άρα, δεν έχουμε μια καθαρή αντιπαράθεση «Δεξιά - Αριστερά». Δεν είναι πρωτόγνωρο το φαινόμενο· η Ιστορία διδάσκει ότι δυνάμεις με ανταγωνιστικά συμφέροντα μπορεί να συμπέσουν σε κοινούς στόχους. Συνέβη στη χώρα μας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, συμβαίνει σήμερα και στην Κύπρο, συνέβη και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Σοβιετική Ένωση, οι ΗΠΑ και η Βρετανία συγκρότησαν την Αντιχιτλερική Συμμαχία.
Σε ό,τι αφορά το City, που είναι υπέρ της παραμονής, με τυχόν αποχώρηση θα χάσει την πρωτοκαθεδρία του στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Οι ιθύνοντες κύκλοι φοβούνται ότι θα χάσει συνολικά και η Βρετανία, αφού τυχόν αποχώρηση μπορεί να οδηγήσει σε ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. Ακόμα και το Γιβραλτάρ, που ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά διεκδικείται από την Ισπανία, δηλώνει ότι, σε περίπτωση επικράτησης του Leave, θα επιλέξει την προσχώρησή του στην Ισπανία. Θα χάσει η Βρετανία από την άποψη του διεθνούς της ρόλου, αφού σήμερα δεν είναι κοσμοκράτειρα, παρ' ότι διατηρεί προνομιακές σχέσεις με τις ΗΠΑ.
Στη βάση των παραπάνω, εύχομαι το Brexit να μη συμβεί και πιστεύω ότι δεν θα συμβεί.
