ΤΟΥ ΛΕΑΝΔΡΟΥ ΠΟΛΕΝΑΚΗ
Από τις εφημερίδες της εποχής αλιεύω την περιγραφή της τελευταίας εκτέλεσης με λαιμητόμο στην Αθήνα, το 1889, του ληστή Βλαχοπαναγιώτη. Ο «απεχθής, ατιμωτικός ευρωπαϊκός μηχανισμός σφαγής», όπως αποκαλούσαν περιφραστικά τότε στην Αθήνα τη «γκιλοτίνα» ή «καρμανιόλα», αποφεύγοντας να προφέρουν την επίσημη ονομασία της, ήταν στημένη στον λόφο των Μουσών, μέσα στο σπήλαιο των νυμφών, μια σχεδόν ερημική τότε περιοχή, όπου σύχναζαν μόνο κάποια παράνομα ερωτικά ζευγάρια. Μεταφέρω το σχετικό κείμενο στην καθομιλούμενη:
Τον έδεσαν όρθιο επάνω στην κάθετη σανίδα, την οριζοντίωσαν ύστερα, πλην όμως, επειδή ήταν υπερβολικά κοντός, το κεφάλι του δεν έφθανε στην κατάλληλη θέση κάτω από τη λεπίδα, που έπεφτε "εις μάτην", κόβοντας αντί της κεφαλής του τον αέρα! Δοκίμασαν δυο-τρεις φορές, και τίποτα! Τον έλυσαν για να ξεμουδιάσει και συγκλήθηκε επιτόπια σύσκεψη με τον δήμιο, τον παπά και τους λοιπούς παρισταμένους, προκειμένου να βρεθεί μία λύση στο αδιέξοδο. Κάποιος είχε μια φαεινή ιδέα, έφεραν μια καρέκλα από το παρακείμενο καφενείο, και ο κατάδικος ανέβηκε προθυμότατα σε αυτήν, λέει το χρονικό. Τον ξανάδεσαν στη σανίδα, το κεφάλι του «ήρθε» στη σωστή θέση, τράβηξε ο δήμιος το σχοινί και: χρατς!
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Για εκείνο το τρομακτικό, «προθυμότατα». Και επειδή οι «φίλοι», «εταίροι», «σύμμαχοι» Ευρωπαίοι, όπως θέτε πείτε τους, μας ετοίμασαν σήμερα έναν ανάλογο «απεχθή, ατιμωτικό ευρωπαϊκό μηχανισμό σφαγής», που θα πέφτει ακαριαία η λεπίδα του και θα μας κόβει, αν δεν τηρούμε πιστά και απαρεγκλίτως, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, το πρόγραμμα δημοσιονομικής «τάξης», προκαθορισμένο από τους ίδιους, και αν δεν δείχνουμε «φρόνιμη» συμπεριφορά. Ο περιώνυμος μηχανισμός θα λειτουργεί με τρόπο αυτόματο, και, προσέξτε, αυτό είναι το μεγάλο κόλπο και η μεγάλη ατιμία: «Δεν θα υπάρχει ευθύνη ανθρώπινη, πολιτική ή προσωπική καμία!» Θα μας λένε απλώς: «Είναι ο μηχανισμός, ανόητε, δεν αλλάζει». Θα μας κάνουν, όμως, λέει, τη μεγάλη χάρη, αν είμαστε καλά παιδιά, να διαλέγουμε εμείς ελεύθερα τι θα μας κόβει κάθε φορά ο μηχανισμός: Χέρι; Πόδι; Κεφάλι; Κάτι άλλο;
Μετατρέπεται έτσι η Ελλάδα, αν υποκύψει στον αισχρότατο εκβιασμό, για άλλη μια φορά, σε μοιραίο πειραματόζωο, πριν από την εφαρμογή της καταχθόνιας μηχανής ως "πιλοτικού προγράμματος", σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μάλιστα, με την επερχόμενη υπογραφή της συμφωνίας διατλαντικού εμπορίου (TTIP), το πράγμα γίνεται απολύτως εφιαλτικό. Ούτε στον Κάφκα ούτε στον ΄Οργουελ ούτε στο «Φαρενάιτ» του Τρυφώ, δεν υπάρχει τόσο μαύρο. Και είναι όλοι σύμφωνοι, παρά τις φαινομενικές αντιρρήσεις κάποιων, που, όμως, όλες απηχούν ευρωπαϊκού τύπου λύσεις. Το αλήστου μνήμης, «ανήκομεν εις την Δύσιν», το μεταφράσαμε στη δημοτική, το κάναμε, «ανήκουμε στη Δύση», με κάποιες ασήμαντες διαφοροποιήσεις, και τελειώσαμε. Ποια Δύση και ποια Ευρώπη δίχως δικαιοσύνη; Ποτέ δεν αντιτάξαμε τη δική μας παλαιόθεν φωτισμένη Ευρώπη, στη δική τους νεόκοπη των δήθεν «φώτων»... Όλοι, σχεδόν, όσοι διαθέτουν ένα βήμα στον τόπο μας, θητεύουν από συμφώνου, στην ιδέα μιας αυτονόητης «ανωτερότητας» του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
«Όλοι σύμφωνοι, μια μπόχα συμφωνίας ανθίζει την αγγελική ζωή», όπως είπε ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης, κληρονόμος του ελληνικά διαφωτισμένου Διονύσιου Σολωμού. Έτσι έχουν τα πράγματα σήμερα, σύντροφοι.
Μην υπογράφετε το «αυτόματον». Να μεταφέρουμε την μπάλα στη δική τους περιοχή.
Αιτούμαι ως Έλληνας πολίτης.
