Ας πούμε λοιπόν πως η «εθνική γραμμή» περί το προσφυγικό, όπως αυτή προέκυψε στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, επηρέασε τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής Ε.Ε. - Τουρκίας της 7ης Μαρτίου. Ότι, και καλά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες (συν ο Νταβούτογλου) είδαν την κοινή «εθνική γραμμή» και θαμπώθηκαν. Αποφάσισαν δε, ως εκ τούτου, να φανούν ανοιχτοχέρηδες ως προς τα αιτήματά μας.
Ας το πούμε και, αν θέλουμε, ας το πιστέψουμε κιόλας. Έτσι, για το ηθικό μας, βρ' αδερφέ...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Εντάξει, ας είμαστε και κάπου - κάπου ρεαλιστές, έτσι, για ποικιλία. Και ας συνειδητοποιήσουμε τα τέτοια συμβούλια τι σημαίνουν. Αλλά και τι δεν σημαίνουν. Ας καταλάβουμε πρώτα - πρώτα πως για τους έξω από μας δεν σημαίνουν τίποτα απολύτως. Εκείνους τους κόφτει τι λέει η Ελλάδα κατά την επίσημη, τη θεσμική εκπροσώπησή της. Όσο για το πώς τοποθετούνται, έναντι αυτών, των επίσημων ελληνικών θέσεων, η κ. Φώφη και ο κ. Σταύρος, μάλλον τους αφήνει παγερά αδιάφορους.
Αλλά τότε τι; Μήπως δεν έχει νόημα να γίνονται οι τέτοιες διακομματικές (σε επίπεδο κορυφής) συναθροίσεις; Όχι βέβαια. Καλό είναι να γίνονται, απλώς να ξέρουμε τα μέτρα και τα όριά τους. Και να μην αιθεροβατούμε. Να ξέρουμε ότι πρόκειται για εσωτερικής χρήσης, χρησιμότητας και «κατανάλωσης» διοργανώσεις. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Να καταλαβαίνουμε, ας πούμε, πως έχει και παραέχει νόημα να συζητούν μεταξύ τους οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Ακόμη περισσότερο, αν γίνεται προσπάθεια να ανιχνεύονται, κατά το δυνατόν, κοινοί τόποι. Κι έχει ακόμη περισσότερο νόημα, δεδομένου ότι αποστέλλονται θετικά μηνύματα στην κοινωνία. Ώς εκεί...
Θα είχε, ίσως, κάποια σημασία να θυμηθούμε πως το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο είναι, σήμερα, «άτυπος» θεσμός, δηλαδή δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα. Και είναι γι' αυτό που δεν μπορεί να λάβει ο Πρόεδρος τη σχετική πρωτοβουλία, αλλά μόνο ο πρωθυπουργός. Ο δε ρόλος του είναι πλέον μόνο συμβουλευτικός και όχι δεσμευτικός για την κυβέρνηση. Ήταν κατά την αναθεώρηση του 1986 όταν, με πρωτοβουλία του Ανδρέα Παπανδρέου, αφαιρέθηκε η σχετική συνταγματική πρόβλεψη, μαζί με τις λοιπές προνομίες του Προέδρου. Ώς τότε είχε και συνταγματική ισχύ, ως Συμβούλιο της Δημοκρατίας. Παλαιότερα δε, ώς το 1967, ως Συμβούλιο του Στέμματος.
Αξίζει επίσης να θυμηθούμε πως σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας αναλαμβάνει συχνά τέτοιες πρωτοβουλίες ή αποδέχεται τα ανάλογα αιτήματα της αντιπολίτευσης. Κάτι που δεν συνέβαινε επί των προηγούμενων κυβερνήσεων, ούτε κατά διάνοια...
Αποκαλυπτήρια...
Είναι χρήσιμη λοιπόν η σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πολύ περισσότερο που, όχι σπάνια, αποκαλύπτει πραγματικότητες, προθέσεις, επιδιώξεις. Κατά τούτο υπήρξε ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό και το τελευταίο συμβούλιο. Κατά δύο τουλάχιστον σκέλη του. Όταν, πρώτα - πρώτα, διαπιστώσαμε πως χρειάστηκαν οκτώ ολόκληρες ώρες για να καταλήξουν οι αρχηγοί σε ένα «πόρισμα» ελάχιστου κοινού παρονομαστή. Με την έκδοση ανακοινωθέντος στο οποίο περιγράφονται σχεδόν μονάχα τα αυτονόητα. Και τίποτα πέραν αυτών. Αν λοιπόν επιχειρήσει κανείς να προβάλει αυτό το δεδομένο στις εν γένει πολιτικές εξελίξεις, θα διαπιστώσει πόσο ελάχιστης ή και μηδενικής χρησιμότητας θα ήταν τυχόν υλοποίηση σεναρίων προς την κατεύθυνση «οικουμενικών» κυβερνητικών λύσεων. Όταν, με άλλα λόγια, δεν καταφέρνουν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας να κάνουν ένα βήμα παραπέρα, ένα πραγματικά τολμηρό βήμα, προκειμένου για ένα μονάχα θέμα, ε, ας αναρωτηθεί ο καθένας αν θα μπορούσαν να συγκυβερνήσουν αποτελεσματικά εφ' όλης της ύλης. Το μοιραίο αποτέλεσμα μιας τέτοιας μορφής διακυβέρνησης δεν θα ήταν κι αυτό παρά ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής. Που πάει να πει το απόλυτο τίποτα, το απόλυτο φιάσκο.
Διαπιστώσαμε, στη συνέχεια, πως το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι (και ο Λεβέντης, όμως η περίπτωσή του ανάγεται σε άλλου είδους «σφαίρα»), ζητώντας επιμόνως τον σχηματισμό άλλης κυβέρνησης, το μόνο που, κατ' ουσίαν, επιδιώκουν είναι να υποχρεωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. Δηλαδή, και με τη Ν.Δ. Στην πραγματικότητα να δεχτεί να αυτοακυρωθεί ως προς τις προγραμματικές του επιδιώξεις. Όταν μιλούν για ένα είδος οικουμενικής, ή για συμμαχία των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, ή εκείνων που ψήφισαν το τρίτο Μνημόνιο, ή όπως αλλιώς διατυπώνει ο καθένας την πρότασή του, αυτό ακριβώς εννοούν. Να μπει και η Ν.Δ. στο κυβερνητικό παιχνίδι.
Αν πίστευαν, όπως διακηρύσσουν, πως μόνος του ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να τα καταφέρει και ότι, για το καλό της χώρας, απαιτείται κυβερνητική «ενίσχυση», θα μπορούσαν, πολύ απλά και πολύ καθαρά, να καταθέσουν τη δική τους διαθεσιμότητα. Στο κάτω - κάτω, για κόμματα της Κεντροαριστεράς ή, έστω, του Κέντρου πρόκειται. Με -θέσει- μεγαλύτερη πολιτική συγγένεια προς την Αριστερά. Ένα συμμαχικό ενδεχόμενο που, λογικά, θα μπορούσε να προωθήσει επιλογές προοδευτικής κατεύθυνσης. Αν μπορούσε. Και να μην επιμένουν στη, μετά βεβαιότητος, ανασχετική συνύπαρξη με τη Ν.Δ.
Ας το πρότειναν. Και είναι τότε που η ευθύνη της αποδοχής ή της απόρριψης θα περνούσε στον ΣΥΡΙΖΑ. Και θα ήταν όντως βαριά η ευθύνη. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και με ό,τι συνεπάγεται...
