To παρακάτω κείμενο υπογράφεται από νέους επιστήμονες που αποφασίσαμε να μείνουμε στη χώρα, αντιμετωπίζοντας την ανεργία και την επισφάλεια, την ίδια στιγμή που χιλιάδες συνομήλικοί μας έφυγαν στο εξωτερικό για να εργαστούν. Θεωρώντας πως η ανασυγκρότηση και η ανάπτυξη μιας χώρας βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στη νέα γενιά, απαιτούμε από την κυβέρνηση να επανεξετάσει το σχέδιο νόμου του ασφαλιστικού στο κομμάτι των νέων επιστημόνων και να μην ωθήσει άλλους νέους στην επιλογής της μετανάστευσης.
Είμαστε η γενιά που μας είπαν ότι θα ζήσουμε χειρότερα από την προηγούμενη. Μνημόνιο, λιτότητα, ανεργία και πάλι λιτότητα. Αυτή τη σκληρή πραγματικότητα αντιμετωπίζουμε τα τελευταία χρόνια. Επιλέξαμε να μείνουμε στη χώρα μας και να μη γίνουμε μετανάστες. Αναγκαστήκαμε μετά τις σπουδές μας να δώσουμε τη μάχη για την επιβίωση σ' ένα τοξικό εργασιακό περιβάλλον. Άλλοι μισθωτοί με μπλοκάκι, χωρίς εργασιακά δικαιώματα και άλλοι αυτοαπασχολούμενοι, με εξοντωτική φορολογία και λιγοστές και κακοπληρωμένες δουλειές.
Με το νέο ασφαλιστικό προ των πυλών δεχόμαστε ακόμα ένα μεγάλο πλήγμα. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τις ευθύνες όσων κυβέρνησαν τα τελευταία πολλά χρόνια, για τα σκόπιμα αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησαν, για την αποδιάρθρωση και την πλήρη διάλυση όλων των κοινωνικών θεσμών που συστηματικά διεξήγαν. Κούρεμα των αποθεματικών, διαδοχικές μειώσεις συντάξεων, υπέρογκες εισφορές, διασπάθιση του χρήματος των ταμείων. Και μέσα στον οικονομικό παραλογισμό που ζούμε, κάποιοι να προσπαθούν να λύσουν μια δυσεπίλυτη εξίσωση. Να μη μειωθούν οι συντάξεις, να μην αυξηθούν οι εισφορές, να αποκτήσουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα βιώσιμο. Το ασφαλιστικό όμως δεν είναι μαθηματική εξίσωση. Πώς μπορεί να υπάρξει βιώσιμο ασφαλιστικό χωρίς αποφασιστική μείωση της ανεργίας, χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση, χωρίς αύξηση των μισθών, χωρίς αποφασιστική καταπολέμηση της μαύρης εργασίας;
Το νέο σύστημα εισφορών προβλέπει εισφορές ανάλογες με το εισόδημα. Ορθό και δίκαιο κοινωνικά. Αλλά σε τι ποσοστά; Ενώ δημόσια μιλάνε μόνο για το ποσοστό της κύριας ασφάλισης (20%), το συνολικό ποσοστό ανέρχεται στο 38,45% (20% κύρια ασφάλιση, 7,5% επικουρική ασφάλιση, 4% παροχές εφάπαξ, 6,95% υγειονομική περίθαλψη).
Αυτονόητα οι εισφορές που προκύπτουν είναι σχεδόν δυσθεώρητες, αυξημένες μέχρι και κατά 100% για τα μικρομεσαία εισοδήματα. Και να σκεφτεί κανείς ότι το υφιστάμενο σύστημα είναι ήδη δυσβάσταχτο και μη εξυπηρετούμενο από χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους επιστήμονες. Μόνοι κερδισμένοι, οι έχοντες εισόδημα κάτω των 10.000 ευρώ, που θα δουν μειωμένες τις εισφορές τους, όχι όμως τόσο ώστε να είναι εξυπηρετήσιμες. Απλώς θα χρωστάνε κατά κύριο λόγο λιγότερα στο ταμείο...
Το σύστημα αυτό διώχνει από το επάγγελμα την πλειονότητα των αυτοαπασχολουμένων, ιδιαίτερα εμάς τους νέους. Πρόκειται για μέτρο που ενθαρρύνει τη συνεχιζόμενη μετανάστευση των νέων στο εξωτερικό, κλείνοντας ταυτόχρονα κάθε συζήτηση για παραγωγική ανασυγκρότηση. Γιατί, πώς αλλιώς μπορεί να υπάρξει παραγωγική ανασυγκρότηση αν δεν βασιστεί στους νέους επιστήμονες;
Έχουμε ανάγκη από ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα κατανέμει δίκαια τα βάρη στους ασφαλισμένους και θα οδηγεί σε αξιοπρεπείς συντάξεις.
Τι σημαίνει αυτό; Πρώτον, εισφορές αναλογικές ποσοστού τέτοιου ώστε αφενός στα μικρομεσαία εισοδήματα να είναι εξυπηρετήσιμες και αφετέρου στα υψηλότερα εισοδήματα να είναι αναδιανεμητικές προς τα κάτω, χωρίς ωστόσο να ενθαρρύνουν τη φοροδιαφυγή. Δεύτερον, ειδικό καθεστώς για τους νέους που βρίσκονται στην πλέον επισφαλή θέση.
Επί της αρχής κρίνουμε θετική την αναγνώριση από την πλευρά της κυβέρνησης των δύο αυτών προτεραιοτήτων. Ωστόσο, από τις διακηρύξεις μέχρι την εξειδίκευση σε πραγματικά μέτρα ο δρόμος είναι μακρύς, με πολλές και επικίνδυνες στροφές.
Δεν υπερασπιζόμαστε ότι έχουμε μαγικές λύσεις, διεκδικούμε όμως τις ζωές μας και το μέλλον μας. Γι' αυτό θεωρούμε ότι η μείωση του ποσοστού των εισφορών στα επίπεδα τουλάχιστον του εργοδοτικού κόστους (13,5% κύρια ασφάλιση, 4% επικουρική) θα δώσει μια ανάσα στα μικρά και μεσαία εισοδήματα. Και, αν μη τι άλλο, θα αυξήσει την εισπραξιμότητα των ταμείων, καθώς πολλοί περισσότεροι θα μπορούν να πληρώσουν τις εισφορές τους. Είναι σαφές ότι θεωρούμε δικαιότερο ένα σύστημα με κλιμακωτούς συντελεστές που θα ανεβαίνουν αυξανομένου του εισοδήματος: χαμηλοί συντελεστές για μικρά και μεσαία εισοδήματα, αυξημένοι συντελεστές για τα μεγαλύτερα.
Την ίδια ώρα, θεωρούμε ότι πρέπει για τα δέκα πρώτα χρόνια ασφάλισης τα ποσοστά αυτά να είναι ακόμα μικρότερα, με καθεστώς ειδικής έκπτωσης έως και 50%, έκπτωση που ισχύει για τους νέους μηχανικούς και δικηγόρους μέχρι τώρα. Είναι αντιληπτό ότι η συντριπτική πλειονότητα των νέων είναι μισθωτοί με μπλοκάκι, με επισφαλείς σχέσεις εργασίας και απολαβές συχνά στα όρια της επιβίωσης.
Τις δύο τελευταίες δεκαετίες η σχέση μισθωτής εργασίας χιλιάδων συναδέλφων που δούλευαν και δουλεύουν ως υπάλληλοι σε μεγάλα γραφεία και εταιρείες κρύφτηκε πίσω από το μπλοκάκι ΔΠΥ. Έτσι, η συντριπτική πλειονότητα των μισθωτών παρουσιάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες χωρίς καμία εργασιακή προστασία από το κράτος, με παντελώς ελαστικές σχέσεις εργασίας. Δεν ζητάμε τίποτα λιγότερο από την πλήρη αναγνώριση της εξαρτημένης σχέσης εργασίας και την απόλυτη διασφάλιση ότι οι εργοδότες θα καταβάλλουν τις εργοδοτικές εισφορές που οφείλουν, κάτι που δεν κάνουν μέχρι τώρα.
Όσο για την ανεργία, με ποσοστά που αγγίζουν το 50% στις ηλικίες μας, μας είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει επιτέλους να αναγνωριστεί η ιδιότητα του ανέργου στους αυτοαπασχολούμενους, κάτι που δεν ισχύει μέχρι τώρα, να καταβάλλεται επίδομα ανεργίας και να προβλεφθεί απαλλαγή από τις εισφορές. Να διαχωριστεί η υποχρέωση καταβολής της εισφοράς για την υγειονομική περίθαλψη από τα υπόλοιπα ποσά, ώστε όσοι αδυνατούν να πληρώσουν τις εισφορές τους να έχουν τουλάχιστον υγειονομική κάλυψη. Αυτά και ακόμα περισσότερα μπορούν να γίνουν. Είναι στο χέρι μας.
Μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ότι δεν μπορούμε να κάνουμε προτάσεις χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη μας τα οικονομικά μεγέθη. Εμείς λοιπόν θα απαντήσουμε ότι πίσω από τα ποσοστά και τους αριθμούς βρίσκονται άνθρωποι και ανάγκες. Μεταξύ αυτών κι εμείς. Τα οικονομικά μεγέθη τα φτιάχνουν άνθρωποι μέσα από τον μόχθο και τη δουλειά τους. Και την Ιστορία τη γράφουν οι κοινωνικοί αγώνες. Γι' αυτόν τον λόγο συμμετέχουμε στις κινητοποιήσεις των επιστημόνων, των αυτοαπασχολουμένων και της κοινωνίας. Πλάι στους εργαζόμενους με μπλοκάκι, τους ανέργους, τους μικρούς αυτοαπασχολούμενους. Και όχι με τους μεγαλομηχανικούς, μεγαλοδικηγόρους ή μεγαλογιατρούς που τόσα χρόνια μας απομυζούσαν, σώπαιναν μπροστά στη μνημονιακή καταστροφή και τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν τον δρόμο. Γιατί, πάνω απ' όλα, έχουμε ένα χρέος: Να βγούμε από τη μνημονιακή λαίλαπα με την κοινωνία όρθια.
Αγγέλη Ανθή, δικηγόρος, Αλαβάνος Αλέξανδρος, γιατρός, Ανυφαντάκη - Δαλακούρα Μυρτώ, δικηγόρος, Βαμβουρέλλης Θεόφραστος, εργαζόμενος με ΔΠΥ, μέλος Δ.Ε. ΤΕΕ, Γαβράς Αποστόλης, μεταλλειολόγος μηχανικός, Γκίκας Γιώργος, ασκούμενος δικηγόρος, Γκιόλα Βιβή, δικηγόρος, Γλένης Γιώργος, πολιτικός μηχανικός, εργολήπτης, Ζαρκαδούλας Νικόλαος, τοπογράφος μηχανικός, αυτοαπασχολούμενος, Καραγιάννη Μαρία, αρχιτέκτονας μηχανικός, Καραγιάννης Νίκος, αρχιτέκτονας μηχανικός, Κατωπόδης Θεόδωρος, μηχανολόγος μηχανικός, ερευνητής με ΔΠΥ, Κουτσαϊμάνη Μάρα, δικηγόρος, Κουτσοθόδωρος Δημήτριος, αυτοαπασχολούμενος, πρόεδρος του Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης, Λιερός Κωστής, φωτογράφος, Μανούδη Παρασκευή, δικηγόρος, Μαρκόπουλος Πέτρος, ηλεκτρολόγος μηχανικός, Μέλλιου Χαρά, δικηγόρος, Μουντάκη Χριστίνα, χημικός, Οικονόμου Μελέτιος, ηλεκτρολόγος μηχανικός, Πατσαρίνου Ελένη, πολιτικός μηχανικός, εργαζόμενη με ΔΠΥ, Πελεκάνος Σωτήριος, ηλεκτρολόγος μηχανικός, αυτοαπασχολούμενος, Ροδάκης Πάνος, χημικός μηχανικός, ιδωτικός υπάλληλος, Σταμπούλογλου Ιπποκράτης, πολιτικός μηχανικός, Τόσκας Μίλτος, μηχανικός Παραγωγής και Διοίκησης, Τσουκαλής Κώστας, δικηγόρος, Φώτης Δημήτρης, πολιτικός μηχανικός.
