Της Nivedita Majumdar*
Το αδιανόητο ήδη συμβαίνει: ένας αυτοαποκαλούμενος σοσιαλιστής θα μπορούσε να κερδίσει τις προκριματικές των Δημοκρατικών. Και όμως, παρότι η δημοτικότητά του αυξάνεται και τολμά να θίξει ζητήματα που κανένας υποψήφιος δεν έχει θέσει, ο Μπέρνι Σάντερς αντιμετωπίζει επιθέσεις από όλους τους κύκλους της Αριστεράς. Κατηγορείται ότι οι προτάσεις του για την οικονομική πολιτική δεν είναι αρκετά ριζοσπαστικές, ότι ξεχνάει τα φυλετικά ζητήματα, ότι περιορίζει τις πιθανότητες εκλογής μιας γυναίκας οροέδρου, ότι δεν είναι εκλέξιμος και άρα στρώνει τον δρόμο για μια νίκη των Ρεπουμπλικανών, ότι απειλεί τα κοινωνικά κινήματα με διάλυση γιατί «μαντρώνει» τους προοδευτικούς ακτιβιστές στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Αναμφίβολα, όψεις αυτής της κριτικής είναι βάσιμες. Ο Σάντερς δεν προσφέρει τίποτα που να μοιάζει με μια συνεκτική λύση στα μυριάδες προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί και οι καταπιεσμένοι, ενώ κάποιες πλευρές του πολιτικού του προγράμματος είναι καθαρά οπισθοδρομικές. Αλλά, όταν τοποθετήσουμε την υποψηφιότητά του στο πλαίσιο των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Αριστερά, του προσανατολισμού των πολιτικών του αντιπάλων και του απίστευτου ενθουσιασμού που έχει προκαλέσει μέσα σ' ένα κλίμα γενικής ήττας, οι εξ αριστερών επιθέσεις εναντίον του Σάντερς είναι ολοένα και πιο δύσκολο να αντέξουν.
(...) Η πολιτική πάντοτε σχετίζεται με το γενικό πλαίσιο. Και αυτό το πλαίσιο είναι οι ΗΠΑ. Δεν είναι ούτε η Ευρώπη ούτε η Λατινική Αμερική. Οι ΗΠΑ είναι μια χώρα με βαθιά αντικομμουνιστική παράδοση, με ελάχιστες μακρινές αναμνήσεις οργανωμένης αριστερής πολιτικής και το πεδίο μιας σταθερής, ανελέητης, τριακονταετούς επίθεσης στην εργατική τάξη. Και είναι γεγονός πως σήμερα η καμπάνια του Σάντερς αποκτά απήχηση στον εργατικό κόσμο όλης της χώρας και μάλιστα, παρ' ότι ότι εγκολπώνεται τον όρο «σοσιαλισμός», αλλά εξαιτίας αυτού. Αναλογιστείτε το για ένα λεπτό. (...)
Η εκστρατεία του Σάντερς θα έπρεπε να είναι ευπρόσδεκτη από τη ριζοσπαστική Αριστερά, γιατί μας προσφέρει μια τεράστια ευκαιρία να οργανωθούμε. Ο Σάντερς μαζεύει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, γιατί εκμεταλλεύεται τη βαθιά αποστροφή που προκαλεί η κυρίαρχη τάξη. Και οι άνθρωποι βγαίνουν από το καβούκι τους γιατί εμπνέονται από τις διακηρύξεις του ενάντια στην αιχμαλώτιση του πολιτικού συστήματος από τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, από την εντεινόμενη κριτική του στο σωφρονιστικό σύστημα, από τις εκκλήσεις του για εργατικές κινητοποιήσεις. Ο Σάντερς κατέστησε τον όρο «σοσιαλισμός» μέρος του πολιτικού λεξιλογίου για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες. (...)
* Η Nivedita Majumdar διδάσκει στο John Jay College και είναι γραμματέας του συνδικάτου των πανεπιστημιακών στο CUNY. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο «Jacobin» και στο left.gr σε μετάφραση του Δ. Ιωάννου
