ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Το Σάββατο, αργά μετά τα μεσάνυχτα, ένας οξύς πόνος με οδήγησε στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού που εφημέρευε. Στα εξωτερικά ιατρεία γινόταν χαμός. Πλήθος κόσμου, πονεμένοι και βαρεμένοι με τους συνοδούς τους, περίμεναν τις πρώτες βοήθειες. Με υποδέχτηκαν αμέσως και με προώθησαν στο χειρουργικό τμήμα. Εκεί, σχεδόν όλα τα κρεβάτια φιλοξενούσαν τραυματίες από τροχαία ατυχήματα, κυρίως νέους. Οι γιατροί έκριναν πως έπρεπε να κάνω εισαγωγή, διότι διέγνωσαν κρίση σκωληκοειδίτιδας. Με όλα τα χαρτιά ανά χείρας, πήγα στο γραφείο διαχείρισης ασθενών όπου, χωρίς ταλαιπωρία, μου βρήκαν κρεβάτι. Ανέβηκα στον δεύτερο όροφο και η προϊσταμένη με τοποθέτησε σε δωμάτιο με έναν ακόμα ασθενή. Όταν έμαθε ότι είμαι δημοσιογράφος της "Αυγής" μου είπε: Εσένα θα σε χρειαστούμε για να προβάλεις τα αιτήματά μας. Τέλος πάντων, με ορούς και έντονη αντιβίωση πέρασα μέχρι το πρωί, όπου οι γιατροί του τμήματος έκριναν χρήσιμο να ζητήσουν και μια αξονική τομογραφία, για να αποφασίσουν αν χρειάζεται εγχείρηση.
ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ στο οποίο έμενα ήταν σε κακή κατάσταση. Στο μπάνιο έλειπαν πλακάκια και η λεκάνη της τουαλέτες δεν είχε σκέπασμα, ούτε τα ειδικά χάρτινα καλύμματα. Δύσκολα μπορούσες να εξυπηρετηθείς. Οι πετσέτες, όπως μου είπαν, είναι εδώ και καιρό πολυτέλεια σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία, αλλά στις πολυτέλειες φαίνεται ότι προστέθηκαν και τα σαπούνια! Οι τοίχοι στα δωμάτια είχαν να βαφτούν περισσότερο από 10 χρόνια και τα πατώματα... φώναζαν ότι πρέπει να αλλαχθούν. Το νοσοκομείο ήταν ζωντανό και επαρκές με το πρόθυμα ετοιμοπόλεμο προσωπικό του, ιατρικό και νοσηλευτικό, αλλά το κτήριο και οι υποδομές του, αν είχαν... πόδια, θα κατέβαιναν σε πορεία διαμαρτυρίας.
ΔΙΠΛΑ μου ο κ. Μιχάλης, ένας συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, είχε δύο αποκλειστικές νοσοκόμες αφού δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί. Ευτυχώς που είχε αυτή τη δυνατότητα. Τι γίνεται όμως με όσους είναι στην ίδια κατάσταση και δεν την έχουν; Γνωριστήκαμε, συζητήσαμε, με ρωτούσε για τα ΜΜΕ και το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Την Κυριακή το πρωί η σύζυγός μου έφερε την "Αυγή". Η σύζυγος του κ. Μιχάλη του έφερε το "Βήμα" και τη "Δημοκρατία", διότι ήθελε το ένθετο βιβλίο της προσφοράς. Κάποια στιγμή του έδωσα την "Αυγή" να διαβάσει το άρθρο μου και να δω τις αντιδράσεις. Το άρθρο, "Ο Κυριάκος, το Ελντοράντο και η Κόστα Ρίκα", ήταν μια ανάλυση για το πώς κρίνονται και αξιολογούνται οι ξένες επενδύσεις. Το διάβασε ο κ. Μιχάλης και μου είπε: "Ώστε έτσι έχουν τα πράγματα ε; Πού να το φανταστώ και από πού να το μάθω;". Τι να πρωτοκάνεις λοιπόν μόνο με την "Αυγή", την οποία τα 30.000 μέλη του ΣΥΡΙΖΑ περιφρονούν, αφού σε καθημερινή βάση την αγοράζουν περί τα 1.300 άτομα και τις Κυριακές δεν καταφέρνει να περάσει τις 4.000 φύλλα; Τεράστιο λοιπόν το θέμα της άρτιας ενημέρωσης του κόσμου, καθώς, στη συντριπτική τους πλειονότητα, τα ΜΜΕ είναι στρατευμένα με το παλαιό αμαρτωλό σύστημα.
ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ το πρωί ο επικεφαλής ιατρός μού ανακοίνωσε ότι δεν θα χρειαστεί τελικά εγχείριση. Μου πρότεινε να μου δώσει εξιτήριο για το μεσημέρι καθώς, όπως και να το κάνεις, τα ενδονοσοκομειακά μικρόβια είναι πάντα μια απειλή. Όταν ο γιατρός μού έφερε το εξιτήριο και τη συνταγή των ισχυρών αντιβιοτικών που πρέπει να λαμβάνω, πιάσαμε συζήτηση. Του είπα τη γνώμη μου για το νοσοκομείο και την κτηριακή κατάσταση. Δυστυχώς, μου είπε, για την όλη κατάσταση δεν φταίει μόνον το σύστημα και η κρίση. Ένα μεγάλο μέρος των ζημιών οφείλεται και στους ασθενείς, που δεν έχουν συνείδηση της δημόσια περιουσίας. Με μια δεύτερη ματιά στον θάλαμο που σας περιέγραψα, κατάλαβα καλύτερα αυτό που μου είπε ο γιατρός. Κατάλαβα αυτό που γνωρίζουμε όλοι. Πως, στη συντριπτική πλειονότητα, εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε φορολογική συνείδηση και κουλτούρα τι σημαίνει δημόσια περιουσία. Το κράτος ήταν και παραμένει αντίπαλος. Καλή δύναμη στους υπουργούς Υγείας και την κυβέρνηση. Η συμβουλή μου: Καλύτερα να θέτουν τον πήχη χαμηλά και να περνάνε από πάνω παρά ψηλά και να περνάνε από κάτω.
dchristou52gmail.com
