ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Ναι, ήταν ευκαιρία. Όπως είναι για κάθε κόμμα, για κάθε οργανισμό, οι φάσεις μετάβασης από μια εποχή στην άλλη. Η κάθε καμπή. Έπειτα από μια μεγάλη ήττα, ας πούμε, ή με την αλλαγή ηγεσίας. Και οι δύο προϋποθέσεις συντρέχουν σήμερα για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Προϋποθέσεις που, όμως, τις προσπερνά. Αφήνοντάς τες εντελώς ανεκμετάλλευτες.
Ποιος ξέρει, ίσως δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Ίσως είναι τόσο βαριά και βαθιά η κρίση, από την οποία, εδώ και καιρό, μαστίζεται, που δεν παίρνει πλέον γιατρειά...
Ναι, ήταν ευκαιρία για τη Ν.Δ. Να πάρει βαθιά ανάσα και να επιχειρήσει να κάνει ένα βήμα μπροστά. Να ξεκολλήσει από τη μιζέρια. Ν' αφήσει πίσω της την πολιτική οπισθοδρόμηση στην οποία την καταδίκασε η εποχή Σαμαρά. Αλλά φαίνεται πως η εποχή Σαμαρά τη σφράγισε, τη σημάδεψε καθοριστικά, ίσως ανεξίτηλα. Εμβολιάζοντάς τη με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά τα οποία ορίζουν την παρακμή. Καθιστώντας τη, μ' άλλα λόγια, μια ΠΟΛ.ΑΝ. σε μικρομέγαλη εκδοχή. Η εποχή τού «όπισθεν ολοταχώς» εφ' όλης της ύλης. Πίσω, πολύ πίσω, στον Παπάγο του Συναγερμού ή, έστω, στον προδικτατορικό Καραμανλή της ΕΡΕ. Εκεί πήγε η Ν.Δ. με τον Σαμαρά, εκεί έμεινε και έπειτα απ' αυτόν.
Αρνήθηκε, βλέπεις, να προχωρήσει σε συνέδριο «επανίδρυσης» μετά την ήττα και πριν από την ανάδειξη της νέας ηγεσίας. Σε συνέδριο διά του οποίου θα ξανάβλεπε από την αρχή τα καθ' εαυτήν. Θα διαβουλευόταν ο κόσμος της για το τι κόμμα θέλει και πώς το θέλει. Και από κει και πέρα θα έψαχνε να βρει ποιος είναι εκείνος που μπορεί να εκπροσωπήσει αυθεντικά και να εκφράσει πιστά το νέο μοντέλο.
Δεν το έκανε. Και τώρα, σήμερα, έχει ραντεβού στα τυφλά. Αλλά εντελώς στα τυφλά. Και ό,τι βγει...
Ο Διαφωτισμός δεν την ακούμπησε
Η εποχή Σαμαρά που λέγαμε. Της ιδεολογικής και πολιτικής οπισθοδρόμησης. Η οποία -διόλου τυχαία- επισφραγίσθηκε με τις δύο πολλά σημαίνουσες μετεγγραφές, εκείνη του Μάκη Βορίδη κι εκείνη του Άδωνι Γεωργιάδη. Ε, λοιπόν, μοιάζει απίστευτο, όμως έτσι είναι. Οι συγκεκριμένοι μετεγγραφέντες, του στενού περιβάλλοντος του Σαμαρά συνεργούντος, έσυραν τη Ν.Δ. στα πολιτικά σκότη της Ακροδεξιάς. Την έσυραν και τη βούλιαξαν εκεί. Έτσι ώστε οι πάντες, αλλά οι πάντες, παίζουν τώρα στα ασφυκτικά όρια του δικού τους γηπέδου.
Βλέπουμε λοιπόν σήμερα το σύνολο σχεδόν του στελεχικού της δυναμικού, των τεσσάρων διεκδικητών της ηγεσίας περιλαμβανομένων:
* Να ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε εθνικιστικές κραυγές. Είτε αναγορεύοντας τον Άη Δημήτρη... σε εγγυητή της ελληνικότητας της Μακεδονίας πρόσφατα, με την ευκαιρία της 28ης Οκτωβρίου. Είτε καταδικάζοντας εις το πυρ το εξώτερον την άποψη Φίλη, την «άλλη» άποψη επί του Ποντιακού. Μένοντας δραματικά προσκολλημένοι σε αφόρητα πεπαλαιωμένα εθνικά στερεότυπα. Παρέχοντας, παράλληλα, άλλοθι στους, κατά Κουμουτσάκου, τραμπουκισμούς των χρυσαυγιτών, κατονομάζοντας τον υπουργό Παιδείας ως ηθικό αυτουργό.
* Να αμφισβητούν μαχητικά το δικαίωμα της πολιτείας να ορίζει, διά της διδακτέας σχολικής ύλης, την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων. Του μαθήματος των Θρησκευτικών περιλαμβανομένου. Και καθίζοντας στο σκαμνί την αναπληρώτρια υπουργό Σία Αναγνωστοπούλου που τόλμησε να αρθρώσει τα αυτονόητα.
* Να υπερασπίζονται την αυθαιρεσία των καναλαρχών, όταν η κυβέρνηση της Αριστεράς πασχίζει να τους οδηγήσει στη νομιμότητα. Σε αδειοδοτική, σε δανειοληπτική, σε φορολογική νομιμότητα.
* Να μην μπορούν, αλλά και να μη θέλουν (αντιθέτως, μάλλον το επιδεικνύουν) να κρύψουν το αντιπροσφυγικό και το αντιμεταναστευτικό τους μένος. Επ' ευκαιρία δε του μακελειού στο Παρίσι, σχεδόν ξεπέρασαν και τις θέσεις της Μαρίν Λεπέν. Διασύροντας επί της ουσίας την ίδια την ευρωπαϊκή ιδέα.
* Να αμφισβητούν ζωηρά τα δικαιώματα των κρατουμένων, όλων των κρατουμένων. Αντιπολιτευόμενοι σκληρά την κυβέρνηση επειδή, ακριβώς, νοιάζεται γι' αυτά. Αντιδρώντας δε σε οποιαδήποτε απόπειρα νομοθετικού εκσυγχρονισμού και εκδημοκρατισμού του σωφρονιστικού συστήματος της χώρας. Αλλά και του ίδιου του κράτους δικαίου.
* Να υιοθετούν ακρίτως και αδιακρίτως κάθε ψόγο για κυβερνητικά στελέχη, όσο αναπόδεικτο, όσο έωλο. Απ' οπουδήποτε και αν προέρχεται δε και από τις πιο εξόφθαλμα αναξιόπιστες πηγές.
* Να μην ανέχονται την ελάχιστη χαλάρωση, τον εξανθρωπισμό επί της ουσίας, στον τρόπο δράσης των κρατικών δυνάμεων καταστολής. Θιασώτες του δόγματος «νόμος και τάξη» στην ακρότατη εκδοχή του.
* Να αντιδρούν από κει και πέρα σε οτιδήποτε κοιτάζει προς το μέλλον. Από την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για όλους τους ανθρώπους, ώς την υλοποίηση του ήδη νομοθετημένου τζαμιού και του επίσης νομοθετημένου αποτεφρωτηρίου. Ολισθαίνοντας στον αφόρητο λαϊκισμό του δήθεν αντιλαϊκισμού.
Μέσα σ' αυτό λοιπόν το ιδεολογικό πλαίσιο πορεύεται σήμερα η κατ' ευφημισμόν Κεντροδεξιά. Μ' αυτές τις πολιτικές παραμέτρους εκλέγει σήμερα τον νέο της αρχηγό. Γκρινιάζοντας παράλληλα για την «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς». Η Ν.Δ., την οποία ο Διαφωτισμός πέρασε και, απ' ό,τι φαίνεται, δεν ακούμπησε. Ή, μάλλον, πέρασε από την πόρτα της, δεν είδε φως και δεν μπήκε. Την προσπέρασε...
