Δεν αισθάνεται και πολύ άνετα ο κόσμος της Αριστεράς όταν ακούει πως ο αρχηγός παίζει κυρίαρχο ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων. Πιστεύει, ή θέλει να πιστεύει ότι τα πάντα έχουν να κάνουν με ιδέες, με αρχές, με προγράμματα, άντε και με το ρόλο των καθοδηγητικών οργάνων. Ε, λοιπόν, καιρός να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα. Αν δυσκολεύεται, ας ανατρέξει στην ιστορία των κινημάτων, την παγκόσμια. Για να διαπιστώσει πόσο αναντικατάστατα καθοριστικός ήταν πάντα ο ρόλος του ηγέτη. Προκειμένου, ιδίως, για νικηφόρους αγώνες...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Μ' αυτή την έννοια ο τίτλος του σημερινού άρθρου μοιάζει μάλλον βέβηλος για την αισθητική της Αριστεράς. Και γι αυτό σίγουρα ενοχλεί. Δεν πειράζει. Όταν μάλιστα πρόκειται για την εξόφθαλμη πραγματικότητα. Όταν πρόκειται γι' αυτό που πιστεύει, γι' αυτό που βλέπει με τα μάτια του όλος ο κόσμος. Κι αυτό που βλέπει όλος ο κόσμος είναι πως, κατά κύριο λόγο, ο Αλέξης Τσίπρας είναι που πήρε αυτές τις εκλογές. Που εξασφάλισε τον εκλογικό θρίαμβο για λογαριασμό του κόμματός του. Διαψεύδοντας τους πάντες, αιφνιδιάζοντας θετικά ακόμη και τους πιο αισιόδοξους από τους υποστηρικτές του. Όπως άλλωστε ήταν αυτός που είχε πάρει και το δημοψήφισμα. Ή, τουλάχιστον, είχε καθοριστικά συμβάλει στο θηριώδες 62%.
Και να σκεφτεί κανείς ότι τώρα, όπως και τότε στο δημοψήφισμα, βρέθηκαν όλοι, μα όλοι, εναντίον του. Υπήρξε ο κοινός στόχος αντιπάλων και «φίλων», των πάντων. Προπάντων των πρώην συντρόφων του. Οι οποίοι υπερέβαλαν σε αποδομητικό κατά του προσώπου του οίστρο, σε βαθμό ισοπεδωτικό. Κι όμως ο λαός έστρεψε τα νώτα του σ' όλα αυτά και σ' όλους αυτούς, κάποιους μάλιστα τους τιμώρησε ιδιαιτέρως σκληρά ακριβώς γι' αυτό, ή κυρίως γι' αυτό. Γιατί, βλέπετε, ο Τσίπρας έχει κερδίσει με το σπαθί του την εμπιστοσύνη των πολιτών. Την εμπιστοσύνη τουλάχιστον ως προς τις προθέσεις και τις διαθέσεις του. Χωρίς επιφυλάξεις. Και είναι γι' αυτό που -αυτή τη στιγμή- έχει εξασφαλίσει αδιαμεσολάβητη προσωπική σχέση με την κοινωνία.
Το σχόλιο επί του εκλογικού αποτελέσματος του περιπτερά της γειτονιάς μου, απλό, λιτό, σαφές. «Έχει άστρο το παλληκάρι». Αυτό...
Εν πλήρει γνώσει...
Όμως ο Τσίπρας δεν είναι ο οποιοσδήποτε ηγέτης του οποιουδήποτε κόμματος. Αριστερός ηγέτης αριστερού κόμματος δεν θα μπορούσε αλλά και δεν θα ήθελε, εκμεταλλευόμενος την προσωπική του πολιτική σχέση με τον λαό, να βάλει στην μπάντα το κόμμα και να πορευτεί ερήμην του. Ίσα-ίσα που, όπως άλλωστε έδειξε και στο πρώτο κυβερνητικό επτάμηνο, αντιλαμβάνεται απολύτως την ανάγκη ύπαρξης ενός κομματικού υποκειμένου ενεργητικά ζωντανού και δρώντος, που θα βάλει πλάτη στα δύσκολα, που θα διεκδικεί, θα απαιτεί, θα διορθώνει. Ενός κόμματος σε ρόλο κριτικού στηρίγματος της κυβερνητικής προσπάθειας. Πολύ περισσότερο αφού τώρα πια μπορεί εύκολα να «ομογενοποιήσει» τον ΣΥΡΙΖΑ δίχως τις παραλυτικές δυσμορφίες του παρελθόντος. Θα πρόκειται πλέον για ένα κόμμα «καθαρό», και όχι για δύο στη συσκευασία του ενός. Γιατί, ναι, μπορεί ο λαός να ψήφισε Τσίπρα, όμως ο Τσίπρας δεν θα ήταν τίποτα χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο λαός ψήφισε Τσίπρα, τον Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτή τη φορά ψήφισε εν πλήρει γνώσει και εν πλήρει επιγνώσει. Δεν ψήφισε για «να σκιστούν Μνημόνια» ούτε για άμεσες παροχές, τις οποιεσδήποτε. Αλλά για να παλέψει όσο γίνεται για τα δίκαιά του. Στο πλαίσιο της δεδομένης συμφωνίας, αλλά και παραλλήλως προς αυτήν. Στ' όνομα των υπεσχημένων παρεμβάσεων που θα εξανθρωπίσουν και θα εκλογικεύσουν τους θεσμούς, που θα απαλλάξουν τη χώρα από δυσπλασίες δεκαετιών. Στ' όνομα παρεμβάσεων με ξεκάθαρα αριστερό πρόσημο. Ανάγκη πάσα λοιπόν αυτού του είδους οι παρεμβάσεις να μπουν αμέσως σε κίνηση και σ' εφαρμογή. Ανάγκη πάσα αυτό το πρόγραμμα το παράλληλο να ξετυλίγεται δυναμικά και ταυτόχρονα με τις αξιολογήσεις, με τις διαπραγματεύσεις, με τα ισοδύναμα.
Όμως ο λαός ψήφισε Τσίπρα και για έναν ακόμη λόγο, και μ' ένα στόχο πιο φιλόδοξο. Να συμβάλει με την ψήφο του στην αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη για χάρη των λαών της. Στην Ευρώπη, τα προοδευτικά κινήματα της οποίας περίμεναν πώς και πώς τη νίκη της Αριστεράς στην Ελλάδα. Πολύ περισσότερο που ο Τσίπρας, εδώ και καιρό, έχει αναχθεί σε πανευρωπαϊκό σύμβολο αμφισβήτησης της κρατούσης συντηρητικής ηγεμονίας. Έτσι ώστε, αν τα πράματα πάνε καλά, τώρα όπου να 'ναι, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία, και δεδομένης της διαφαινόμενης ήδη πορείας απεξάρτησης των ευρωσοσιαλιστών από τον μακροχρόνιο ανθυγιεινό εναγκαλισμό τους με την Ευρωδεξιά, ε, τότε μπορούμε πράγματι να ελπίζουμε.
Μπορούμε τότε βασίμως να ελπίζουμε ότι το όραμα της «Ευρώπης των λαών» δεν βρίσκεται μονάχα στα μυαλά κάποιων αθεράπευτα ρομαντικών...
