"Το πραγματικό δίλημμα των εκλογών είναι αν θα κρατηθεί ζωντανή η ελπίδα για αλλαγές στη χώρα προς όφελος των αδυνάμων. Αλλαγές όπως τις σκεφτόμαστε εμείς, όχι όπως τις βλέπουν οι τεχνοκράτες των δανειστών. Γι' αυτό έχει σημασία και ποιος κυβερνά και ποιος διαπραγματεύεται μαζί τους", σημειώνει σε συνέντευξή της στην "Αυγή" της Κυριακής η ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνα Κούνεβα. Ακόμα τονίζει ότι "στα προηγούμενα Μνημόνια πολλά μέτρα εις βάρος των εργαζομένων τα έβαζαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. ακολουθώντας υποδείξεις επιχειρηματικών συμφερόντων στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Από 'κεί και πέρα, μην θεωρείτε δεδομένο ότι αυτό το Μνημόνιο θα εφαρμοστεί μέχρι τέλους. Ελπίζω ν' αλλάξουν πολλά στην Ευρώπη το επόμενο διάστημα. Και πρέπει να φροντίσουμε αυτές οι αλλαγές να βάζουν ένα τέλος στην τρέλα της λιτότητας".
Συνέντευξη στον Ανδρέα Πετρόπουλο
* Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δίνουν ένα μικρό αλλά σαφές προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύετε ότι όσο πλησιάζουμε στην Κυριακή η εκλογική αναμέτρηση θα παίρνει χαρακτήρα δημοψηφίσματος; Και ποιο είναι το πραγματικό δίλημμα των εκλογών;
Έχουν μείνει ελάχιστες μέρες, ουσιαστικά ώρες μέχρι ν' ανοίξουν οι κάλπες. Και νομίζω ότι το βασικό εύρημα των δημοσκοπήσεων δεν είναι τόσο το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ όσο ότι υπάρχουν ακόμη πολλοί αναποφάσιστοι ψηφοφόροι. Ξέρετε, στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις οι πολίτες είχαν να αντιμετωπίσουν κυρίως τον φόβο, τώρα έχουν ν' αντιμετωπίσουν κυρίως την απογοήτευση, γιατί τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θέλαμε. Και η απογοήτευση φέρνει την αποχή. Νομίζω ότι αυτές τις τελευταίες ώρες σ' αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας. Να τους δείξουμε ότι το πραγματικό δίλημμα των εκλογών είναι αν θα κρατηθεί ζωντανή η ελπίδα για αλλαγές στη χώρα προς όφελος των αδυνάμων. Αλλαγές όπως τις σκεφτόμαστε εμείς, όχι όπως τις βλέπουν οι τεχνοκράτες των δανειστών. Γι' αυτό έχει σημασία και ποιος κυβερνά και ποιος διαπραγματεύεται μαζί τους.
* Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει "δεύτερη ευκαιρία" για να κυβερνήσει. Με δεδομένη τη συμφωνία - Μνημόνιο, ποια περιθώρια υπάρχουν -αν υπάρχουν- για την άσκηση μιας πολιτικής με κοινωνικό χαρακτήρα;
Να είμαστε ειλικρινείς. Τα περιθώρια για τέτοια πολιτική είναι μικρά. Δεν πρέπει να έχουμε ψευδαισθήσεις. Ακόμη κι αν το τρίτο Μνημόνιο αφήνει κάποια πράγματα ανοιχτά, ξέρουμε ότι οι δανειστές, οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ, έχουν πάντα τα ίδια νεοφιλελεύθερα μυαλά και θα ζητούν τα ίδια πράγματα. Κόψτε από εδώ, κόψτε από εκεί. Βλέπουν τα δικαιώματα των εργαζομένων σαν εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα». Αυτή είναι η αγαπημένη καραμέλα τους. Όμως, κάποιος πρέπει να τους λέει «όχι», να τους φρενάρει. Κάποιος που εκπροσωπεί τους εργαζόμενους, όχι τους εργοδότες και τους πλούσιους. Σας θυμίζω ότι στα προηγούμενα Μνημόνια πολλά μέτρα εις βάρος των εργαζομένων τα έβαζαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. ακολουθώντας υποδείξεις επιχειρηματικών συμφερόντων στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Από 'κεί και πέρα, μην θεωρείτε δεδομένο ότι αυτό το Μνημόνιο θα εφαρμοστεί μέχρι τέλους. Ελπίζω ν' αλλάξουν πολλά στην Ευρώπη το επόμενο διάστημα. Και πρέπει να φροντίσουμε αυτές οι αλλαγές να βάζουν ένα τέλος στην τρέλα της λιτότητας.
* Ζούμε μια πρωτόγνωρη ανθρωπιστική κρίση με δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες να συναντούν τον "φράχτη" της Ευρώπης. Υπάρχουν ελπίδες να αλλάξει κάτι στη στάση της Ευρώπης κατά την επικείμενη σύνοδο κορυφής;
Πρώτα απ' όλα τις αλλαγές τις επιβάλλουν οι ίδιοι οι πρόσφυγες. Όσους φράχτες και να σηκώσουν, όσο στρατό και να φέρουν, οι Ευρωπαίοι είναι αδύνατον να συγκρατήσουν τα εκατομμύρια των καταδιωγμένων. Μπορούν να απωθήσουν ή και να πνίξουν μερικές χιλιάδες. Αλλά όχι εκατομμύρια. Με αυτή την πραγματικότητα είναι αναγκασμένες να συμβιβαστούν οι απάνθρωπες ευρωπαϊκές ηγεσίες. Μέσα σε λίγες εβδομάδες αυτή η πραγματικότητα σάρωσε και φράχτες και Κανονισμούς Δουβλίνου. Πράγματα που τα κινήματα αλληλεγγύης τα προσπαθούσαν για δεκαετίες. Τώρα, όσο πιο κοντά στον ρεαλισμό είναι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, τόσο πιο εύκολη και για τις ίδιες θα είναι η λύση. Η Γερμανία φαίνεται να αντιδρά πιο έξυπνα απ' όλους και φαντάζομαι ότι τελικά θα επιβάλει έναν συμβιβασμό στη σύνοδο κορυφής. Αλλιώς θα ρισκάρουν διάλυση της κοινής μεταναστευτικής πολιτικής και, τελικά, της ίδιας της Ε.Ε.
* Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η ανθρώπινη τραγωδία και να αποφευχθεί το "τράφικινγκ" ανθρώπων, ιδιαίτερα η εκμετάλλευση γυναικών και παιδιών που διευκολύνονται από τα κλειστά σύνορα;
Είναι ένα θέμα που το τονίζω με κάθε ευκαιρία. Είναι τεράστια υποκρισία να φτιάχνουμε ωραίες εκθέσεις και οδηγίες για την καταπολέμηση του τράφικινγκ, να καταγγέλλουμε τους διακινητές που εκμεταλλεύονται απελπισμένους ανθρώπους και να μην καταλαβαίνουμε ότι τα κλειστά σύνορα τους τροφοδοτούν. Όσο κλείνουμε τους νόμιμους δρόμους διέλευσης των μεταναστών, τόσο αυξάνουμε τις «μπίζνες» των διακινητών.
Δείτε τι γίνεται ανάμεσα στις τουρκικές ακτές και τα ελληνικά νησιά. Έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατον να συγκρατηθεί το προσφυγικό κύμα. Δεν θα ήταν προτιμότερο να περνούν νόμιμα, με ασφαλή πλοία, αντί να πνίγονται στα σάπια φουσκωτά που τους πουλάνε οι διακινητές; Το ίδιο ισχύει και για το τράφικινγκ. Κάθε ηγέτης πρέπει να βάζει ένα δίλημμα στον εαυτό του: Θα αφήσει ένα παιδί να περάσει νόμιμα τα σύνορα ή προτιμά να το δει σκλάβο, ακόμη και σε κυκλώματα παιδικής πορνείας; Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι πολύ ωμή.
* Στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις 8 Ιουλίου, εγκρίθηκε ψήφισμα για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων Ε.Ε. - ΗΠΑ για τη Διατλαντική Συμφωνία Επενδύσεων και Εμπορίου, τη διαβόητη TTIP. Τι θα σημάνει η υλοποίησή της για τους εργαζόμενους;
Ξέρουμε ήδη πολλά για την TTIP και τις επιπτώσεις της σε πολλούς τομείς. Στο περιβάλλον, στην ασφάλεια των τροφίμων, στα δημόσια αγαθά. Αν επιτρέψουμε να εγκριθεί, ακόμη και τα λίγα θετικά που έχει η ευρωπαϊκή νομοθεσία θα εξαφανιστούν στο όνομα των επενδύσεων των πολυεθνικών. Ειδικά για τις εργασιακές σχέσεις οι προβλέψεις της συμφωνίας είναι άθλιες. Γιατί ουσιαστικά θα δίνουν τη δυνατότητα σε μια πολυεθνική να λειτουργεί σαν κράτος εν κράτει, σαν μια ειδική οικονομική ζώνη στην οποία δεν θα ισχύει η εργατική νομοθεσία, η ευρωπαϊκή ή της κάθε χώρας.
Φυσικά, η χειρότερη απειλή για όλους είναι η δυνατότητα που δίνει η TTIP στους επενδυτές να στρέφονται δικαστικά εναντίον ενός κράτους και να ζητούν αποζημιώσεις δισεκατομμυρίων όποτε πιστεύουν ότι μια απόφαση του κράτους θίγει τα συμφέροντά τους. Νομίζω, όμως, ότι είναι εφικτό στο Ευρωκοινοβούλιο να πετύχουμε μια πλατιά συμμαχία που θα ακυρώσει αυτή τη συμφωνία. Υπάρχουν ήδη πολλά ρήγματα στις μεγάλες πολιτικές ομάδες, ιδιαίτερα στους σοσιαλδημοκράτες.
* Η Ευρώπη, ιδιαίτερα στον Νότο, μετατρέπεται σε ήπειρο ανεργίας και δραματικής ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων. Ταυτόχρονα έχουμε ένα πρωτόγνωρο κύμα φτωχοποίησης των ηλικιωμένων. Μπορεί να υπάρξουν μέτρα αντιμετώπισης της ανεργίας και αλληλεγγύης για τους πιο αδύναμους και τους απόμαχους της εργασίας σε αυτήν τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη;
Κοιτάξτε, υπάρχουν αρκετά χρήματα που δίνονται από τα κοινοτικά ταμεία που θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Όμως, δίνονται με λάθος τρόπο και σε λάθος χέρια. Πάρτε παράδειγμα την ανεργία στην Ελλάδα και την Ισπανία. Ένας στους τέσσερις είναι άνεργοι, πάνω από το 50% στους νέους. Τα ευρωπαϊκά προγράμματα αντιμετωπίζουν την ανεργία σαν «αναπηρία» του ίδιου του ανέργου. Λένε: Κατάρτιση, κατάρτιση και πάλι κατάρτιση. Δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Η Ελλάδα έχει το πιο μορφωμένο δυναμικό που είχε ποτέ. Οι δουλειές λείπουν, όχι η κατάρτιση. Θέλουμε, λοιπόν, μεγάλα προγράμματα επενδύσεων για να μπουν όσο πιο γρήγορα όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι στην παραγωγή. Η ΕΚΤ κάθε μήνα ρίχνει κυρίως στις τράπεζες 60 δισ. ευρώ ρευστότητα αγοράζοντας ομόλογα. Φαντάζεστε πόσες χιλιάδες θέσεις εργασίας θα δημιουργούνταν αν αυτά τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε επενδύσεις; Κι αυτό θα είχε καλές επιπτώσεις και στο ασφαλιστικό σύστημα, άρα στις συντάξεις και στην κοινωνική πρόνοια και για τους απομάχους.
