ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΛΙΟΝΑΚΗΣ
Η ανησυχία του Στ. Θεοδωράκη για το πού θα "κάτσουν" τα ποσοστά του Ποταμιού τον έχει οδηγήσει σε μια εμφανή τροποποίηση της κεντρικής γραμμής του όσον αφορά το ζήτημα της επόμενης ημέρας της κάλπης. Πρόκειται για την αναδίπλωση από τη βασική ρητορική του περί του Ποταμιού ως "εγγυητή της σταθερότητας".
Ο στόχος της τρίτης θέσης -στον οποίο είναι αλήθεια δεν αναφερόταν ποτέ ιδιαίτερα σε αυτή την προεκλογική περίοδο- ακούγεται όλο και λιγότερο και όλο και πιο δειλά από τα χείλη του επικεφαλής του Ποταμιού, ο οποίος ζητά στήριξη από τους πολίτες για να ψαλιδιστούν ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.
Η αναφορά του ότι "δεν είναι απαραίτητο να συμμετέχουμε στην κυβέρνηση", που αρχικά αποσκοπούσε στο να δείξει ότι δεν ενδιαφέρεται για τις "καρέκλες", σε αντίθεση με τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία και το ΠΑΣΟΚ, πλέον έχει μετατραπεί σε κεντρικό άξονα της στρατηγικής του. Αναγνωρίζει ότι είναι πολύ πιθανό η κοινοβουλευτική δύναμη του Ποταμιού να μην του επιτρέψει στις 21 Σεπτεμβρίου και εφόσον δεν έχει καταστεί δυνατή η συγκρότηση αυτοδύναμης κυβέρνησης ή κυβέρνησης συνεργασίας με τους ΑΝ.ΕΛΛ., να προβάλει αξιώσεις, εφόσον του ζητηθεί. Έτσι, έχει θέσει ως θεμελιώδη όρο για οποιαδήποτε στήριξη (όχι συμμετοχή απαραίτητα) ενός ενδεχόμενου σχήματος συνεργασίας τα πρόσωπα. "Θα δώσουμε μάχη για τα πρόσωπα της επόμενης κυβέρνησης, όχι συμμετέχοντας απαραίτητα στην κυβέρνηση, αλλά αν θέλουν να στηρίξει μια προσπάθεια το Ποτάμι θα βάλει βέτο για τα πρόσωπα" δήλωσε από τη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη ΔΕΘ. Είναι προφανές ότι, όταν μιλά για τους άριστους που θα πρέπει να στελεχώσουν μια κυβέρνηση, πέραν των όποιων συνειρμών προκαλεί και πέραν του ότι επιβεβαιώνει τον απολιτίκ χαρακτήρα του Ποταμιού που προσπαθεί να παρουσιάσει ως το "νέο", ο Στ. Θεοδωράκης έχει υπόψη του πρόσωπα συγκεκριμένης νοοτροπίας και ιδεολογίας που ως μέλη του υπουργικού συμβουλίου θα επηρέαζαν την πολιτική και τις αποφάσεις των χαρτοφυλακίων τους προς την αντίστοιχη κατεύθυνση.
Από τη στιγμή που τάσσεται αναφανδόν υπέρ συνεργατικών σχημάτων ακόμη και οικουμενικής κυβέρνησης, προκαλεί μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι ο Στ. Θεοδωράκης τοποθετεί τον όρο των προσώπων πιο πάνω ακόμη και από τον έτερο όρο που θέτει ως προϋπόθεση, δηλαδή μια προγραμματική συμφωνία. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ποτέ δεν έχει αναπτύξει ένα τέτοιο προγραμματικό πλαίσιο, ενώ από τη ΔΕΘ την Παρασκευή, όπου είχε την ευκαιρία να το κάνει από το πιο επίσημο βήμα (όπως το αξιοποίησε, αντίθετα, η Φ. Γεννηματά), αρκέστηκε σε μια πενιχρή αναφορά περί προγραμματικής σύγκλισης, λέγοντας ότι δεν αρκεί να έχουν σχέσεις συνεννόησης με τον Αλ. Τσίπρα και τον Ευ. Μεϊμαράκη.
Η ίδια ανησυχία για τα ποσοστά του Ποταμιού, που οφείλεται στις διαρροές προς τα αριστερά και τα δεξιά, τον κάνει να εμφανίζεται πιο νευρικός και επιθετικός απέναντι τόσο στον Αλ. Τσίπρα όσο και τον Ευ. Μεϊμαράκη. Ακόμα και απέναντι στη Φ. Γεννηματά, με την οποία ανταγωνίζονται για το ποιο από τα δύο κόμματα θα προσελκύσει μεγαλύτερο κομμάτι από τον χώρο της Κεντροαριστεράς. Το "όπλο" του Ποταμιού γι' αυτό είναι σίγουρα η τοποθέτηση του Ν. Αλιβιζάτου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, του καθηγητή που στην κεντρική συγκέντρωση του "Ναι" στο Σύνταγμα ήταν ο κεντρικός ομιλητής, βγάζοντας έναν έντονο λόγο.
Προσπαθεί έτσι ο Στ. Θεοδωράκης να φιλοτεχνήσει την εικόνα του κόμματος που συγκρούεται με τον "παλαιοκομματισμό" του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο παρεμπιπτόντως κατηγορεί για όλα τα δεινά.
