Ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να συγκρουστεί "με την κρατική δυσλειτουργία και το πελατειακό κράτος, την κατεστημένη διαπλοκή και τις νοοτροπίες, τα ανεξέλεγκτα κέντρα εξουσίας, τον αποκλεισμό των πολλών προς όφελος των καρτέλ της ισχύος", να πάρει μέτρα "παράλληλων πολιτικών ανακούφισης όλων όσοι έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση και αντισταθμιστικών μέτρων", να διαπραγματευτεί "ακόμη και την ελάχιστη λεπτομέρεια του κάθε επιμέρους ζητήματος", να φέρει τομές για "το βάθεμα της δημοκρατικότητας των θεσμών και τελικά την επανεκκίνηση της οικονομίας", αλλά και να οικοδομήσει "από την αρχή το κοινωνικό κράτος, τα εργασιακά δικαιώματα και ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα" δηλώνει η Σία Αναγνωστοπούλου, επισημαίνοντας, παράλληλα, ότι παρά τις τόσες δυσκολίες και πιέσεις "οφείλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί αν θέλουμε να παραμείνουμε αριστεροί", όπως οφείλουμε "στον εαυτό μας, την ιστορία αυτού του χώρου αλλά κυρίως στους ανθρώπους που όλο αυτό το διάστημα μας εμπιστεύτηκαν". Επίσης, εκτιμά ότι η δυνατότητα της αυτοδυναμίας δεν έχει χαθεί και είναι απαραίτητη προκειμένου "να ασκήσουμε την πραγματική πολιτική που επιθυμούμε". "Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί αλλά ταυτόχρονα η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί οφείλει να μην είναι δέσμια του παλαιού" αναφέρει χαρακτηριστικά.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΦΟΙΒΟ ΚΛΑΥΔΙΑΝΟ
* Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύει το δίπολο "νέο - παλιό", πολλοί όμως υποστηρίζουν ότι "το παλιό το ξέρουμε αλλά το νέο δεν το έχουμε δει". Τι απαντάτε σε αυτούς και ποια είναι η ουσία αυτού του διπόλου;
Νομίζω πως ήδη οι όροι με τους οποίους έγινε η διαπραγμάτευση στην Ευρωπαϊκή Ένωση -το βασικό πεδίο στο οποίο ασκήθηκε η πολιτική της κυβέρνησης το προηγούμενο διάστημα- περιγράφουν το μέγεθος της διαφοράς που μπορεί να έχει το νέο με το παλαιό. Ίσως το δίπολο να φαίνεται απλό και σχηματικό, αλλά στην πραγματικότητα εμπεριέχει ένα σημαντικό μέρος της τομής που καλείται επιτακτικά να φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τη ρήξη με την κρατική δυσλειτουργία και το πελατειακό κράτος, την κατεστημένη διαπλοκή και τις νοοτροπίες, τα ανεξέλεγκτα κέντρα εξουσίας, τον αποκλεισμό των πολλών προς όφελος των καρτέλ της ισχύος. Δείτε, για παράδειγμα, την πρόσφατη εμφάνιση του Μανώλη Κεφαλογιάννη στο στούντιο της ΕΡΤ (και την αναφέρω γιατί είναι απλώς το πιο πρόσφατο παράδειγμα). Τον αυταρχισμό απέναντι στον εργαζόμενο, την τρομοκράτησή του, την αντίληψη πως το κράτος αποτελεί ιδιοκτησία και αν κάποιος δεν μου αρέσει δεν έχει θέση σε αυτό. Με αυτό το παλιό πρέπει να τελειώνουμε. Και το νέο που δεν έχει ακόμη ιδωθεί προκύπτει από τη ρήξη και την αντίθεση με αυτό το για τόσα χρόνια ιδωμένο και βιωμένο παλαιό.
* Ποιες θα είναι οι προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ;
Ακόμα και αν ακούγεται αντιφατικό, οι προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν αλλάξει μετά τη συμφωνία. Αυτό που άλλαξε είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλούμαστε να πραγματοποιήσουμε αυτές τις προτεραιότητες, άρα και το μέγεθος της δυσκολίας. Η δημιουργία παράλληλων πολιτικών ανακούφισης όλων όσοι έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση και αντισταθμιστικών μέτρων, η διαπραγμάτευση ακόμη και στην ελάχιστη λεπτομέρεια του κάθε επιμέρους ζητήματος, το βάθεμα της δημοκρατικότητας των θεσμών και τελικά η επανεκκίνηση της οικονομίας είναι ζητήματα που δεν ορίζονται μόνο από τα πιστεύω και την ιδεολογία μας αλλά και ως απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε να επιβιώσει η χώρα. Πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες αυτές ώστε να γίνουμε ικανοί να οικοδομήσουμε από την αρχή το κοινωνικό κράτος, τα εργασιακά δικαιώματα και ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα προς όφελος των πολλών.
* Θα καταφέρει να υλοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις μεταρρυθμίσεις που εξήγγειλε, δεδομένης της κριτικής που του έχει ασκηθεί για "επιχειρησιακή ανικανότητα", αλλά και του ότι ένα μεγάλο μέρος της κρατικής μηχανής και της εγχώριας επιχειρηματικής ελίτ τού βάζει εμπόδια; Επιπλέον, υπάρχουν και οι δεσμεύσεις της νέας συμφωνίας, αλλά και η οικονομική στενότητα.
Σίγουρα το προηγούμενο διάστημα έγιναν λάθη, αλλά έχω την αίσθηση πως το να βαφτίσουμε τα λάθη αυτά ανικανότητα κρύβει μια πολύ συγκεκριμένη σκοπιμότητα. Τα εμπόδια που περιγράφετε δεν είναι τίποτα άλλο παρά επιβράβευση για την ορθή πλεύση της κυβέρνησης. Ακόμη λοιπόν και αν αυξάνουν τον βαθμό δυσκολίας, πρέπει να μας πεισμώνουν, γιατί άλλωστε αυτά ορίζουν και το εσωτερικό μέτωπο στο οποίο θα δοθούν οι μάχες το προσεχές διάστημα. Από τη μεριά μας, η αποτελεσματικότητα δεν μπορεί να μπαίνει σε διαπραγμάτευση. Στη δεδομένη στιγμή, με τις τόσες δυσκολίες και πιέσεις, οφείλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί αν θέλουμε να παραμείνουμε αριστεροί. Το οφείλουμε στον εαυτό μας, την ιστορία αυτού του χώρου αλλά κυρίως στους ανθρώπους που όλο αυτό το διάστημα μας εμπιστεύτηκαν.
* Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δεν καταγράφουν δυναμική αυτοδυναμίας. Με ποιους θα συνεργαστείτε, με ποιους δεν θα συνεργαστείτε και γιατί;
Κατ' αρχάς θα ήθελα να πω ότι πιστεύω πως οι δημοσκοπήσεις είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο. Αυτό που έχει φυσικά σημασία είναι ο σκοπός και η κατεύθυνση χρήσης του εργαλείου αυτού. Όπως αποδείχτηκε τις ημέρες που προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος, οι δημοσκοπήσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για να χειραγωγήσουν προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις (και αναφέρομαι στο σημείωμα χάραξης στρατηγικής της Ν.Δ. για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, διέρρευσε στο Διαδίκτυο). Έχω την αίσθηση πως πολλές δημοσκοπήσεις (και αν όχι στο σύνολο, τουλάχιστον σε μια σειρά από ευρήματα) καταγράφουν, πέρα από τις προθέσεις του κόσμου, και ένα κομμάτι από τις επιθυμίες συγκεκριμένων κέντρων εξουσίας. Δεν μπορούμε π.χ. να διαβάσουμε τις δημοσκοπήσεις απαλλαγμένες από την ένταση με την οποία τίθεται η απαίτηση για μεγάλο συνασπισμό ή κυβέρνηση εθνικής ενότητας από τα εξώφυλλα συγκεκριμένων εφημερίδων και από τα στόματα συγκεκριμένων καναλιών.
Θεωρώ πως ακόμη και τώρα η δυνατότητα της αυτοδυναμίας δεν έχει χαθεί. Αυτό προκύπτει τόσο από το μεγάλο ποσοστό των αναποφάσιστων όσο και από τη μικρή συσπείρωση που φαίνεται να επιτυγχάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν καταφέρουμε, έστω και την τελευταία στιγμή, να αλλάξουμε τη ροή των δύο αυτών τάσεων, η αυτοδυναμία ίσως να μην είναι αδύνατη. Πρέπει επίσης να βάλουμε και την παράμετρο της αποχής (η οποία ίσως να κυμανθεί σε υψηλότερα ποσοστά από παλαιότερες αναμετρήσεις) όσο και τον αριθμό των κομμάτων που θα μείνουν τελικά εκτός Βουλής. Τα στοιχεία αυτά δεν τα αναφέρω γιατί είμαι υπεραισιόδοξη ή γιατί δεν βλέπω τη δυσκολία της πραγματικότητας, αλλά γιατί πιστεύω πως στόχος του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι η αυτοδυναμία. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε όχι μόνο να ασκήσουμε την πραγματική πολιτική που επιθυμούμε σε μια -έτσι κι αλλιώς- δύσκολη συγκυρία, αλλά ταυτόχρονα να πάρουμε και τις ευθύνες που μας αντιστοιχούν για την πορεία της χώρας. Να αναμετρηθούμε με τις δυνατότητες και τις προθέσεις μας, προς όφελος του λαού. Καμία συμμαχία που θα μας εμποδίζει να συγκρουστούμε με τους πραγματικούς υπεύθυνους για τη σημερινή κατάσταση της χώρας δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί αλλά ταυτόχρονα η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί οφείλει να μην είναι δέσμια του παλαιού με κανέναν τρόπο.
