Το θρίλερ των τελευταίων δραματικών 24ώρων υπήρξε εξαιρετικά αποκαλυπτικό, σε κάθε περίπτωση. Αποκάλυψε πόσο χάρτινο είναι εντέλει το οικοδόμημα της Ευρωζώνης. Αλλά και πόσο ασταθές εκείνο της Ε.Ε. στο σύνολό της. Αποκάλυψε πόσο «μικροί» είναι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι ηγέτες. Αποκάλυψε πόσο καταστροφική είναι η -ανορθόδοξη έτσι κι αλλιώς- εμπλοκή του ΔΝΤ, ενός διεθνούς τεχνοκρατικού οργανισμού από χέρι ακραία νεοφιλελεύθερου, στα πόδια της Ευρώπης. Και πως εντέλει, αν παραμένεις γνήσιος ευρωπαϊστής, μπορείς με την άνεσή σου να μελαγχολήσεις για το μέλλον του εγχειρήματος...
Του Βασίλη Πάικου
Αν, παρ' όλ' αυτά, παρ' όλα όσα βλέπουμε και ζούμε σήμερα, παραμένεις γνήσιος ευρωπαϊστής, πώς μπορείς άραγε να είσαι αισιόδοξος για την εμβάθυνση και τη διεύρυνση της ευρωπαϊκής ιδέας; Πώς μπορεί να πιστεύεις ακόμη στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση; Όταν είναι πλέον ολοφάνερο πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες, σχεδόν στο σύνολό τους, καθώς και οι κυρίαρχες σήμερα ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις, βρίσκονται σε τόσο μεγάλη απόσταση από τις ανάγκες των λαών τους, αλλά ακόμη και από την εκφρασμένη τους βούληση. Όταν δεν συγκινήθηκαν στο ελάχιστο από τα εντυπωσιακά μαζικά συλλαλητήρια συμπαράστασης στην Ελλάδα, που εκδηλώθηκαν, μόλις προχθές, σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Όταν έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τις ανάλογες εκκλήσεις των κορυφαίων Ευρωπαίων διανοουμένων. Και τις επισημάνσεις, για διορθωτικές κινήσεις της ακολουθούμενης πορείας, των κορυφαίων Ευρωπαίων οικονομολόγων.
Πώς μπορείς να παραμένεις αισιόδοξος για το μέλλον της Ευρώπης, όταν οι Ευρωπαίοι ηγέτες καταφανώς αγνοούν, αν δεν περιφρονούν κιόλας, τις ίδιες τις ιδρυτικές αρχές της Ενωμένης Ευρώπης. Τις αρχές της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, του κοινωνικού κράτους.
Πώς μπορείς να παραμένεις αισιόδοξος για το μέλλον της Ευρώπης, όταν το πάνω χέρι έχει πάρει, εδώ και χρόνια, η πιο ακραία, η πιο σκληρή Ευρωδεξιά. Και όταν οι σύγχρονοι ευρωσοσιαλιστές έχουν μετατραπεί σε απλό συμπλήρωμα, σε παρακολούθημα, σε πολιτική ουρά της Δεξιάς. Οι ευρωσοσιαλιστές οι οποίοι, όταν ανέρχονται στην εξουσία ή όταν μετέχουν συνεργατικά σ' αυτήν, μεταλλάσσονται θεαματικά, σε σχέση με ό,τι διεκήρυσσαν πριν απ' αυτό. Αρκεί να συγκρίνεις τη στάση των σοσιαλδημοκρατών σήμερα έναντι της Ελλάδος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μ' εκείνη των κυβερνώντων σοσιαλδημοκρατών. Και θα καταλάβεις...
Επιχείρηση «ταπεινώστε τον Τσίπρα»
Με δεδομένο το σκηνικό του ευρωπαϊκού πολιτικού ζόφου, ποιος θα περίμενε πως ο δρόμος του Τσίπρα δεν θα ήταν στρωμένος με αγκάθια; Πως δεν θα ήταν υποχρεωμένος να πορεύεται μέσα από συνεχείς δυσμενείς ανατροπές, από τρικλοποδιές κι από παγίδες. Ποιος περίμενε πως είναι δυνατόν οι «εταίροι» να χωνέψουν ότι ο ελληνικός λαός τόλμησε να κάνει τη μεγάλη ανατροπή; Πως θα κατάπιναν εύκολα ότι έχουν μες στα πόδια τους τον «απείθαρχο επαναστάτη» που τους αμφισβητεί; Που εννοεί να κάνει τη διαφορά, να ξεχωρίσει, να ξεφύγει από το πλαίσιο των δικών τους προδιαγραφών. Δημιουργώντας, εννοείται, «κακό προηγούμενο» για επίδοξους μιμητές. Ποιος δεν περίμενε πως η αριστερή ελληνική κυβέρνηση δεν θα υποχρεωνόταν να διαπραγματευτεί με τους δανειστές υπό ασφυκτικές πολιτικές και οικονομικές συνθήκες και υπό το κράτος χυδαίων εκβιασμών;
Αυτό ακριβώς παρακολουθήσαμε τις τελευταίες μέρες. Αυτό ζήσαμε και ζούμε. Οι δανειστές εννοούν, ώς την τελευταία στιγμή, να πιέζουν τον Τσίπρα ώς εκεί που δεν παίρνει. Εννοούν να τον υποχρεώσουν σε ταπεινωτική υποταγή. Και, στην καλύτερή τους, να οδηγήσουν σε πτώση την κυβέρνηση της Αριστεράς. Και στο μπαστάρδεμά της, με τη συγκρότηση καινούργιας κυβερνητικής πλειοψηφίας από την παρούσα Βουλή. Με τη συμμετοχή των «συνετών» και βολικά συνεργάσιμων ελληνικών πολιτικών δυνάμεων. Γιατί, βέβαια, το ενδεχόμενο νέων εκλογών το ξορκίζουν σαν τις αμαρτίες τους. Ποιος πιστεύει ότι ο Αντώνης Σαμαράς μίλησε, μόλις προχθές, για κυβερνητικό μοντέλο Παπαδήμου, δίχως τις απαραίτητες ευρωπαϊκές «άκρες»; Το ίδιο κι ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Ενώ και ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει κι εκείνος πει τα σχετικά, με δικά του λόγια, εδώ και καιρό. Τι κι αν έτσι, μ' αυτή την εκδοχή των εξελίξεων, μ' αυτού του είδους την εκτροπή, φαλκιδεύεται η λαϊκή ετυμηγορία; Τι κι αν εξευτελίζεται έτσι η δημοκρατία;
Όσοι πάντως φαντασιώνονται Ιουλιανά του '65, θα πρέπει να ξέρουν ότι σήμερα δεν υπάρχει Βασιλιάς. Ούτε αποστάτες. Και όσοι ονειρεύονται αναβίωση του... φεστιβάλ των Καννών, καλό είναι να συνειδητοποιήσουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι Γιώργος Παπανδρέου. Άσε που στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει Βενιζέλος που να καραδοκεί για την πτώση του...
