ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να αναλάβει τις τύχες της χώρας, υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας στο 25ο ετήσιο συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου και, προς επίρρωση αυτού, κατέθεσε δέσμη μεταρρυθμίσεων και ουσιαστικών διαρθρωτικών αλλαγών, με στόχο «μια νέα κοινωνική συμφωνία για την ανάπτυξη».
Για τον λόγο αυτόν, αυτή τη στιγμή, τα διλήμματα αναδεικνύονται ακόμη πιο οριακά για τη δημιουργική Ελλάδα, τον κόσμο της εργασίας και του πολιτισμού, για τον απλό πολίτη και τους αντιπροσώπους του στη Βουλή: Ή συνέχιση -όπως είπε- της ίδιας αυτοτροφοδοτούμενης πολιτικής της καταστροφής ή αναζήτηση από κοινού του εναλλακτικού δρόμου της αλλαγής και της διεκδίκησης. Ή συνέχιση στο αδιέξοδο της λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης ή εθνική ανασυγκρότηση, ανάπτυξη και απασχόληση. Ή εκείνοι, εν τέλει, που επιχειρούν να μετατρέψουν το Μνημόνιο σε καθεστώς ή αυτοί που αγωνίζονται να δώσουν δημοκρατική διέξοδο στους λαούς της Ευρώπης.
Οι μεταρρυθμίσεις
Αφετηρία του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ένα πρόγραμμα που «θα αντικαταστήσει το Μνημόνιο από τις πρώτες κιόλας μέρες της νέας διακυβέρνησης, πριν και ανεξάρτητα από την έκβαση της διαπραγμάτευσης». Ένα πρόγραμμα που «περιλαμβάνει πραγματικές, προοδευτικές μεταρρυθμίσεις -όχι τις νεοφιλελεύθερες αντιμεταρρυθμίσεις της οικονομικής και κοινωνικής αποδιάρθρωσης- που έχει ανάγκη η κοινωνία».
Οι πυλώνες αυτών των αναγκαίων αλλαγών είναι οι εξής:
«Θεσμική αναδιοργάνωση του κράτους και του πολιτικού συστήματος και χειραφέτησή τους από μηχανισμούς συμφερόντων. Τέρμα η ασυλία και η ατιμωρησία ενόχων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται, όσο ισχυροί κι αν είναι.
Καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής. Τέρμα στα προνόμια και τις σκοτεινές διαδρομές χρήματος. Διαμόρφωση νέων σχέσων πολιτικής και οικονομίας. Νέο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.
Αναδιοργάνωση και αναβάθμιση της δημόσιας διοίκησης. Υιοθέτηση μεθόδων προγραμματισμού, αξιολόγησης και ελέγχου, με στόχο τη βελτίωση της κοινωνικής αποτελεσματικότητας των δημόσιων πόρων. Τέρμα οι πελατειακές σχέσεις και η κομματική 'παραδιοίκηση'. Διαφάνεια, αξιοκρατία, δημόσια λογοδοσία παντού. Δεν ερχόμαστε να πάρουμε τη ρεβάνς, να βάλουμε τους 'δικούς' μας, αλλά (ερχόμαστε) να εμπιστευτούμε τους λειτουργούς της Δημόσιας Διοίκησης.
Δημιουργία ενός νέου φορολογικού συστήματος, απλού και δίκαιου, στη βάση ενός καθολικού περιουσιολογίου χωρίς εξαιρέσεις. Φορολογία στα κέρδη και όχι στην παραγωγή.
Άσκηση, προς όφελος της κοινωνίας, των δικαιωμάτων του κράτους με βάση τη μετοχική του συμμετοχή στις υφιστάμενες τράπεζες.
Δημόσια αναπτυξιακή τράπεζα και δίκτυο τραπεζών ειδικού σκοπού.
Ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους, της δημόσιας εκπαίδευσης και της κοινωνικής ασφάλισης σε νέες βάσεις.
Αποκατάσταση εργασιακών δικαιωμάτων και κοινωνικά αποτελεσματικών πολιτικών απασχόλησης.
Ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις με δημόσιες πολιτικές που αναβαθμίζουν την παραγωγική βάση, ενισχύουν την οικονομική καινοτομία και τον οικολογικό μετασχηματισμό, προωθούν τον χωρικό σχεδιασμό και την κοινωνική και περιφερειακή συνοχή της ανάπτυξης».
Το ρίσκο (;) με τον ΣΥΡΙΖΑ
Όμως ο Αλ. Τσίπρας απάντησε και στο καλοπροαίρετο, όπως είπε, ερώτημα: «Αν αλλάξουμε στρατηγική, δεν διακινδυνεύουμε περισσότερα;". Και απάντησε: "Δεν υπάρχει μεγαλύτερη διακινδύνευση από την επιμονή στο λάθος. Από την επιμονή στο σπιράλ των μέτρων της εσωτερικής υποτίμησης που ανατροφοδοτούν την ύφεση και καταστρέφουν τις παραγωγικές δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας. Εξάλλου ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταθέτει μια ανεύθυνη στρατηγική διακινδύνευσης. Αλλά μια στρατηγική διεκδίκησης με ασφάλεια, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο, όπου ωριμάζει ολοένα και περισσότερο η ανάγκη της αλλαγής στρατηγικής».
Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπόσχεται παραδείσους, σύμφωνα με μια άλλη χαρακτηριστική αποστροφή του προέδρου του, υπόσχεται αγώνα, πολλή δουλειά, αξιοπρέπεια και προοπτική.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί η ειδική αναφορά που έκανε στις υγιείς επιχειρηματικές δυνάμεις του τόπου: «Ήλθε η ώρα να ωριμάσετε και εσείς στην ιδέα για μια μεγάλη αλλαγή» τους είπε, αφού πρώτα είχε κάνει μνεία στη διαδικασία «βίαιης ωρίμανσης» του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε μια εκτός κειμένου αναφορά του, τέλος, είπε ότι «κανείς δεν ισχυρίζεται ότι το σημείο όπου βρέθηκε η χώρα το 2010 ήταν προϊόν διεθνούς συνωμοσίας και μόνο. Γιατί μετά υπήρξε και συνωμοσία για το ποιος κυβερνά και με ποια μέτρα. Υπήρξαν (το 2010) και εγγενείς αδυναμίες για να φτάσουμε εκεί που φτάσαμε».
