Προσπαθώντας να περιγράψει τα προβλήματα της ρωσικής γραφειοκρατίας, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μας γράφει στον «Κροκόδειλο» για το μεγάλο πρόβλημα μιας άπιστης χήρας που διεκδικεί τη σύνταξη του συζύγου της, τον οποίο όμως τον είχε καταπιεί ένας κροκόδειλος. Ο σύζυγος, που είχε πάει προς παρακολούθηση της άπιστης συζύγου στον ζωολογικό κήπο, γλίστρησε και βρέθηκε στην κοιλιά ενός κροκόδειλου που κοσμούσε εκείνη την εποχή το ζωολογικό πάρκο της Αγίας Πετρούπολης. Από τις φωνές και τα ουρλιαχτά των επισκεπτών, εκείνη και ο κουμπάρος του ζευγαριού, που ήταν και η πέτρα του σκανδάλου, βρέθηκαν κοντά στον κροκόδειλο και άκουσαν τον απατημένο σύζυγο από την κοιλιά του κύτους να φωνάζει για τη σωτηρία του, αλλά επί ματαίω.
Λίγο καιρό αργότερα η σύζυγος πήγε στην υπηρεσία του συζύγου, που ήταν δημόσιος υπάλληλος, και ζήτησε να της καταβληθεί η σύνταξη του θανόντος. Ο προϊστάμενος της υπηρεσίας της δήλωσε ωστόσο με σαφήνεια ότι, εφόσον δεν υπάρχει πιστοποιητικό θανάτου του συζύγου, αυτό θα ήταν αδύνατο ακόμα κι αν μπορούσαν να ξεπεράσουν τον προηγούμενο σκόπελο της ρωσικής γραφειοκρατίας, που δεν ήταν άλλος από το γεγονός ότι ο σύζυγος είχε χτυπήσει την κάρτα του εισερχόμενος στη δουλειά, άρα τυπικά εξακολουθούσε να βρίσκεται εντός της υπηρεσίας. Δεδομένου δε ότι δεν προβλεπόταν κάποιου είδους προσκλητήριο των εργαζομένων, ήταν πρακτικά αδύνατον να διαπιστωθεί και ότι δεν βρίσκεται εντός της υπηρεσίας του. Έτσι, και παρά την άβολη παραδοχή της συζύγου, που ανέλαβε κάθε ευθύνη για την ερωτική της περιπετειούλα, προσέκρουσε στον τοίχο της ρωσικής γραφειοκρατίας.
Αυτά όμως συνέβαιναν στα τέλη του 19ου αιώνα στη Ρωσία. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα αυτά τα προβλήματα τα έχουμε λύσει με την ορμή της επιτελικής διοίκησης. Πρόσφατο παράδειγμα, τρεις δήμοι της Αττικής όπου, αφού δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν για τη μονοδρόμηση ενός δρόμου που διαπερνά και τους τρεις, ο ένας εξ αυτών αποφάσισε να προβεί σε μονοδρόμηση μόνος του. Έστειλε λοιπόν τα συνεργεία του να τρυπήσουν τα πεζοδρόμια, να τοποθετήσουν τους στύλους της σηματοδότησης και τα απαγορευτικά σήματα όπως προέβλεπε το σχέδιο, που όμως δεν είχε προλάβει, για λίγες ώρες, να δημοσιευτεί στη Διαύγεια.
Οι άλλοι δύο δήμοι προέβησαν σε αίτηση ακυρότητας και ο εν λόγω δήμος απέσυρε τη σηματοδότηση, εκτός από δύο σήματα στη μέση της διαδρομής. Στα αιτήματα των πολιτών για την αποκαθήλωση των απαγορευτικών που έστεκαν αγέρωχα και χώριζαν τον έναν δρόμο σε δύο διαφορετικούς κόσμους ουδείς βρέθηκε να ανταποκριθεί.
Ο δήμος που τοποθέτησε τα σήματα παραδέχθηκε για τις ταμπέλες που έχουν μείνει ότι από λάθος του συνεργείου τοποθετήθηκαν εντός των ορίων του διπλανού δήμου, άρα δεν είχε δικαιοδοσία να παρέμβει. Ο διπλανός δήμος αδυνατούσε να βγάλει τα σήματα διότι δεν μπορούσε να εκδώσει απόφαση για κάτι που δεν είχε τοποθετήσει ο ίδιος και οι δύσμοιροι οι πολίτες πρέπει να κάνουν κύκλους μέχρι να διευκρινιστεί ποιος διαχειρίζεται το επιτελικό κράτος και εκτός των διοικητικών ορίων των Τεμπών.
