Πριν από τους Ολυμπιακούς το 2004 υπήρχε το σχέδιο «Ξενοκράτης» για την αντιμετώπιση των έκτακτων καταστροφών και αναγκών. Αυτό -όπως και όσα εκπονήθηκαν ειδικά για το 2004- θέσπιζε πέντε επίπεδα αυτόματου συναγερμού στις περιπτώσεις που η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (ΕΜΥ) προέβλεπε έκτακτες ακραίες καιρικές συνθήκες. Είτε πολύ χαμηλές, είτε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, είτε πλημμύρες, είτε ραγδαίες χιονοπτώσεις. Και βεβαίως το ίδιο γινόταν σε σεισμούς. Και αφορούσε αυτή η διαδικασία όλους τους νομούς της χώρας.
Όταν η ΕΜΥ προέβλεπε ακραία φαινόμενα και συναγερμό πορτοκαλί ή κόκκινου επιπέδου, τότε αυτομάτως στην έδρα κάθε νομού ξεκινούσε η συνεδρία (στο ίδιο δωμάτιο...) ενός ανώτερου αξιωματούχου από τις Ένοπλες Δυνάμεις, την Πυροσβεστική, τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τους απειλούμενους δήμους, τη Νομαρχία και την Περιφέρεια, την αστυνομία. Όλοι αυτοί βρίσκονταν σε μόνιμη συνεδρίαση και κινητοποιούσαν και συντόνιζαν (όχι πάντοτε με επιτυχία...) την αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης.
Η διαπίστωση του Κ. Μητσοτάκη περί μη συνύπαρξης των υπευθύνων στο ίδιο... δωμάτιο μόνο άφωνους μπορεί να μας αφήσει. Στη διαχείριση κρίσεων -σε όποια κλίμακα- αυτό είναι στοιχειώδες. Στο αρμόδιο υπουργείο θα έπρεπε να υπάρχει αίθουσα επιχειρήσεων με ηλεκτρονική εικόνα από όλα τα δίκτυα (οδικό, μεταφοράς ρεύματος, τηλεπικοινωνιακό, υδροδότησης, σιδηροδρομικό, αεροπορικό κ.λπ.) και υπηρεσίες (Περιφέρεια, δήμους, Τροχαία κ.λπ.) και παρόντα όλα τα στελέχη στα εμπλεκόμενα θέματα.
Αν υπήρχε, θα ήταν υποχρεωμένος, τουλάχιστον, ο Γ. Πατούλης να εξηγήσει από την πρώτη ημέρα γιατί δεν υπήρχε επαρκής ποσότητα αλατιού. Κάποιος θα τον ρωτούσε... Της ΔΕΔΔΗΕ πόσα συνεργεία επιχειρούσαν (αληθεύει ότι ήταν μόνο τέσσερα από Ψυχικό μέχρι Διόνυσο;). Ή οι αρχιεπιτελείς του Κ. Μητσοτάκη δεν ασχολούνται με τέτοια «μικρο»-θέματα;
