Χαραμάδα ελπίδας σε όσους προσπαθούν για μια κοινωνία συμπερίληψης και ισότητας αποτελεί η σημερινή συνέντευξη της τρανς καθηγήτριας αγγλικών, Κάθριν Ράιλι η οποία διδάσκει σε φροντιστήριο, στην Αττική.
Η Κάθριν Ράιλι η οποία γεννήθηκε στο Σικάγο των ΗΠΑ, μίλησε στον Ant1 για τη ζωή της και όσα την καθόρισαν.
Αναφορικά με τη φυλομετάβασή της δήλωσε ότι τότε «πάρα πολλοί συγγενείς με έκαναν πέρα. Είπα θα πρέπει να βάλω πίσω το παράπονο μου και να συνεχίσω. Είχα ένα παιδικό φίλο που με στήριξε πάρα πολύ, σε περίοδο που είχα υποστεί μεγάλο bullying. Σκοτώθηκε σε τροχαίο και ουσιαστικά πήρα την ευχή των γονιών του και πήρα το επώνυμο του, το Ράιλι δεν είναι το οικογενειακό μας όνομα».
«Σε ηλικία 8-9 ετών αισθάνθηκα διαφορετικά, όχι μόνο τι ρούχα ήθελα να φορέσω ή με τι παιχνίδια θα παίξω, αλλά πως αισθανόμουν μέσα μου; Την εποχή εκείνη είχα μπερδέψει την ταυτότητα μου. Σε μικρή ηλικία η μαμά μου με κούρευε και έλεγα θέλω να έχω μακριά μαλλιά, όπως τα κορίτσι. Ήθελα να φορέσω ένα ωραίο φόρεμα που έβλεπα και γενικώς να κάνω ότι κάνουν τα κορίτσια. Αυτό είναι η ταυτότητα φύλου» σημείωσε η ίδια και πρόσθεσε: «Σε ότι αφορά τον σεξουαλικό προσανατολισμό, θα μπορούσαν να μου αρέσουν οι άνδρες ή οι γυναίκες ή να μου αρέσουν και τα δύο φύλα. Εμένα μου αρέσουν οι άνδρες και είμαι straight. Θα μπορούσαν να μου αρέσουν οι γυναίκες και να είμαι λεσβία».
Σε σχέση με τα παιδικά της χρόνια συμπλήρωσε, «δεν είχα ανοιχτεί καθόλου στους δικούς μου ανθρώπους. Φοβόμουν να ανοιχτώ, ήταν άλλα τα στερεότυπα τότε. Έλεγα «να απογοητεύσω» τον μπαμπά μου και την μητέρα μου. Η μητέρα μου είχε καταλάβει κάτι. Δεν θα έλεγα ότι είχα τα καλύτερα σχολικά χρόνια, υπέστην πολύ bullying».
Ακόμη μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο έμαθαν οι γονείς της την απόφασή της για φυλομετάβασή. «Σε ηλικία 30 ετών ήμουν εγώ, όταν το έμαθαν οι γονείς μου και το έμαθαν με βίαιο τρόπο. Έκανα “διπλή ζωή” τότε, το έμαθαν κάποια ξαδέλφια μου και το είπαν στους γονείς μου. Η μαμά μου το πήρε πιο βαριά, για έξι μήνες ήταν σε κατάθλιψη. Με αγαπάει πολύ. Φοβόταν πολύ για μένα, πως θα με αντιμετωπίσει η κοινωνία. Ο μπαμπάς μου με στήριξε, αλλά με ρώτησε “τι δουλειά θα κάνεις; Πως θα ζήσεις;” και προβλημάτισε και μένα. Αλλά ευτυχώς δεν αντιμετώπισα πρόβλημα να βρω δουλειά».
Σε ότι αφορά την αποδοχή από τα παιδιά, δήλωσε ότι «το χειρότερο που έχω ακούσει από παιδιά είναι γιατί η φωνή μου είναι τόσο χοντρή και τους το έχω εξηγήσει. Όλα τα παιδιά ξέρουν ότι είμαι τρανς. Με αγαπούν πολύ. Όταν αποκαλύφθηκε σε όλους ότι είμαι τρανς, φοβήθηκα ότι θα χάσω την δουλειά μου, αλλά αμέσως τα παιδιά ήρθαν κοντά μου και μου είπαν “εμείς σας αγαπάμε γιατί είστε καλή κυρία”».
