«Δεν παζαρεύουμε τίποτα από τα πάντα». Ένα σύνθημα ξεχωρίζει ακόμη ανάμεσα στους πυκνογραμμένους τοίχους των Εξαρχείων. Πέρασαν 7 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και την εξέγερση που ακολούθησε, αλλά οι φωνές στους τοίχους όπως και οι φωνές των νέων δεν σβήνουν έτσι εύκολα. Είναι εδώ για να στοιχειώνουν όσους δεν θέλουν να θυμούνται πότε και πού αντιστάθηκαν, αλλά και να αφυπνίζουν τον αγουροξυπνημένο μεροκαματιάρη, να δίνουν θάρρος στους ακόμη ανήσυχους νέους.
Ήταν 9:18 το βράδυ, 6 Δεκέμβρη, όταν ο χρήστης "ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ" ανέβασε πρώτος στο athens.indymedia την είδηση της δολοφονικής επίθεσης, από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα, εις βάρος του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Τα γέλια και οι συζητήσεις στα γιορτινά τραπέζια πάγωσαν. Αντικαταστάθηκαν από ραντεβού στην πλατεία, μεγάλες διαδηλώσεις, καταλήψεις και σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία.
Τα Εξάρχεια, η περιοχή που θυμίζει στην καθημερινότητά και αισθητική της έφηβο, σηκώθηκε στο πόδι. Κόσμος κατέβηκε φυσικά απ' όλες τις μεριές της πόλης και σε όλες τις πόλεις της χώρας. Η ψυχή των Εξαρχείων, των συλλογικοτήτων και οργανώσεών της, των πάντα δραστήριων κατοίκων, ήταν αυτή όμως που βρισκόταν πάντα πίσω από κάθε σύνθημα και ακτιβισμό - τσίσγκλισμα στα συντηρητικά αντανακλαστικά της πανικοβλημένης αστικής τάξης.
Στην προπαγάνδα των δελτίων στις 8, όπου κυριαρχούσαν τα ρεπορτάζ για τις καμένες τράπεζες και τα καταστήματα των πολυεθνικών, οι διαδηλωτές απαντούσαν περιπαικτικά «πλιάτσικο στις κλεμμένες μας ζωές» - «εξέγερση στη λεηλασία της ζωής». Για το εξοργιστικό επιχείρημα περί «εξοστρακισμού», οι δρόμοι γέμιζαν από συνθήματα που έλεγαν «το όπλο του μπάτσου είναι μαγικό, ρίχνει στον αέρα και βρίσκει στο ψαχνό» - «Αυτό είναι σωστό, ο Κούγιας να πεθάνει με εξοστρακισμό».
Μέσα από τα συνθήματα διατυπώνονταν αιτήματα. Άλλοτε με πιο γενικό τρόπο, άλλοτε πιο συγκεκριμένα. Πάντοτε όμως πάνω σε ιδεολογικές βάσεις και με καυστική ματιά απέναντι στο σύστημα. «Τα θέλουμε όλα για όλους», «Λεφτά για την παιδεία, όχι για τους μπάτσους», «Ήρθε η ώρα του Καραμανλή να γίνει stage και να απολυθεί», έλεγαν.
Τα αιτήματα παρακάμπτονταν, ακόμη και από τα αριστερά, εξ ου και το επίσης δημοφιλές σλόγκαν «Προσοχή, προσοχή, Παπαρήγα με στολή». Η καθεστωτική προπαγάνδα εστίαζε στη βία, χωρίς να επιδιώκει την ερμηνεία του φαινομένου, ενώ την ίδια στιγμή το ΚΚΕ κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ πως «χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων». Εστίαζαν στο καμένο δέντρο, για το οποίο επίσης είχαν απάντηση οι νεολαίοι: «Τα ξωτικά κουράστηκαν και κάψανε το δέντρο». Την ίδια στιγμή ζητούσαν απεγνωσμένα από τον κόσμο να αφήσει την τηλεόραση και να κατέβει στον δρόμο γιατί «η εξέγερση δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στον δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις».
Οι ημέρες της οργής, όπως τιτλοφορούσε τα ρεπορτάζ εκείνες τις ημέρες η «Αυγή», κράτησαν λιγότερο από τις προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν. Ο συντάκτης της «Α» Νίκος Μορφονιός επικαλούνταν τότε ένα από τα συνθήματα στους τοίχους των Παρισίων τον Μάη του '68 για να περιγράψει την απροειδοποίητη εισβολή των νέων στην πολιτική ζωή και έγραφε: «Δεν μπορείς πλέον να κοιμάσαι ήσυχος, απ' τη στιγμή που ξαφνικά άνοιξες τα μάτια σου». Τελικώς, μετά από κάποιο διάστημα κοιμηθήκαμε ξανά. Το ρόλοι όμως για τους αγώνες του μέλλοντος θα δείχνει σταθερά 9:18. Ήταν η στιγμή που πάγωσαν και ξαναγεννήθηκαν τα πάντα.
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
