Για πρώτη φορά στη μεταπολεμική Γερμανία παρουσιάστηκε μια κυβερνητική συμφωνία χωρίς να έχουν ανακοινωθεί τα ονόματα των υπουργών. Αυτή η... πρωτοτυπία έχει να κάνει με την άλλη μεγάλη πρωτοτυπία, αυτή του δημοψηφίσματος του SPD για την έγκριση της συμφωνίας. Η ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος ζήτησε να μη γίνει -δημόσια- συζήτηση για τα υπουργεία, πριν εγκριθεί από την κομματική βάση η συμφωνία, με το επιχείρημα «δεν κυνηγάμε τις καρέκλες, δίνουμε μάχη για το περιεχόμενο»...
Το επιχείρημα είναι μάλλον υποκριτικό, στην πολιτική παίζουν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο τα πρόσωπα. Προφανώς, όμως, πίσω από την εκκωφαντική σιωπή για τη μοιρασιά των υπουργείων κρύβεται, μεταξύ άλλων, και η σοσιαλδημοκρατική δυστοκία... να διαλέξει "καρέκλες".
Το πιο ισχυρό υπουργείο στη Γερμανία τα τελευταία χρόνια είναι το υπουργείο Οικονομικών. Θεωρητικά, αυτό μπορεί να το διεκδικήσει ο ηγέτης του δεύτερου σε δύναμη κυβερνητικού εταίρου, αφού ο πρώτος σε δύναμη παίρνει την καγκελαρία. Όμως ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ διστάζει να ζητήσει την καρέκλα του Σόιμπλε. Ενδεχομένως, επειδή εκτιμά ότι το υπουργείο του «σιδηρού ελέγχου των δαπανών» δεν θα ενισχύσει το πολιτικό του προφίλ. Εάν δεν ξεπεράσει αυτό τον δισταγμό, τότε ο Σόιμπλε θα μείνει στη θέση του. Άλλωστε είναι ο μόνος υπουργός της προηγούμενης κυβέρνησης Μέρκελ που δεν έχει ποτέ αμφισβητηθεί ανοιχτά από την αντιπολίτευση. Στους διαδρόμους του Βερολίνου, το εναγώνιο ερώτημα είναι εάν τα υπουργεία θα μείνουν ως έχουν ή εάν θα δημιουργηθεί ένα νέο υπερυπουργείο για τον Γκάμπριελ. Π.χ., Οικονομίας και Ενέργειας ή Οικονομίας και Εργασίας ή Ενέργειας και Περιβάλλοντος. Μόλις «κλειδώσει» η επιλογή του Γκάμπριελ, θα αρχίσει το παζάρι για τις υπόλοιπες καρέκλες...
