Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν χθες στον δρόμο στις Βρυξέλλες, ενάντια στην πολιτική λιτότητας της βελγικής κυβέρνησης. Στη μαζική πορεία -πολύ πιο μαζική από το αναμενόμενο- στο κέντρο της πρωτεύουσας οι διαδηλωτές διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στο πάγωμα των μισθών και των κοινωνικών επιδομάτων και τάχθηκαν υπέρ της θέσπισης κατώτατου μισθού.
Σύμφωνα με τα συνδικάτα, στη διαδήλωση για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, για υψηλότερη φορολογία στους πλούσιους και ενάντια στις περικοπές στο κοινωνικό κράτος, συμμετείχαν 40.000 άτομα. "Οι εργαζόμενοι βαρέθηκαν να είναι οι μόνοι που πληρώνουν για την κρίση", έλεγαν οι εκπρόσωποι του σοσιαλιστικού συνδικάτου FGTG, ενώ και οι συνάδελφοί τους του χριστιανοδημοκρατικού CSC σιγόνταραν: "Οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι και οι άρρωστοι δεν έχουν πλέον κανένα περιθώριο για περαιτέρω περικοπές".
Μετά την επίδειξη δύναμης στους δρόμους, η ηγεσία των συνδικάτων συναντήθηκε με τους αρμόδιους υπουργούς Οικονομικών, Κοινωνικών Ασφαλίσεων και Εργασίας, χωρίς θεαματικά αποτελέσματα. Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Έλιο ντι Ρούπο είναι αποφασισμένη να επιβάλει τις περικοπές, για να μειώσει τα ελλείμματα και να φρενάρει την αύξηση του δημόσιου χρέους, που είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Ο υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Αλεξάντερ ντε Κρου, εξέφρασε μεν την κατανόησή του για τις αγωνίες των συνδικάτων, επέμεινε ωστόσο ότι τα απαραίτητα μέτρα θα εφαρμοστούν βρέξει-χιονίσει.
Το βασικό μέτρο που προωθεί η βελγική κυβέρνηση είναι το «πάγωμα» των μισθών, «επειδή το ζητούμενο είναι η διατήρηση της ανταγωνιστικότητας, οπότε πρέπει να φροντίσουμε ώστε να μην αυξάνεται πολύ γρήγορα το εργατικό κόστος», όπως είπε ο ντε Κρου.
Επιπλέον, η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τα συνδικάτα περισσότερη εργασιακή «ευελιξία» και έχει πείσει μέχρι τώρα τις δύο από τις τρεις ομοσπονδίες, με το αριστερό ABVV να ανθίσταται σθεναρά. Το ζητούμενο είναι η απελευθέρωση των υπερωριών, ανάλογα με τις ανάγκες της παραγωγής κάθε επιχείρησης. Αυτό που δεν φαίνεται να θέλει να εφαρμόσει σύντομα η κυβέρνηση ντι Ρούπο είναι τις συμφωνίες που έχουν ήδη επιτευχθεί μεταξύ των κοινωνικών εταίρων για αύξηση των πολύ χαμηλών μισθών και των επιδομάτων ανεργίας.
