"Ο Ολάντ και ο Ρέντσι χάνουν την ευκαιρία που τους προσφέρει ο Τσίπρας για να αλλάξουμε την Ευρωζώνη. Στην Ιταλία πρέπει να οικοδομήσουμε ένα νέο ενωτικό πολιτικό υποκείμενο, με στόχο μια εναλλακτική διακυβέρνηση από αυτή του Δημοκρατικού Κόμματος, από το οποίο αποχώρησα γιατί δεν αντιπροσωπεύει πια την εργασία, αλλά τα μεγάλα συμφέροντα" τόνισε στην "Αυγή" ο Στέφανο Φασίνα, βουλευτής και πρώην υφυπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Λέτα.
* Σε λίγο ξεκινά στη Ρώμη μια κινητοποίηση εναντίον της αντιμεταρρύθμισης της κυβέρνησης Ρέντσι στο δημόσιο σχολείο. Γιατί πάτε στην κινητοποίηση και γιατί αποχωρήσατε από το Δημοκρατικό Κόμμα;
Το Δημοκρατικό Κόμμα δεν εκπροσωπεί πια την εργασία, το δημόσιο σχολείο και κατ' επέκταση τη δημόσια Παιδεία. Δεν εκπροσωπεί πια αυτούς που δεν τα καταφέρνουν να τα βγάλουν πέρα μέχρι το τέλος του μήνα. Μετατοπίστηκε στις "μεγάλες μπίζνες", στα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων, στον διεθνή χρηματοοικονομικό τομέα και είναι υποταγμένο στις πολιτικές της Γερμανίας.
* Είχατε το θάρρος να εγκαταλείψετε ένα κόμμα που κυβερνά. Τι υπάρχει έξω από το Δημοκρατικό Κόμμα;
Πρέπει να δουλέψουμε ενωτικά, για να βάλουμε μαζί όλους τους ανθρώπους που πλήττονται από την κρίση και εγκαταλείφθηκαν και εγκατέλειψαν το Δημοκρατικό Κόμμα. Στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, όπως και σε αυτές του προηγούμενου έτους, οι ψηφοφόροι εγκατέλειψαν το Δημοκρατικό Κόμμα. Με αυτό το κομμάτι του δημοκρατικού λαού θα πρέπει να οικοδομήσουμε την Αριστερά που θα εκπροσωπήσει τα αιτήματα της εργασίας.
* Υπάρχει ο κόσμος που εγκαταλείπει τον Ρέντσι, ο κόσμος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αυτοί που απογοητεύτηκαν από τον Γκρίλο, αυτοί που δεν ψηφίζουν. Δεν χρειάζεται ένα άλμα ποιότητας για να συνδεθούν σε μια κοινή προοπτική αυτές οι ανησυχίες του κόσμου;
Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος για να αντιπροσωπευτούν αυτοί που αποκλείστηκαν από την εργασία, αυτοί που αποκλείστηκαν από οποιαδήποτε δυνατότητα να έχουν ένα εισόδημα και μια αξιοπρεπή διαβίωση, αυτοί που αποκλείστηκαν από την κοινωνία και που ο αριθμός τους συνεχώς αυξάνεται. Δεν θέλουμε να αποτελέσουμε μια Αριστερά που θα παραμείνει σαν μαρτυρία. Θέλουμε μια Αριστερά που θα κυβερνήσει με μια εναλλακτική ατζέντα.
* Στις 4 Ιουλίου οργανώνετε μια νέα πρωτοβουλία...
Στις 4 Ιουλίου στη Ρώμη θα βρεθούμε με τον Πίπο Τσιβάτι, τον Σέρτζιο Κοφεράτι, τους συναδέλφους βουλευτές Παστορίνο και Ντε Γκριγκόρι, που αποχώρησαν από το Δημοκρατικό Κόμμα, δημάρχους και αιρετούς της Τοπικής και Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης, γραμματείες οργανώσεων και στελεχών που αποχώρησαν από το Δημοκρατικό Κόμμα, για να ξεκινήσουμε μια κοινή διαδρομή από τις τοπικές κοινωνίες.
* Πώς βλέπετε τις διαπραγματεύσεις που διεξάγει η Ελλάδα με τους θεσμούς;
Με ανησυχούν πάρα πολύ. Δεν είμαι σίγουρος ότι οποιαδήποτε συμφωνία είναι καλύτερη από τη μη συμφωνία. Μου φαίνεται ότι δεν θα επιλυθούν τα βασικά κομβικά σημεία, όπως η διαγραφή ή αναδιάρθρωση ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους. Υπάρχει ο κίνδυνος η κυβέρνηση Τσίπρα να αναγκαστεί να υπογράψει μέτρα, που ασφαλώς δεν θα είναι τα απαράδεκτα μέτρα που ήταν έτοιμη να υπογράψει η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά πάντως θα έχουν υφεσιακό χαρακτήρα και θα επιδεινώσουν την οικονομική κατάσταση. Η Ελλάδα θα κινδυνεύει να βρεθεί έπειτα από έξι μήνες στην ίδια κατάσταση, με τη διαφορά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει χάσει μέρος πολιτικού κεφαλαίου και την αξιοπιστία που έχει κερδίσει διεθνώς.
* Πάντως, η κυβέρνηση του Τσίπρα δίνει μόνη της μάχη εναντίον της λιτότητας στην Ευρώπη...
Είναι αλήθεια. Το Σάββατο δημοσιεύεται στο περιοδικό "Left" ένα σχόλιό μου για τη "Μοναξιά του Τσίπρα". Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, και ειδικά οι σοσιαλιστικές, όπως η ιταλική, δεν είναι πλέον σε θέση να καταλάβουν ότι τα προβλήματα της Ελλάδας είναι προβλήματα όλων μας. Οι προτάσεις σας για να διορθώσουμε την ευρωπαϊκή πολιτική είναι χρήσιμες σε όλους μας. Πρέπει να βρούμε μια ευρωπαϊκή λύση για το χρέος και τα εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας, που δεν μπορούν να διατηρηθούν πλέον, τους υπερβολικούς στόχους για τη μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Ο Ολάντ και ο Ρέντσι θα έπρεπε να είχαν χρησιμοποιήσει τα προβλήματα της Ελλάδας για το εθνικό συμφέρον των χωρών τους, της Γαλλίας και της Ιταλίας, γιατί αποτελούν κοινά προβλήματα, που απαιτούν κοινές λύσεις για να διορθώσουμε την Ευρωζώνη. Αντίθετα, ακολούθησαν τη γερμανική πολιτική, που αντιμετωπίζει την Ελλάδα σαν έναν ιδιαίτερο ασθενή που δεν θέλει να πάρει το πικρό του φάρμακο παρόλο που ξέρουν ότι το φάρμακο, αυτό χειροτερεύει την αρρώστια.
