Οι παλιοί το γνωρίζουν: άλλο «δηλωσίας» (μερικές φορές γιατί υπήρχαν τεράστιες οικογενειακές υποχρεώσεις), άλλο βασανιστής, προσχωρήσας, διώκτης και χαφιές

Η βαθιά, κτητική Δεξιά βίωσε με οδύνη την υπερδεκαετή μείωση των δυνάμεων και τη αποκαθηλωτική απώλεια της εξουσίας

Η πολυσυνθετική φόρμα (το κόμμα) δεν θα έρθει με εγκαταστάσεις «προκάτ» ληγμένων σχημάτων, σαν ένα εκθετήριο τροπαίων πολιτικού γήρατος

Με τη διαχείριση της σύντομης, 24ωρης χιονόπτωσης έγινε η οριστική αποκαθήλωση της κυβερνητικής και διοικητικής ικανότητας

Η αντιδημοκρατία πατάει σε μια συναινετική αδιαφορία, δηλαδή σε μια συλλογική αστοχασιά

Ποιον ενδιαφέρει η ιδεολογία, όταν η πανδημία, η ακρίβεια, η ΔΕΗ, η δημοκρατία, η ενημέρωση, η διαφθορά, η ακραία ευνοιοκρατία, κυριαρχούν, δηλητηριάζουν τον πολίτη; Πόσο μπορεί...

Εδώ και μερικά χρόνια η Αριστερά είναι «ντεμοντέ». «Κάτω το απλυταριό». Για κάποιο διάστημα μάλιστα έγινε μόδα ο «συντηρητικός ανθρωπότυπος»

Σε μια πραγματικότητα αδυσώπητων εργοληπτικών μηχανισμών, η Αριστερά πρέπει να σκάψει πολύ για να βρει εύφορο χώμα

Ναι, το σχολείο υπήρξε το μεγαλύτερο γεγονός στους περισσότερους, τουλάχιστον της γενιάς μου

Παίρνω αφορμή και από τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝ.ΑΛΛ., αλλά και από μερικά πολύ ενδιαφέροντα κείμενα (περί σοσιαλδημοκρατίας) αριστερών που κυκλοφορούν. Είναι και λίγο της...