Τα προσφάτως βιντεοσκοπημένα κυβερνητικά στελέχη που μοίραζαν αποζημιώσεις ή που σήμερα προτρέπουν ομοτράπεζους κομματικούς να ζητήσουν αντάλλαγμα ψήφου από ευεργετημένους πολίτες αποτελούν την πεμπτουσία της εκλογικής αποτελεσματικότητας; Αυτά που βγαίνουν στη δημοσιότητα (στο πλαίσιο κομματικού εμφυλίου) είναι μια αρχαία δουλειά, που τη γνωρίζουν άριστα τα παλιά κόμματα. Αυτή η λειτουργία αποδιάρθρωσε το κράτος, το οποίο οργανώθηκε κατ’ εικόνα των ρουσφετιών και όχι ανάλογα με τις παραγωγικές ανάγκες των πολιτών. Γνωστά.
Κάνοντας μια αναδρομή στην κυβερνητική περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ, βλέπεις συχνά την επιχειρησιακή αδυναμία ώστε να γίνεται γρήγορα η δουλειά που έχει ανάγκη ο πολίτης. Διοικητικά στελέχη ή και κάποιοι σε κρίσιμα πόστα μπορούν, αν θέλουν, να παραλύσουν ή να επιταχύνουν. Να στρεβλώσουν μια υπόθεση ή να την περαιώσουν.
Αυτή όμως η επισφαλής και προβληματική λειτουργία ξεπερνιέται αν τοποθετηθούν κάποιοι «κομματικοί » στα πόστα, όπως πολυετώς πράττουν τα παλιά κόμματα; Ή υπάρχει κι άλλος δρόμος; Έχω παραδείγματα εξαιρετικής απόδοσης στελεχών και από την κατηγορία της υπηρεσιακής παράδοσης, και από τη κατηγορία των νέων, μορφωμένων και άφθαρτων, που στη θητεία τους ήταν καταπληκτικά. Και στο υπουργείο Ναυτιλίας, και στο Παιδείας, και στο Περιβάλλοντος, και στο Πολιτισμού, και στο Οικονομικών κ.λπ. έβρισκες και τις δύο κατηγορίες. Αλλά επίσης τράκαρες και στις δύο αντικατηγορίες. Αραχνιασμένοι τύποι από τα έγκατα εγκυκλίων ή άσχετοι (με γνωριμίες) που φυτεύτηκαν.
Μήπως υπάρχει άλλο πρωτόκολλο πέραν των δύο ποιοτήτων; Να επενδύσεις στο αξιόλογο, το ταλαντούχο, το στέλεχος που συλλαμβάνει το ουσιώδες, που είναι από τη μεριά του πολίτη, της ζωής, της παραγωγικής πράξης; «Θεωρίες». «Αυτά δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, απλώς εικονογραφούνται στα καθηκοντολόγια και τα οργανογράμματα» θα πει κάποιος. Μπορεί.
Μια μικρή σημείωση: οι παραξία ευνοημένοι δεν είναι ποτέ ευγνώμονες, αλλά απλώς προσαρμοστικοί. Όπως «προσαρμόζονται» σε σένα, έτσι κάνουν και στον αντίπαλο που θα σε διαδεχθεί. Ήσυχοι και τακτικοί, μπορούν να παίξουν τον ρόλο του γκαουλάιτερ, αλλά και του τέλειου υπονομευτή. Θέλω να πω ότι η επένδυση σε μια αγοραία και ανταλλακτική «οικειότητα» προϋποθέτει κάτι που κατά τη γνώμη μου ούτε ταιριάζει, ούτε «το ’χει» η πραγματική και βαθιά κουλτούρα της Αριστεράς.
Σήμερα αυτό που παράγεται στη δημόσια σφαίρα είναι ένας απίστευτος αναχρονισμός. Όχι νόμος Πεπονή, ούτε καν προσχήματα δεν κρατιούνται. Γιατί όμως; Ανασφάλεια ή βουλιμία ωθεί στον ωμό ρουσφετολογικό αναχρονισμό;
Η βαθιά, κτητική Δεξιά βίωσε με οδύνη την υπερδεκαετή μείωση των δυνάμεων και τη αποκαθηλωτική απώλεια της εξουσίας. Γιατί η δομή της, κομματική και ψυχολογική, είναι η στενή σχέση με το κράτος. Μεθοδικός, συστηματικός επικαρπωτής ενός συλλογικού αγαθού. Ενδεικτικό: εάν κανείς ανατρέξει στα κείμενα κατά τις περιόδους που ήταν αντιπολίτευση, δεν θα βρει κόκκο «ιδεολογικό». Θα βρει καταγγελίες, θα βρει αποκαθηλώσεις προσώπων, θα βρει γενικότητες περί αγοράς και ανταγωνισμού (τα πιο θεολογικά, εννοιολογικά σχήματα που μεταχειρίζεται), αλλά οι θεωρητικές αναγωγές (αυτό που συγκροτεί θεωρία) απλώς δεν υπάρχουν. Ακόμα και στο σοβαρότερο διάβημα, όπως αυτό της ιστορικής «αναθεώρησης» των δεκαετιών του 1940, 1950, 1960, όπου γίνεται προσπάθεια να επινοηθεί ένα αφήγημα που να υπερβαίνει και την τρομοκρατία και τον αντικοινοβουλευτισμό και τα ολέθρια λάθη που κατέληξαν στη χούντα, ακόμα λοιπόν και σ’ αυτή την απόπειρα, βλέπει κανείς, αντί ενός επιστημονικού ισχυρισμού, ένα περιγραφικό, περιπτωσιολογικό γιουρούσι (θα επανέλθω εκτενέστερα στη σοβαρή και επιμελημένη αυτή υπόθεση).
Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι ότι η ποταπότητα του ρουσφετιού και ο ρηχός εμπειρισμός διαμορφώνουν μια αντίληψη «ρεαλισμού» και «πρακτικότητας», αλλά φυσικά δεν δημιουργούν όρους μιας ιδιαίτερης κοσμοθέασης.
«Ζήσε εσύ με την κοσμοθέαση, τον Πουλατζά και τον Αναγνωστάκη, να κάνω εγώ τις δουλειές μου». Σ’ αυτή την μπουλντόζα πώς απαντάς;
(Συνεχίζεται)
