Δηλαδή τόσο δύσκολο ήταν να κάτσει να γράψει δυο αράδες δικές του ο Τσίπρας;
Ήταν ανάγκη να αντιγράψει, αυτολεξεί, τις δηλώσεις του Βενιζέλου του 2009;
Όταν, τότε, μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές, εκείνος μιλούσε για δυσαρμονία μεταξύ λαού και Βουλής.
Και απαιτούσε την άμεση προσφυγή σε εθνική κάλπη.
Επειδή, λέει, τότε ήταν πολύ σοβαρά τα εκκρεμή ζητήματα.
Ε, λοιπόν, φαίνεται πως τώρα δεν είναι τόσο σοβαρά τα εκκρεμή ζητήματα.
«Πρώτη φορά Αριστερά» ήταν το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ.
Όποιος θέλει ας πει ότι δεν δικαιώθηκε.
Πρώτη - πρώτη φορά η Αριστερά μπροστά, σε κάλπη εθνικού επιπέδου.
Και όχι πρώτη φορά στη μεταπολίτευση ή πρώτη φορά μεταπολεμικά.
Όπως ανόητα λένε και γράφουν κάποιοι.
Πρώτη φορά ιστορικά, από καταβολής, από εμφανίσεως της Αριστεράς, πώς το λένε.
Εξ ου και η ιστορικότητα, και η μοναδικότητα της νίκης.
Μ' άλλα λόγια, τώρα αρχίζουν όλα...
Κι αν σκεφτείς ότι τα τρία - τέσσερα μεγάλα, πανελλαδικής εμβέλειας κανάλια.
Είχαν για «αρχισυντάκτη» τον Σίμο Κεδίκογλου (για να μην σου πω τον Μουρούτη αυτοπροσώπως), επί μονίμου προεκλογικής βάσεως.
Ε, καταλαβαίνεις.
Ότι ντρεπόμαστε για κάποιους συναδέλφους μας, ναι ντρεπόμαστε.
Από τη στιγμή μάλιστα που η -ομολογημένη- «κακιά στιγμή», ήταν τόσο πολύ διαρκείας.
Άσε που συνεχίζουν ακάθεκτοι. Και αμετανόητοι.
Δηλαδή, για να καταλάβω, ο Βαγγέλης Βενιζέλος θεωρεί πως τον τιμά να θεωρεί εαυτόν «νικητή» των ευρωεκλογών;
Επειδή έχασε λιγότερο του αναμενομένου;
Επειδή, ας πούμε, απώλεσε μόνο το ένα τρίτο της δύναμής του;
Το ένα τρίτο τού, έτσι κι αλλιώς θλιβερού για το ΠΑΣΟΚ, 12% του 2012.
Αν έτσι το αισθάνεται, πάσο.
Και καλή καρδιά, επίσης.
Θεωρεί δε ότι έχει το πολιτικό δικαίωμα να καπελώνει, για μια ακόμη φορά, την Ελιά.
Να προαναγγέλλει, αυθαίρετα, ιδρυτικό Συνέδριο.
Τίνος κόμματος άραγε;
Αλλά, θα μου πεις, η αλαζονεία του Βενιζέλου ξεφτιλίζει το φράγμα της λογικής, έτσι κι αλλιώς.
Για την ηγεσία του ΚΚΕ και τις τρισάθλιες επιλογές της, τι να πεις.
Επαφίεται στην κρίση, στο φιλότιμο και στις ευαισθησίες του κόσμου του.
Όσο για κείνη την Κανέλλη, επιτέλους, μαζέψτε την.
Καλό θα ήταν να ήξεραν όλοι οι Έλληνες, και οι νεότεροι, ποιος ακριβώς είναι ο Μάριο Σοάρες.
Ο άνθρωπος - σύμβολο της Επανάστασης των Γαρυφάλλων.
Ο Πορτογάλος σοσιαλιστής πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ο οποίος δηλώνει σήμερα «φίλος και θαυμαστής» του Τσίπρα.
Τρεις - τέσσερις Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες παραιτηθήκανε, λέει.
Από ευθιξία, επειδή τα κόμματά τους είχαν απώλειες.
Για τον Βενιζέλο ακούσατε τίποτα;
Αλλά τι λέω, για ευθιξία μιλάμε.
Κι ύστερα, εκείνος νίκησε.
Ο οποίος Βενιζέλος θυμήθηκε τώρα πόσο κακό πράγμα είναι το μπόνους των 50 εδρών.
Κι ύστερα ισχυρίζονται κάποιοι ότι, τουλάχιστον, είναι έξυπνος άνθρωπος.
Όταν βγάζει την ηττοπάθειά του βούκινο στο παζάρι.
Τη συνολική ηττοπάθεια της Δεξιο-κεντροαριστεράς, για να εξηγούμαστε.
Πάντως ο Σαμαράς το πήρε το μήνυμα.
Θα ανασχηματιστεί, βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς.
Αυτό κατάλαβε.
Να ρωτήσω τώρα τον Δένδια και τον Αβραμόπουλο αν τους προβληματίζει που οι υπ' αυτούς δυνάμεις.
Ψήφισαν μαζικά Χρυσή Αυγή;
Δε βαριέσαι, χαμένος κόπος.
Πειράζει που θεωρώ τον Γαβριήλ έναν από τους μεγάλους νικητές των εκλογών;
Μια βδομάδα να είχε ακόμη, μόνο μια βδομάδα, και θα τό 'παιρνε το ματσάκι.
Ματέο Ρέντζι: «Όποιος θέλει να σώσει την Ευρώπη, πρέπει να την αλλάξει».
Κοίτα να δεις που ο Ιταλός παίρνει γραμμή από τον Τσίπρα.
Και δεν του φαινότανε...
