ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Στην παγίδα του χρέους
(...) Μόνον η γηραιά ήπειρος αντιμετωπίζει σήμερα πρόβλημα χρέους και ταυτόχρονα αποπληθωρισμού, που η ίδια δημιουργεί. Εκτός τούτου, η Αμερική διαπραγματεύεται το χρέος της με την Κίνα, ενώ η Ευρώπη με τον εαυτόν της. Είναι δυνατόν να βυθίζεται η Ευρώπη επειδή Ευρωπαίοι χρωστούν σε Ευρωπαίους; Ενώ όλες οι περιοχές επιταχύνουν την ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς προς αντιστάθμιση των απωλειών από την κάμψη της διεθνούς ζήτησης, η Ευρώπη, εναντίον Θεών και Δαιμόνων, συρρικνώνει την εσωτερική της ζήτηση, με πρόσχημα τη βελτίωση ανταγωνιστικότητος, δηλαδή την υποθετική και εύθραυστη ανάπτυξη εις βάρος του υπόλοιπου κόσμου.
Στην ιστορία καμιά δύναμη δεν εβάσισε ποτέ την ισχύ της στη ζήτηση προϊόντων της από άλλες περιοχές. Η δε ανταγωνιστικότητα ουδέποτε βασίσθηκε στην απίσχνανση της εσωτερικής αγοράς, αλλά πάντοτε στην ενίσχυσή της, πράγμα που ωθεί τις επιχειρήσεις σε υψηλότερες τεχνολογικές επιδόσεις. Από τον παρελθόντα αιώνα, οι αμερικανικοί μισθοί ήσαν τριπλάσιοι των ευρωπαϊκών, όμως αυτό δεν στάθηκε μειονέκτημα, αλλά πλεονέκτημα για την Αμερική, αφού έτσι οι επενδύσεις αντιστάθμιζαν το υψηλό εργασιακό κόστος με τεχνολογικές καινοτομίες ανώτερης παραγωγικότητος. Η πραγματική ανταγωνιστικότητα δεν είναι συνάρτηση του εργασιακού κόστους, όπως σήμερα διακινείται στην Ευρώπη, αλλά της παραγωγικότητος, που σήμερα φθίνει στη γηραιά ήπειρο. Οι περικοπές εργασιακού κόστους, εισοδημάτων και ζήτησης αποθαρρύνουν τις υψηλότερες τεχνολογικές επιδόσεις και εγκαθιστούν την οικονομία σε συνθήκες όλο και βαθύτερης ύφεσης και οπισθοδρόμησης.
Από το άρθρο του Κώστα Βεργόπουλου, 7.3.2014
