Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
Οι απεργοί και όλοι "εμείς", οι άλλοι
(...) Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια νέα ιστορική φάση. Η επιχείρηση τιθάσευσης των απεργιακών δικαιωμάτων εκφράζει την παραδοχή ότι η κοινωνική τάξη και ασφάλεια των εμπεδωμένων εξουσιών πρέπει σε κάθε περίπτωση να είναι απαραβίαστες, ακόμα και εις βάρος και πάνω στο πτώμα της ισχύουσας έννομης τάξης. Υπό το καθεστώς μιας διαρκούς κατάστασης ανάγκης, τα νομοθετήματα και τα ατομικά δικαιώματα πρέπει να γίνονται σεβαστά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι δεν "ενοχλούν".
Σε αυτό ακριβώς κατατείνει η νεόκοπη εκπόνηση της έννοιας της κατάχρησης των απεργιακών δικαιωμάτων. Η ιστορική τομή είναι προφανής. Ακόμα και αν, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν νοείται "καταχρηστική" άσκηση των πολιτικών ή και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων, οι δραστηριότητες που αμφισβητούν τη λογική της ελεύθερης αγοράς πρέπει να μπορεί να τίθενται υπό άμεσο έλεγχο. Στο μέτρο που η απεργία μπορεί να είναι μέσο άμεσης πολιτικής πίεσης, οι σημερινοί κρατούντες πρέπει να μπορούν να την εγκλωβίζουν σε όρια μέσα στα οποία θα είναι πια αδύνατον να ασκείται ως "εκβιαστική", άρα και ως δυνάμει αποτελεσματική.
Ιδεωδώς λοιπόν οι ναυτικοί θα δικαιούνται να απέχουν από τις δραστηριότητές τους όταν έχει υπάρξει απαγόρευση απόπλου, οι στρατιωτικοί όταν έχει ήδη συμφωνηθεί οριστική ανακωχή, οι αστυνομικοί αν είναι δυνατόν να έχουν εξασφαλίσει εκ των προτέρων την αποχή των κακοποιών από τις δραστηριότητές τους, οι εκπαιδευτικοί κατά την περίοδο των διακοπών όταν τα σχολεία είναι άδεια, οι οικοδόμοι όταν έχει ανακοινωθεί καταστρεπτικός σεισμός και ίσως, κατά παραχώρησιν, οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ τον Απρίλιο και τον Μάιο όταν, με τον καλό καιρό και τις μικρές νύχτες, μειώνεται η κατανάλωση ενέργειας για φωτισμό, θέρμανση και ψύξη. Και στη βάση της ίδιας ακριβώς λογικής οι διαδηλωτές θα δικαιούνται να συναθροίζονται και να φωνασκούν μόνο στην εξοχή ή στην έρημο όπου δεν γίνονται αντιληπτοί από κανέναν. Απεργίες και κινητοποιήσεις πρέπει να τελούν πλέον υπό την αίρεση της "μη βλαπτικότητάς" τους, άρα και της αφετηριακής τους αναποτελεσματικότητας.
Στο όνομα ενός πλασματικού και υπό αναζήτησιν πρώτου πληθυντικού φαίνεται λοιπόν να αποδυναμώνεται το ιστορικό δικαίωμα των εργαζομένων να προωθούν συλλογικά το συμφέρον τους. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται ο υποβολιμαίος χαρακτήρας των τρεχουσών εκλογικευτικών κατασκευών. Την ίδια στιγμή που στο όνομα του "γενικού συμφέροντος" περιορίζεται η πολιτική διαπραγματευτική δύναμη των εργαζομένων, η εξουσία των ισχυρών παραμένει πάντα αταλάντευτη. Ενώ το κεφάλαιο δικαιούται να καταχράται των δικαιωμάτων του δίχως περιορισμούς και όρια, η εργασία οφείλει να τα ασκεί με φειδώ και κοινωνική "ευαισθησία". (...)
Από το άρθρο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, 27.5.2013
