Η πολιτική κηδεία του ξεκίνησε λίγο μετά τις 2:30 με τη μουσική από το «Για το φτωχό Β.Β.» και τον στίχο «εγώ ο Μπέρτολτ Μπρέχτ από τα μαύρα δάση», σύνθεση του ίδιου του Θάνου Μικρούτσικου, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα και του ΓΓ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα.
Ο δημοφιλής μουσικοσυνθέτης πέθανε το βράδυ του Σαββάτου από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, βυθίζοντας στη θλίψη το πανελλήνιο. Πνεύμα ανήσυχο, ευφυής, πρωτοποριακός, γενναιόδωρος, ο Θάνος Μικρούτσικος καθόρισε την ελληνική μουσική των τελευταίων 50 χρόνων. Αγωνιστής έως το τέλος, έζησε με πάθος, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο και ανεξίτηλο το ίχνος του στον ελληνικό πολιτισμό.
Τέσσερις ώρες πριν από την κηδεία, η σορός του Θάνου Μικρούτσικου τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, ώστε όσοι πολίτες επιθυμούσαν, να απευθύνουν το στερνό «αντίο» στον αγαπημένο τους δημιουργό. Το προσκύνημα ξεκίνησε στις 10:30 το πρωί, στην αίθουσα τελετών του Α' Νεκροταφείου Αθηνών και παρά το τσουχτερό κρύο και τη βροχή, άνθρωποι του πολιτισμού, πολιτικοί και απλοί πολίτες όλων των ηλικιών έσπευσαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στη μνήμη του μεγάλου δημιουργού.
Στο Α' νεκροταφείο βρέθηκαν πολλοί για το "αντίο", ανάμεσά τους και εκπρόσωποι του πολιτικού και του καλλιτεχνικού κόσμου, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Βούτσης, ο Νίκος Φίλης, η Λιάνα Κανέλλη, η Λίλα Καφαντάρη, ο Θόδωρος Ρουσσόπουλος, ο Γιάνης Βαρουφάκης και η Δανάη Στράτου, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο Κώστας Θωμαΐδης, ο Γιάννης Κούτρας, η Μαρία Φαραντούρη, ο Σταματης Κραουνάκης, ο Μανώλης Μητσιάς, ο Γιώργος Νταλάρας, η Χρύσα Ρώπα και ο Πέτρος Φιλιππίδης.
Η σύζυγός του, Μαρία Παπαγιάννη, στον επικήδειο λόγο της αναφέρθηκε στην πρώτη φορά που συναντήθηκαν, αλλά και σε όσα της έλεγε ο Θάνος Μικρούτσικος, όταν αυτή ανησυχούσε ότι θα κουραστεί.
«Πέρασαν 26 χρόνια από τότε που συναντηθήκαμε. Από τότε που με πρόσεξες εσύ, γιατί εγώ σε είχα στο μυαλό μου πολλά χρόνια πριν. Όταν μαθήτρια ακόμα ανακάλυπτα τα Πολιτικά και τον Μπρεχτ. Από την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε, νεαρή δημοσιογράφος εγώ, ο αγαπημένος μου συνθέτης εσύ, έγινες η εμμονή μου. Ήθελα να είμαι μαζί σου. 'Αν καταφέρουμε το όλον του ενός', μου έλεγες. 'Ήλιε μου, Φεγγάρι μου. Μην σε νοιάζει τίποτα αφού έχουμε γίνει ένα. Θα είμαι πάντα εκεί. Αυτό που ζούμε είναι σπάνιο. Τον απόλυτο έρωτα, την απόλυτη αγάπη, την απόλυτη ευτυχία. Θέλει πολλές ζωές και εμείς το καταφέραμε', μου έλεγες. Και εγώ έτρεμα.
Μην κουραστείς. Και εσύ γέλαγες και χόρευες και τραγουδούσες και έλεγες πως κανένας δεν μπορεί να σε νικήσει γιατί τα είχες ήδη όλα. Τη μουσική σου, την αγάπη, τους φίλους, τα παιδιά σου, το σπίτι σου κι εγώ να μην σε χορταίνω ποτέ. Έκανες σπίτι σε μια αετοφωλιά για να σε έχω μόνο δικό μου. Εδώ θα έρθουμε σου έλεγα όταν κουραστείς από όλα. Αλλά κουράζεται ο άνεμος; Πάνω στη σκηνή η αγάπη του κόσμου σου έδινε φως. Αγάπη μου, δεν ξέρω αν θα γιατρέψω ποτέ την πληγή μου, ξέρω όμως ότι με μπόλιασες με τη χαρά της ζωής και της δημιουργίας. Αντίδοτο σε κάθε μιζέρια, κάθε μικρότητα, κάθε αναβολή.
Σου υπόσχομαι πως πάντα θα πορεύομαι στο δρόμο σου και θα ονειρεύομαι ότι κάποτε θα πετάξω και θα σε φτάσω».
Η κόρη του, Αλεξάνδρα, τον αποχαιρέτισε λέγοντας «Μπαμπά μου, καπετάνιε, είσαι και θα παραμείνεις ο μεγαλύτερος ήρωας από όλους. Και αν αυτή τη στιγμή βρίσκεσαι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, κάπου στον Σταυρό του Νότου, κράτησε μου ζεστό το πιάνο για όταν θα ξανασυναντηθούμε».
