Θρεμμένοι με τη γαλλική κουλτούρα, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την «Άννα Καρένινα» σαν μια ρώσικη εκδοχή της «Μαντάμ Μποβαρύ». Αλλά, δεν είναι έτσι. Από το βιβλίο του εγκυρότερου Έλληνα μελετητή της ρώσικης λογοτεχνίας, Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, «Ο Τολστόι», μεταφέρω κάποια αποσπάσματα που τοποθετούν το ζήτημα σε σωστή βάση.
«...Στις αρχές, από το 1870, ο Τολστόι αυτό το έργο το σκεφτόταν, πράγματι, σαν ένα οικογενειακό ερωτικό δράμα στις υψηλές σφαίρες της κοινωνίας. Η νεαρή γυναίκα έχει χάσει την ερωτική έλξη προς τον «καλό και αγαθό» άντρα της. Πουθενά δε διακρίνεται, είναι ένας ασήμαντος, με τίποτα δεν ξεχωρίζει. Ανώτερος κρατικός λειτουργός, με μια άβουλη αγαθότητα και μια άπραγη καλοσύνη (αξίες που μόνο ως έμπρακτες μετρούν στη ρώσικη κοινωνία), μια μετριότητα σε όλα... Η ηρωΐδα του Τολστόι παύει να αγαπάει τον άντρα της και αγαπάει έναν άλλο, νέο, δυνατό, λαμπερό αξιωματικό. Απιστεί και τιμωρείται. Αυτή ήταν η αρχική πρόθεση του συγγραφέα, όμως τα πράγματα άλλαξαν στην πορεία. Άλλαξαν οι κεντρικοί άξονες του μυθιστορήματος, οι ιδέες, τα νοήματα και τα όρια αυτής της ιστορίας, τόσο που ο Ντοστογιέφσκι, όταν διάβασε τις πρώτες δημοσιεύσεις είδε σε αυτήν «ένα έκτακτο φαινόμενο της ρωσικής πολιτικής επικαιρότητας που βγάζει εμπρός το φλέγον ζήτημα της ημέρας».
Στην πραγματικότητα το έργο αποτελείται από δύο ανεξάρτητες ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα, για να συναντηθούν στα μισά της διαδρομής τους. Της Άννας Καρένινα, και των δυο αδελφών Λέβιν, του φιλελεύθερου - επαναστάτη - σοσιαλιστή, και του «λούμπεν» μηδενιστή. Μέσα από τη διαπλοκή των δυο αυτών ιστοριών περνάει και αποτυπώνεται το «φλέγον ζήτημα» που, σωστά, είδε ο Ντοστογιέφσκι, η σκληρή και αιματηρή διαμάχη για το μέλλον της Ρωσίας, από την ατελέσφορη απελευθέρωση των δουλοπάροικων, το 1861, ως τις παρυφές της αναπόφευκτης Οκτωβριανής επανάστασης. Η ερωτική ιστορία της Άννας Καρένινα εντάσσεται, έτσι, σε ένα πλαίσιο καθαρά πολιτικό, όπου το σώμα της γυναίκας γίνεται κι αυτό ένας τόπος μετάβασης, ένα πεδίο μάχης στο οποίο συγκρούονται το παλιό με το νέο, η συντήρηση με την επανάσταση, ο κόσμος της παραδοσιακής Ρωσίας με το αίτημα του άμεσου εξευρωπαϊσμού της.
Η επίμοχθη μετάφραση - διασκευή των αδελφών Κούφαλη συνιστά μια σταθερή, κατασκευασμένη θεατρική «κοίτη» στην οποία κυλά ομαλά, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα - ούτε, όμως, και μεγάλες αξιώσεις - η παράσταση, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια. (Κίνηση Φώτης Διαμαντόπουλος). Μια «στρωτή» παράσταση με «έξυπνα», αλλά όχι λειτουργικά σκηνικά (το τρενάκι θύμιζε λούνα παρκ) και ανάλογα κοστούμια της Αναστασίας Αρσένη, με σεβασμό στο γράμμα του κειμένου αλλά με μια ροπή στο μελό («Η κυρία με τας καμελίας»), και με αυστηρά ουδέτερη στάση στο «φλέγον» πολιτικό ζήτημα.
Το ύφος είναι πολυποίκιλο, ανομοιογενές, κατά περίπτωση προσαρμοσμένο στο ιδιαίτερο υποκριτικό στίγμα κάθε ηθοποιού. Η Μαρία Ναυπλιώτου (Άννα), δίνει τη ρεαλιστική εκδοχή μιας μποβαρικής ηρωΐδας που απιστεί από πλήξη και ανία, όχι από δυστυχία και θλίψη, όπως η τολστοϊκή. Ο Χρήστος Σουγάρης παρέχει αρκετά στοιχεία, όχι όμως τον πλήρη φάκελο, της «περίπτωσης» Καρένιν. Η Μαρία Σαββίδου αποτυπώνει τυπίστικα σε άσπρο - μαύρο την Κόμισσα Βρόνσκαγια. Ο Δημήτρης Καραμπέτσης γράφει εγχάρακτα τον Ματβέι και ο Αλέξανδρος Μαλαμώτης με εγκαυστική τον Κάρνεϊ. Ο Ηλίας Μελέτης δίνει μια άψογη, ολιστική προσωπογραφία του πρίγκηπα Στεπάν Ομπλόνσκυ. Ο Ορφέας Αυγουστίδης ως Μπρόνσκι είναι άμεσος, ευθύβολος, με «φυσικότητα» αφοπλιστική. Η Μυρτώ Αλικάκη φτιάχνει μια μεστή και γήινη κόμισσα Ιβάνοβνα. Κοντά της η Ευδοκία Ρουμελιώτη, μια υποκριτικά «γεμάτη» Ντάρια. Ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, ένας δουλεμένος μαστορικά, με υπομονή, μεράκι, γνώση, Κονσταντίν Λέβιν. Με δημιουργική εξωστρέφεια χτίζει το Νικολάι Λέβιν ο Γεράσιμος Γεννατάς. Η Ευγενία Δημητροπούλου (Κίττυ) λαμπερή και ουσιώδης. Η πολύπειρη Ντίνα Αβαγιαννού κινεί άνετα, σαν «κούκλα χειρός» την κόμισσα Νόρντστον.
Σε δύο μικρούς ρόλους - διαμαντάκια, ο Σπύρος Μπιμπίλας. Έχει «σπίθα» η Γεωργία Μητροπούλου. Με φαντασία η Μαριάννα Τουντασάκη, με γερά πατήματα η Δήμητρα Σιγάλα. Ο Μαρίνος Δεσύλλας στιγμιοτυπικός, ο Θοδωρής Φραντζέσκος με σκηνική παρουσία, και οι: Σταύρος Μερμήγκης, Αντώνης Χαντζής Γιάννης Αθητάκης, κάτω από τους αδρούς φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου, με την υπόγεια μουσική του Θοδωρή Οικονόμου, πλαισιώνουν ικανοποιητικά το «ομαδικό πορτρέτο με μία κυρία».
