Ρεπορτάζ: Μαρούλα Πλήκα
Ήταν θέμα χρόνου να ξεφύγουν τα πράγματα στην Ειδομένη μετά την απόφαση της ΠΓΔΜ να προχωρήσει σε «διαλογή» των προσφύγων και μεταναστών αναγνωρίζοντας την ιδιότητα του πρόσφυγα μόνο σε όσους προέρχονται από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Μέσα σε δεκαπέντε ημέρες η ουδέτερη ζώνη των συνόρων έχει μετατραπεί σε αποθήκη ψυχών, όπου αγωνίζονται, διαγωνίζονται και διαγκωνίζονται διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και αλληλέγγυοι πάσης προέλευσης να βάλουν τάξη στο χάος που συχνά δημιουργείται με τα καραβάνια προσφύγων που φεύγουν και με εκείνους που μένουν πίσω να αντιδρούν στην πολιτική των διακρίσεων.
Μια επίσκεψη στην περιοχή αρκεί για να διαπιστώσει ο κοινός νους την έλλειψη συντονισμού και οργάνωσης και την απουσία του κράτους, μοναδική έκφραση του οποίου είναι η Ελληνική Αστυνομία, η οποία σημειωτέον μέχρι στιγμής παίζει σημαντικό «πυροσβεστικό» ρόλο και βοηθάει στο να συνεχίζεται η ροή της διέλευσης των προσφύγων από τις εμπόλεμες περιοχές που δέχεται η ΠΓΔΜ.
Την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή η κατάσταση ήταν χαοτική. Οι εντάσεις μεταξύ των εγκλωβισμένων και των προσφύγων στους οποίους επιτρέπεται η διέλευση ήταν το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί. Μια μικρή ομάδα νεαρών που ζητάνε να τους επιτραπεί να περάσουν τα σύνορα της γειτονικής χώρας δυστυχώς ξέσπασε την οργή της διαλύοντας εγκαταστάσεις του καταυλισμού.
Αυτό είχε αποτέλεσμα να αποδιοργανωθεί πλήρως το έστω υποτυπώδες «σύστημα» υποδοχής των προσφύγων που είχε στηθεί από ΜΚΟ και αλληλέγγυους το οποίο, παρά τις ελλείψεις, κατάφερε όλο αυτό το διάστημα να βοηθήσει στη σίτιση των εξαντλημένων προσφύγων και στην οργάνωση της συντεταγμένης διέλευσής τους στο έδαφος της ΠΓΔΜ. Με τα έντονα επεισόδια των τελευταίων ημερών πολλά μέλη των ΜΚΟ εγκατέλειψαν τον καταυλισμό, όπως και πολλοί εθελοντές και αλληλέγγυοι.
Οι λίγοι γιατροί που παρέμεναν στον καταυλισμό, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ήταν αδύνατον να εξυπηρετήσουν τον κόσμο, ενώ παράλληλα υπήρχε μεγάλη έλλειψη τροφίμων και νερού για να φάνε και να ξεδιψάσουν χιλιάδες στόματα, ανάμεσά τους πάρα πολλά παιδιά, ηλικιωμένοι και άρρωστοι. Παιδιά που έφυγαν από τη φρίκη του πολέμου και έφθασαν στα ελληνικά σύνορα για να βιώνουν πετροπολέμους των γονιών τους με άλλους απελπισμένους που αναζητάνε ένα καλύτερο αύριο...
Και επαναστατικός τουρισμός;
«Πού θα πάει αυτό;» αναρωτιούνται κάποιοι από τους αλληλέγγυους που βρίσκονται καθημερινά στην Ειδομένη εδώ και πολλούς μήνες και όλο αυτό το διάστημα φωνάζουν ότι θα πρέπει το κράτος να αναλάβει την οργάνωση και τον συντονισμό των ΜΚΟ και όλων όσοι δρουν ατομικά ή ομαδικά στην περιοχή. Τα πρόσωπα αυτά γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι σχέσεις μεταξύ των μελών των ΜΚΟ και των διεθνών οργανώσεων, όπως και των διαφόρων αλληλέγγυων, κάθε άλλο παρά καλές είναι.
«Κάθε οργάνωση εξυμνεί το δικό της έργο και κατηγορεί το έργο των υπολοίπων» μας είπε ένας πραγματικός ακτιβιστής που βρίσκεται καθημερινά στην ουδέτερη ζώνη των συνόρων. Το ίδιο πρόσωπο μας ενημέρωσε ότι στην Ειδομένη γίνεται το τελευταίο διάστημα και ένας περίεργος «τουρισμός εξαγωγής επαναστατικότητας» από ορισμένους.
Η αιχμή αυτή αφορούσε προφανώς τα άτομα που ήρθαν από ξένες χώρες και ανέλαβαν με το "έτσι θέλω" και πλέον ελέγχουν το δεύτερο εφεδρικό καμπ που είχε στηθεί και είναι ο τόπος όπου συνωστίζονται κυρίως οι χιλιάδες εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες. Οι νεαροί αυτοί στήνουν καθημερινά συσσίτιο και συχνά οργανώνουν τις διαμαρτυρίες προς τη συνοριακή γραμμή.
Αυτή η ομάδα, που πιθανότατα ανήκει στον αντεξουσιαστικό χώρο προβληματίζει ιδιαίτερα και εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι οποίοι σε κατ' ιδίαν συζητήσεις δεν κρύβουν ότι εγκατέλειψαν την προσπάθεια συνεργασίας και με ΜΚΟ, διότι δεν έγινε δυνατόν να βρουν κοινή γλώσσα και βηματισμό.
Σε ένα συμφωνούν όλοι: ότι η κατάσταση στην Ειδομένη είναι έκρυθμη και το κράτος θα πρέπει να φροντίσει να μπει τάξη, ώστε να συνεχιστεί ανεμπόδιστα η διέλευση των προσφύγων από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν και παράλληλα οι πρόσφυγες και οι μετανάστες στους οποίους απαγορεύεται η διέλευση να φιλοξενηθούν σε ανθρώπινες συνθήκες μέχρι να διευθετηθούν και οι δικές τους υποθέσεις.
