ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
«Κρίμα το μπόι σου καλέ»..., τραγουδούσε η Μαρινέλλα το σωτήριον έτος 1970.
Εν μέση Χούντα μιλάμε.
Ε, λοιπόν, πού να το φανταστεί η αοιδός ότι μετά από 45 χρόνια θα 'βρισκε δικαίωση ο εμπνευσμένος στίχος.
Χάθηκε να μπεις προχθές στον αγώνα με την Ισπανία, Βαγγέλη;
Να πιάσει κάπου τόπο το μπόι σου δηλαδή.
Γιατί προς τα κει που το πας, δεν το βλέπω.
Σταματήστε τον πόλεμο, είπε στην κάμερα το προσφυγόπουλο, κι εμείς δεν θα ερχόμαστε πια στην Ευρώπη.
Η πιο καίρια πολιτική ανάλυση επί του θέματος, με 10 λέξεις.
Από το στόμα του παιδιού με τα τρομαγμένα μάτια.
Κι έχεις μετά τον Γιούνκερ να προσπαθεί, με κατεβατά ολόκληρα, να εξηγήσει στο Ευρωκοινοβούλιο τι είναι Ευρώπη και τι δεν είναι.
Μνημονεύοντας τον φούρναρη της Κω.
Άσε, μεγάλε, τη βλέπουμε την Ευρώπη.
Των κλειστών συνόρων και των πνιγμένων παιδιών.
Υποστηρίζουν πολλοί αναλυτές ότι με το προσφυγικό δοκιμάζεται η συνοχή της Ευρώπης.
Δεν βαριέστε, λίγο το κακό.
Η τιμή της δοκιμάζεται, πάνω απ' όλα.
«Μονάχα από τον ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε το θέμα της λίστας», δήλωσε ο Ερβέ Φαλτσιανί.
Ε, και μόνο γι' αυτό, δεν θα άξιζε τον κόπο;
Για την ανανέωση της ελπίδας, ρε γαμώτο.
Αναρωτιούνται πολλοί πώς και γιατί η Φώφη αντέχει στις δημοσκοπήσεις.
Μα είναι πολύ απλό, επειδή πήρε πόδι ο Βενιζέλος.
Μην το πάρει και πάνω της, ότι η ίδια, ας πούμε, έδωσε νέα πνοή στο κίνημα(!).
Το θυμάστε βέβαια ότι στο ντιμπέιτ ο Μεϊμαράκης υπερασπίστηκε σθεναρά τον Βέμπερ.
Φθάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί ότι ο Τσίπρας τον προκάλεσε στο Ευρωκοινοβούλιο.
Και γι' αυτό, ας πούμε, εξέμεσε τα μύρια όσα κατά της χώρας μας.
Αν και, εδώ που τα λέμε, μέχρι και τον Σόιμπλε ψιλοϋπερασπίστηκε ο ψηλός.
Οπότε, τι το ψάχνεις;
Άσε που επανήλθε στον απεχθή όρο "λαθρομετανάστες", όχι παίζουμε.
Μπας και τσιμπήσουμε, σου λέει, κανα ξέμπαρκο χρυσαυγίτη.
Από την «καλή Χρυσή Αυγή», α, όλα κι όλα.
Λιγότερο χοντροκομμένο, κάπως πιο διακριτικό που λέει ο λόγος, το παιχνίδι των καναλιών σ' αυτές τις εκλογές.
Περισσότερο ύπουλο ίσως; Μπορεί.
Με το κακό που πάθανε τις δυο τελευταίες φορές.
Το παίζουνε πλέον πιο «πολιτικά».
Ότι τι καλό πράμα ο «μεγάλος συνασπισμός» και ποιος κακός δεν τονε θέλει.
Ότι το μόνο κυβερνητικό πρόγραμμα είναι το Μνημόνιο.
Ότι όλοι το ίδιο είναι, τέτοια.
Εντάξει, συνηθίσαμε.
Αν σε κάποιους αρέσει τελικά το στυλ Μεϊμαράκη, ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω.
Ξέρετε, αυτό το στυλάκι τού -κατά Τσιφόρο- παιδιού της πιάτσας.
Τι να σας πω, με ξεπερνάει.
Θα μου πεις, είναι ζήτημα αισθητικής.
Και θα 'χεις πέρα για πέρα δίκιο.
Ούτε τις μισές βαριές κουβέντες για τον ΣΥΡΙΖΑ και για τον Τσίπρα δεν έχουν ξεστομίσει οι παραδοσιακοί του αντίπαλοι.
Σε σχέση με κείνες που ακούμε, κατά συρροήν και κατά ριπάς, από τα πρώην στελέχη του.
Έχουν στ' αλήθεια εξαντλήσει την εφευρετικότητά τους σε επιθετικότητα πρωτοφανή.
Στα όρια της χυδαιότητας ενίοτε.
Δεν ξέρω, ίσως να το 'χουν ανάγκη προκειμένου να δικαιώσουν (στον εαυτό τους πρώτα-πρώτα) την επιλογή τους.
Την επιλογή τους να ρίξουν την κυβέρνηση της Αριστεράς.
Σε κάθε περίπτωση θλίψη, προπάντων θλίψη.
Εντάξει, θα χρειαστεί τώρα πολύ περισσότερη προσπάθεια για να αναστηλωθεί η έννοια του αριστερού ήθους...
