Στην πολιτική Ιστορία της Γερμανίας θα περάσει η εκλογή του πρώτου αριστερού πρωθυπουργού σε τοπικό επίπεδο την περασμένη Παρασκευή, παρά τη σεμνή διάψευση του ίδιου του πρωταγωνιστή, του νέου πρωθυπουργού της Θουριγγίας Μπόντο Ράμελο.
«Η ιστορική μέρα δεν είναι σήμερα, είναι ακριβώς 25 χρόνια νωρίτερα, όταν οι πολίτες της Θουριγγίας κατέλαβαν αναίμακτα το άντρο της εξουσίας στην πόλη (σ.σ.: το κτήριο της Stasi, της υπηρεσίας εσωτερικής ασφαλείας της DDR) και δρομολόγησαν τη διαδικασία που μας έφερε εδώ όπου είμαστε σήμερα» είπε, σε μια προσπάθεια να συνδυάσει τη χαρά του για την πρώτη κυβέρνηση συνασπισμού στην ενωμένη Γερμανία με αριστερό πρόσημο με την επιθυμία του να γεφυρώσει το χάσμα που προκλήθηκε στην κοινωνία της Θουριγγίας από την τεράστια καμπάνια της Δεξιάς εναντίον του.
Ο Ράμελο είναι αποφασισμένος να κυβερνήσει και να πετύχει. Κι είναι αποφασισμένος να δώσει μάχη για να «συμφιλιώσει κι όχι να διχάσει» τους πολίτες της Θουριγγίας. Ξέρει ότι άπαντες θα παρακολουθούν με άγρυπνο βλέμμα τη νέα «κοκκινο - κοκκινο - πράσινη» κυβέρνηση της μικρής Θουριγγίας καιροφυλακτώντας για το κάθε λάθος, την κάθε αστοχία, την έστω παραμικρή αθέτηση της προγραμματικής συμφωνίας.
Δεν είναι το «εύθραυστο» της κυβερνητικής πλειοψηφίας του, με τη μία μόλις έδρα διαφορά, που προκαλεί αυτό το ενδιαφέρον. Με την ίδια οριακή πλειοψηφία κυβερνάται και η Κάτω Σαξονία από έναν συνασπισμό Σοσιαλδημοκρατών και Πράσινων και κανείς δεν ασχολείται μαζί της.
Η νομιμοποίηση του «απαγορευμένου»
Όμως, ο συνασπισμός της Θουριγγίας είναι κάτι καινούργιο. Όχι μόνο επειδή για πρώτη φορά επικεφαλής είναι ένας αριστερός και «μικροί εταίροι» οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, αλλά κι επειδή μπορεί να αποτελέσει την... προθέρμανση για μια αριστερή πλειοψηφία στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ο ίδιος ο Ράμελο δηλώνει ότι τον ενδιαφέρει μόνο να δουλέψει για μια καλύτερη Θουριγγία, αλλά όλοι στο Βερολίνο γνωρίζουν καλά ότι, αφού σπάσει ένα ταμπού, οι προοπτικές για μια «απαγορευμένη» μέχρι τώρα εναλλακτική διακυβέρνηση και σε ομοσπονδιακό επίπεδο ανοίγουν. Ίσως όχι το 2017, στις επόμενες παγγερμανικές εκλογές, αλλά ανοίγουν.
Μόλις λίγα λεπτά μετά την επεισοδιακή εκλογή Ράμελο - στον δεύτερο γύρο, με 46 ψήφους από ένα σώμα 91 βουλευτών- ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος της Αριστεράς στην ομοσπονδιακή Βουλή Γκρέγκορ Γκίζι τη χαρακτήρισε «σημαντικό μήνυμα» για την κεντρική πολιτική σκηνή και υποστήριξε ότι ήρθε η ώρα να ξεκινήσουν συζητήσεις με τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους για μια αλλαγή φρουράς στο Βερολίνο.
Ο φόβος φέρνει λύσσα
Παρά το γεγονός ότι για την ώρα δεν υπάρχει κανένα κλίμα αλλαγής στη Γερμανία, που μοιάζει απόλυτα βολεμένη με την κυβέρνηση Μέρκελ του μεγάλου συνασπισμού, η λύσσα με την οποία αντιτάχθηκαν οι Χριστιανοδημοκράτες στην εκλογή του Μπόντο Ράμελο εξηγείται μόνο με τον φόβο τους ότι διαφαίνεται στον ορίζοντα μια εναλλακτική που απειλεί την αιώνια, όπως τη νιώθουν, κυριαρχία τους.
Αν και στην καμπάνια αποτροπής της εκλογής αριστερού πρωθυπουργού στη Θουριγγία συμμετείχαν και κάποιοι από τους πραγματικούς αντικαθεστωτικούς της Ανατολικής Γερμανίας, πιστεύοντας ότι το σημερινό κόμμα της Αριστεράς δεν είναι παρά η συνέχεια του κομμουνιστικού κόμματος της DDR, οι περισσότεροι που ξιφουλκούσαν εδώ και ένα μήνα στα τηλεπαράθυρα, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αλλά και στις μικρές διαδηλώσεις στην Ερφούρτη, ενάντια στον Ράμελο δεν... κόπτονταν για τη δημοκρατία και την ελευθερία. Είτε εξέφραζαν έναν αντικομμουνισμό από το παρελθόν -οι πιο... αθώοι- είτε πανικοβάλλονταν στην ιδέα ότι ανοίγει το πολιτικό παιχνίδι στη Γερμανία.
Τον ίδιο φόβο, όπως τους θυμίζει ο πρώην πρόεδρος της Αριστεράς, αλλά και παλαιότερα του SPD, Όσκαρ Λαφοντέν, είχαν εκφράσει τριάντα χρόνια νωρίτερα, όταν άλλαζε το πολιτικό τοπίο στη Γερμανία το κόμμα των Πράσινων.
Σχεδόν... τρομοκράτες χαρακτήριζε τότε η γερμανική Δεξιά τους Πράσινους, ενώ ακόμα θυμούνται οι παλαιότεροι την υστερική καμπάνια ενάντια στον Γιόσκα Φίσερ, τον πρώτο Πράσινο υπουργό στο κρατίδιο της Έσσης το 1985. Και τότε οι Σοσιαλδημοκράτες δήλωναν ότι μπορούν να κυβερνήσουν με τους Πράσινους μόνο σε τοπικό επίπεδο, αλλά δεκατρία χρόνια αργότερα ο συνασπισμός μεταφέρθηκε και στην καγκελαρία.
Τώρα η κατηγορία δεν ήταν περί τρομοκρατίας. Με περισσή υποκρισία οι Χριστιανοδημοκράτες προσπαθούσαν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι με την εκλογή του Ράμελο θα επιστρέψει στην εξουσία η Stasi από την πίσω πόρτα. Και τα τρία κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού στη Θουριγγία αμύνθηκαν με ένα «όργιο» δημοκρατίας, πρωτόγνωρο στη Γερμανία. Δεν περιορίστηκαν να σφραγίσουν την κυβερνητική συμφωνία τους με τα συνήθη κομματικά συνέδρια, προχώρησαν σε εσωκομματικά δημοψηφίσματα, πήραν το πράσινο φως από τη βάση - με συντριπτική πλειοψηφία.
Οι δεσμεύσεις της νέας κυβέρνησης
Από αύριο αυτή η νέα κυβέρνηση καλείται να μετρηθεί με τα προβλήματα της Θουριγγίας, να υλοποιήσει το φιλόδοξο πρόγραμμά της, ένα μείγμα ενίσχυσης της κοινωνικής πολιτικής και τήρησης της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η κυβέρνηση Ράμελο έχει δεσμευτεί να εξασφαλίσει σε όλες τις οικογένειες που έχουν ανάγκη ένα χρόνο δωρεάν σε βρεφονηπιακό σταθμό για τα παιδιά τους, να ενισχύσουν οικονομικά και με επιπλέον 500 καθηγητές τα σχολεία του κρατιδίου. Επίσης έχει δεσμευτεί να προσφέρει στους χαμηλά αμειβόμενους κρατικά επιδοτούμενες θέσεις εργασίας, ώστε να μην χρειάζεται πλέον να ζουν από το κοινωνικό επίδομα Hartz IV.
Ταυτόχρονα δεσμεύονται για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και ένα είδος διοικητικής μεταρρύθμισης, να μειώσουν, δηλαδή, τον αριθμό των 17 επαρχιών του κρατιδίου, ώστε να εξοικονομήσουν διοικητικό κόστος.
Επιπλέον δεσμεύονται να αναδιαρθρώσουν ριζικά την υπηρεσία προστασίας του Συντάγματος στη Θουριγγία, που έλαμψε δια της ανικανότητάς (;) της να αποτρέψει την υπερδεκαετή δολοφονική καριέρα μιας ομάδας νεοναζί. Η εν λόγω υπηρεσία, αν και είχε φυτέψει πολλούς μυστικούς στο περιβάλλον των νεοναζί που σκότωναν ανενόχλητοι μετανάστες, δεν κατάλαβε ποτέ ότι είχε να κάνει με δολοφόνους. Αντίθετα, ξόδευε χρόνο και χρήμα για να παρακολουθεί επί χρόνια τον τότε βουλευτή Μπόντο Ράμελο, «αδίκως» όπως αποφάνθηκαν τα δικαστήρια.
Προκαταβολή εμπιστοσύνης
Η νέα κυβέρνηση της Θουριγγίας αποτελείται από τέσσερις αριστερούς υπουργούς, τρεις Σοσιαλδημοκράτες και δύο Πράσινους. Και, παρά τις κραυγές της δεξιάς αντιπολίτευσης, την ώρα της ορκωμοσίας της, ότι «δεν έχει μέλλον» -επίσης πρωτόγνωρες για τα γερμανικά δεδομένα-, έχει μια προκαταβολή εμπιστοσύνης από τους πολίτες. Το 62% των ερωτηθέντων σε μια πρώτη δημοσκόπηση που έγινε για το πρώτο πρόγραμμα της γερμανικής τηλεόρασης θεωρεί ότι «η εκλογή του Μπόντο Ράμελο είναι μια ευκαιρία για τη Θουριγγία».
ΜΟΤΟ
Ο συνασπισμός της Θουριγγίας είναι κάτι καινούργιο. Όχι μόνο επειδή για πρώτη φορά επικεφαλής είναι ένας αριστερός και "μικροί εταίροι" οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, αλλά κι επειδή μπορεί να αποτελέσει την... προθέρμανση για μια αριστερή πλειοψηφία στην κεντρική πολιτική σκηνή
Η λύσσα με την οποία αντιτάχθηκαν οι Χριστιανοδημοκράτες στην εκλογή του Μπόντο Ράμελο εξηγείται μόνο με τον φόβο τους ότι διαφαίνεται στον ορίζοντα μια εναλλακτική που απειλεί την αιώνια, όπως τη νιώθουν, κυριαρχία τους
