Ενα θυελλώδες ρεσιτάλ ερμηνείας από την Κέιτ Μπλάνσετ
Τar ***1/5
Σκηνοθεσία: Τοντ Φιλντ
Διάρκεια: 158΄
Παίζουν: Κέιτ Μπλάνσετ, Νοέμι Μέρλαντ, Νίνα Χος
Η Λίντια Ταρ είναι μια κορυφαία μαέστρος στο αποκορύφωμα της καριέρας της, όμως η ζωή και η καριέρα της θα πάρουν απρόσμενη τροπή και η ίδια θα δοκιμαστεί ψυχολογικά. Πρόκειται για μια καλλιεργημένη και ταλαντούχα γυναίκα, αλλά ταυτόχρονα είναι εξουσιομανής και χειριστική.
Ο σκηνοθέτης Τοντ Φιλντ έχει υπογράψει τις ταινίες «In the bedroom» και «Little children», και σίγουρα θα είχε καλούς λόγους να επιστρέψει στην καρέκλα του σκηνοθέτη μετά από 16 χρόνια απουσία. Το «Tar» είναι ένα σφιχτό δράμα πολλαπλών αφηγηματικών διαδρομών με συναισθηματικές στροφές και ψυχοδραματικές γέφυρες, που αποτυπώνουν τη διαρκή αγωνία της ηρωίδας και υπογραμμίζουν το δισυπόστατο σασπένς. Η Κέιτ Μπλάνσετ δίνει μια υπολογισμένα αλάνθαστη ερμηνεία στον ρόλο μιας γυναίκας της οποίας κάθε ισορροπία καταρρακώνεται εξαιτίας της απώλειας των προνομίων που θεωρούσε αυτονόητα. Η Λίντια δεν είναι ποτέ μόνη.
Ο Τοντ Φιλντ χειραγωγεί προσεκτικά τον ρυθμό του έργου και μας προτρέπει να παρατηρήσουμε λεπτομέρειες στο κάδρο που θα βγάλουν νόημα στη δεύτερη θέαση. Επειδή δεν είναι σκηνοθέτης με μεγάλη εμπειρία προκειμένου να δέσει τον κοινωνικό ρεαλισμό με μια υπερβατική ματιά στην αλλοτριωμένη ανθρώπινη φύση, χρησιμοποιεί γκρίζους, υγρούς χώρους και αεροστεγώς κλειστά πλάνα. Ο ωρολογιακός μηχανισμός που πυροδοτεί η παραδοχή ενός μεγάλου μυστικού θα οδηγήσει στο βαθύ σύμπτωμα της συναισθηματικής κατάρρευσης. Η Ταρ μπορεί να μοιάζει κυνική και αποξενωμένη, μπορεί να την κυριεύει η υπεροψία, αλλά στην καρδιά της δικής της «ρήξης» με το προστατευόμενο περιβάλλον της υποβόσκει μια αντιπαλότητα φιλοσοφική: η ψυχολογική δοκιμασία της είναι η αντανάκλαση μιας παθολογικά άρρωστης κοινωνίας. Η Μπλάνσετ καταφέρνει χάρη στην προσεκτική της ερμηνεία να πετύχει τα ξεσπάσματα πανικού και να σωματοποιήσει τις θυελλώδεις μεταπτώσεις του χαρακτήρα.
Το «Tar» ενδεχομένως να συζητηθεί για το άνισο τελευταίο μέρος του, ίσως να προκαλέσει την υπομονή του θεατή, αλλά σίγουρα θα εκτιμηθεί για την αφοσίωση μιας ηθοποιού που, ενώ μας έχει χαρίσει καλύτερες και σαφώς πιο γήινες ερμηνείες, αυτή τη φορά θριαμβεύει σε ένα tour de force φτιαγμένο για να βιωθεί στη μεγάλη οθόνη.
Οι χορευτές του Σόντερμπεργκ ξέμειναν από κινήσεις
Magic Mike: Ο τελευταίος του χορός (Magic Mike’s last dance) **
Σκηνοθεσία: Στίβεν Σόντερμπεργκ
Διάρκεια: 112΄
Παίζουν: Τσάνινγκ Τέιτουμ, Σάλμα Χάγιεκ
Ο Μάικ Λέιν θα δεχτεί την πρόταση μιας ευκατάστατης κοσμικής γυναίκας να ανέβει ξανά στη σκηνή ως αισθησιακός χορευτής, καθώς έχει άμεση ανάγκη τα χρήματα. Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ ολοκληρώνει μια ανέλπιστη τριλογία (μετά το «Magic Mike» του 2012 και το «Magic Mike XXL» του 2015) με ήρωα τον αρσενικό στρίπερ, που υποδύεται ο Τσάνινγκ Τέιτουμ. Ο Μάικ παραμένει ακαταμάχητος για τις γυναίκες όλων των ηλικιών και πεινασμένος για μετρητά, ενώ γνωρίζει ότι χάρη στους κοιλιακούς και στον καβάλο του θα καταφέρει να βγάλει χρήματα και να πετύχει ως επιχειρηματίας. Μαζί με τη γοητευτική γυναίκα που του προτείνει να συνεργαστούν (Σάλμα Χάγιεκ) θα φτιάξει μια ομάδα που θα αποτελείται από χορευτές που θα πραγματοποιήσουν ένα σόου το οποίο δεν θα θυμίζει χαζοχαρούμενο πάρτι εργένηδων, αλλά μια καλλιτεχνική παράσταση.
Το μεγάλο ελάττωμα της ταινίας είναι πως ο Τέιτουμ και η Χάγιεκ στερούνται χημεία και δεν είναι ποτέ αρκετά πειστικοί μαζί στην οθόνη. Επιπλέον, ο Σόντερμπεργκ αφήνει στην άκρη το αξιοθαύμαστα γρήγορο και χαλαρό στιλ που έχει αναπτύξει τον τελευταίο καιρό σε αυθόρμητες ταινίες χαμηλού ρίσκου («Kimi», «No sudden move») και δανείζεται από τη mainstream φύση του μιούζικαλ, σε μια συνέχεια που απέχει πολύ από τη μελαγχολική ταινία του 2012. Αυτό το φιλμ θα μπορούσε να ήταν το «Flashdance» αυτής της δεκαετίας, όμως οι χορευτικές του φιγούρες εξαντλούνται γρήγορα.
Φόρος τιμής στον Φασμπίντερ από ένα δράμα δωματίου του Οζόν
Peter Von Kant **1/2
Σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν
Διάρκεια: 85΄
Παίζουν: Ντενίς Μενοσέ, Ιζαμπέλ Ατζανί
Ενας εγωμανής σκηνοθέτης, ο Πέτερ φον Καντ, φέρεται αυταρχικά και βάναυσα στον βοηθό του, τον Καρλ. Μια καταξιωμένη ηθοποιός και ντίβα του σινεμά θα του γνωρίσει τον νεαρό Αμίρ και ο γοητευμένος σκηνοθέτης θα του προτείνει να μείνει στο διαμέρισμά του με μερικά ανταλλάγματα. Ο ακούραστος και παραγωγικότατος Φρανσουά Οζόν διασκευάζει τα «Πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ», με τον Ντενίς Μενοσέ στον ρόλο του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Ο σκηνοθέτης αντιμετωπίζει με παιχνιδιάρικη διάθεση και ρομαντισμό την ιδέα του βασανισμένου καλλιτέχνη και τολμά μια παράδοξη ματιά στους άγραφους νόμους της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Αν και πρόκειται για ευλαβικό φόρο τιμής στο έργο και στην περσόνα του Φασμπίντερ (ο Μενοσέ του μοιάζει εντυπωσιακά), ο Οζόν ανατρέπει το πρωτότυπο (όχι μόνο σε σχέση με τα φύλα) και το εμπλουτίζει με ένα ειρωνικό camp. Η ταινία δεν προσπερνά τη θεατρική της προέλευση, καθώς διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου στο διαμέρισμα, αλλά μερικές φορές μοιάζει με ακαδημαϊκή άσκηση, που ίσως δεν έχει και πολλά πράγματα να πει.
Οι αδελφοί Νταρντέν σε ακόμη μια ουμανιστική ιστορία επιβίωσης
Τόρι και Λοκίτα (Tori and Lokita) ***
Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν
Διάρκεια: 98΄
Παίζουν: Πάμπλο Σιλς, Τζόελι Μπούντου, Άλμπαν Ουκάϊ
Η φιλία ανάμεσα σε ένα νεαρό αγόρι και σε μια έφηβη κοπέλα επιβιώνει, παρά τις δύσκολες συνθήκες. Οι αδελφοί Νταρντέν έχουν την αξιοθαύμαστη ικανότητα να αφηγούνται με ευαισθησία και πιστότητα όσο σκληρό κι αν είναι το θέμα τους. Εδώ, λοιπόν, φτιάχνουν μια τρυφερή και επίκαιρη ιστορία γύρω από δύο ασυνόδευτα ανήλικα με τη χαρακτηριστική τους πινελιά αυθεντικότητας. Το γνωστό ανθρωποκεντρικό σινεμά των αδελφών Νταρντέν είναι ξανά σε φόρμα μέσα από μια χαμηλών τόνων, μα σπαρακτική ιστορία εκμετάλλευσης δύο νεαρών που αναζητούν άσυλο σε ένα Κράτος Δικαίου. Οι Νταρντέν με την καθιερωμένη, ουμανιστική ματιά τους εξερευνούν με διακριτικότητα την ανθρώπινη καλοσύνη, δίχως να καταφεύγουν στα κλισέ του διδακτικού κοινωνικού κινηματογράφου. Μέχρι και οι πιο απλές σκηνές είναι προικισμένες με μια ένταση που κόβει την ανάσα και οι έμπειροι δημιουργοί δίκαια έφυγαν με το βραβείο της Επιτροπής από το περασμένο Φεστιβάλ Καννών.
Δύο εμβληματικές μορφές του ελληνικού σινεμά διασταυρώνονται
Θόδωρος Αγγελόπουλος - Νίκος Παναγιωτόπουλος: Ο καθένας και η μουσική του ***
Σκηνοθεσία: Αντώνης Κόκκινος, Γιάννης Σολδάτος
Διάρκεια: 77΄
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και ο Νίκος Παναγιωτόπουλος κάθισαν για μια συζήτηση που θα έπαιρνε τη μορφή αμοιβαίας συνέντευξης για ένα περιοδικό που τελικά δεν κυκλοφόρησε. Το ηχητικό ντοκουμέντο βρέθηκε πριν λίγα χρόνια και αποτελεί τη βάση για ένα ζωηρό ντοκιμαντέρ που επιμελήθηκαν ο Αντώνης Κόκκινος και ο Γιάννης Σολδάτος. Πολλοί νέοι σκηνοθέτες, δημοσιογράφοι και θεωρητικοί συζητούν με αφορμή τα ηχητικά αποσπάσματα και το αποτέλεσμα ρίχνει φως στις δυο εξέχουσες προσωπικότητες του «νέου» ελληνικού σινεμά της Μεταπολίτευσης. Από την αέναη διαλεκτική με την Ιστορία και την υπερβατική ματιά των πανοραμικών πλάνων του Αγγελόπουλου μέχρι την πειραματική γραφή και τα ανήσυχα τράβελινγκ του Νίκου Παναγιωτόπουλου υπήρχε τεράστια καλλιτεχνική απόσταση. Το τέλος των ιδεολογιών και η ποίηση του υπερβατικού πλάνου που ξεπέρναγε τα στεγανά του χρόνου έστεκαν απέναντι από τον αντισυμβατικό σαρκασμό στη φόρμα του μελοδράματος. Όμως οι δύο σκηνοθέτες είχαν πολλά κοινά. Διέθεταν διανοητική συγκρότηση, ανταγωνίζονταν με χάρη και αντιμετώπιζαν με αμοιβαίο σεβασμό ο ένας το έργο του άλλου.
Φωτογραφικές ιστορίες βίας και μνήμης
1341 καρέ έρωτα και πολέμου (1341 frames of love and war) ***
Σκηνοθεσία: Ραν Ταλ
Διάρκεια: 89΄
Ο σκηνοθέτης Ραν Ταλ απέκτησε πρόσβαση για 18 μήνες στο πλούσιο αρχείο του φωτορεπόρτερ Μίχα Μπαρ-Αμ για να εξερευνήσει το τίμημα που αφήνει η καταγραφή εγκλημάτων, θανάτου και πολεμικών μαχών. Η βία γράφει στη μνήμη όπως η βαρβαρότητα στα αρνητικά του φωτογράφου. Η σαρωτική δύναμη της φωτογραφίας εξερευνάται μέσα σε έναν ωκεανό από καρέ, τραβηγμένα σε μισό αιώνα καριέρα.
Ρουμανικό δράμα γυναικείας χειραφέτησης
Μπλε φεγγάρι (Blue moon) **1/2
Σκηνοθεσία: Αλίνα Γκριγκόρε
Διάρκεια: 85΄
Παίζουν: Iοάννα Κίτου, Μιρτσέα Ποστελνίκου, Μιρτσέα Σιλάγκι
Η Ιρίνα ζει στα βουνά, όπου η οικογένειά της διατηρεί ένα ξενοδοχείο. Η ίδια ανυπομονεί να ξεκινήσει τις σπουδές της στο Βουκουρέστι, μακριά από το πατριαρχικό της περιβάλλον. Μία κακή σεξουαλική εμπειρία και η πίεση του αυταρχικού ξαδέλφου της θα φέρουν στο προσκήνιο τη συσσωρευμένη απογοήτευσή της. Η Ιρίνα καλείται να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό της και να βγει από το καβούκι της, την ίδια στιγμή που οι άνδρες στη ζωή της θέλουν να την κρατήσουν κοντά τους για να τρέχει τα οικονομικά της επιχείρησης.
Το ντεμπούτο της Ρουμάνας Αλίνα Γκρίγκορε είναι ένα στιβαρό δράμα γυναικείας χειραφέτησης που απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Σαν Σεμπαστιάν.
Το επικό δράμα του Κάμερον σε επανέκδοση
Τιτανικός (Titanic) ****
Σκηνοθεσία: Τζέιμς Κάμερον
Διάρκεια: 194΄
Παίζουν: Λεονάρντο ντι Κάπριο, Κέιτ Γουίνσλετ, Μπίλι Ζέιν
Επανέκδοση για τον εμπορικό και καλλιτεχνικό θρίαμβο του Τζέιμς Κάμερον, ο οποίος πριν 25 χρόνια αναβίωσε με επικό τρόπο το ναυάγιο του Τιτανικού, αποφεύγοντας τους μηχανισμούς των ταινιών καταστροφής και εστιάζοντας στο σπαραξικάρδιο ρομάντζο. Ο πύρινος κεραυνοβόλος έρωτας του Τζακ και της Ρόουζ, λίγο πριν τη σύγκρουση με το παγόβουνο, ήταν η βάση για ένα ποπ φαινόμενο μαζικής προσέλευσης και ένα σπάνιο δείγμα λαϊκού κινηματογράφου, που έκανε εκατομμύρια θεατές να κλαίνε με το άκουσμα της μπαλάντας της Σελίν Ντιόν.
